Meistaraverk æskuáranna II: Dýrin í Hálsaskógi

Lilli lofsyngur sjálfan sig. Marteinn er ekki alveg að fíla þetta.

Lilli lofsyngur sjálfan sig. Marteinn er ekki alveg að fíla þetta.

Strangt til tekið telst þessi færsla ekki með því hún fjallar um leikrit í stað kvikmyndar og kemur aðeins inn á eitt atriði. Ég áttaði mig nefnilega ekki á því fyrr en í dag að Lilli klifurmús er heldur illa liðinn í Hálsaskógi og það af gildri ástæðu: Lilli er sjálfselskur ónytjungur.

Þegar Amma mús heimsækir Martein skógarmús torgar hún ekki allri kökunni sem Marteinn býður upp á og leggur til að hann bjóði vini sínum Lilla klifurmús upp á afganginn með sér. Marteinn virðist lítið spenntur fyrir þeirri hugmynd: „Finnst þér að ég eigi að gera það?“ spyr hann.

Þegar Lilli svo mætir óboðinn í næstu andrá neitar hann að hlusta á áhyggjur Marteins af Mikka ref því hann vill syngja honum vísu, sem fjallar um Lilla sjálfan og hversu æðislegur hann sé, útskýrir Lilli. Í vísunni kemur líka fram að Lilli er landeyða sem lifir á öðrum í stað þess að leita sér sjálfur matar, og af þessu er hann stoltur. Þegar Marteinn þakkar honum flutninginn með semingi treður Lilli upp í sig restinni af kökunni og fer á brott.

Áður en Lilli flytur vísuna tekst Marteini þó að nefna að hann ætli að semja lög sem ná eiga yfir öll dýrin í skóginum, og Lilli spyr hvort þau eigi að gilda um sig líka, eins og honum þyki það ekki alveg augljóst. Eftir að Lilli er farinn semur Marteinn lögin:

1. Öll dýrin í skóginum eiga að vera vinir
2. Ekkert dýr má borða annað dýr

og svo eins og í beinu framhaldi af leiðindaheimsókn Lilla:

3. Dýr sem ekki afla sér sjálf matar mega ekki sníkja hjá öðrum

Þessi augljósu tengsl eru aldrei aftur nefnd í leikritinu, en ljóst er að Lilli áttar sig aldrei á því að þetta ákvæði gildi neitt sérstaklega um sig. Þegar þeir Marteinn og Bangsapabbi ákveða að kynna þessi ákvæði fyrir dýrunum treður Lilli bara í sig hunangskökum Bangsamömmu og yfirgefur fundinn eins og þetta komi sér ekki við. Og þegar Mikki refur eigrar um soltinn eftir gildistöku laganna og veit ekki hvað hann á af sér að gera ráðleggur Lilli honum að fara í heimsóknir! Óafvitandi hvetur hann Mikka til að brjóta lög, en Mikki stelur heldur svínslæri af bóndahjónum sem reynist afdrifaríkt, því leit þeirra að sökudólgnum færir þeim í hendurnar Bangsa litla.

Eftir að Bangsa er bjargað með ráði og dáð Mikka seinna í leikritinu áttaði ég mig skyndilega á því að Lilli er eins og óþolandi krakki sem enginn hefur áhuga á að viðurkenna. Þeir Marteinn hjálpast nefnilega að við að bjarga Bangsa en aðeins Marteini er þakkað, en Lilli mætir afgangi þegar Bangsapabbi áttar sig skyndilega og segir: „Já, og þú líka Lilli.“ Svona er þetta í öllum senum þar sem þeir Marteinn koma báðir við sögu, þá er Marteini hrósað en Lilli er eins og ofvirkur á meðal dýranna að reyna að fá athygli líka. Það er eins og vísurnar hans séu frekar umbornar en hitt — þær eru sannarlega ekki umbeðnar.

Af þessu dreg ég þá sjokkerandi ályktun að Lilli klifurmús þyki af hinum dýrunum í skóginum vera heldur leiðinleg týpa, ónytjungur og leiðindaskarfur sem lifir sníkjulífi á samfélaginu og sífellt er eitthvað að trana sér fram. Ekki nóg með það heldur er það skelfilega augljóst hvar sem gripið er niður í leikritið að Lilli er hvergi aufúsugestur, heldur er hann umborinn af sársaukafullri meðvirkni samfélags sem á við nógu skelfileg vandamál að stríða þótt hinir kúguðu sláist ekki innbyrðis líka.