·:[ dagger brown ]:·
• • • • •

Ég held að október líði alltaf hraðar en aðrir mánuðir, einhvern tíma mun ég sanna þetta vísindalega! Október er bestur að svo mörgu leyti, kvöldin verða alveg dimm, loftið er svo kalt og hreint, haustlitir og kósýheit ríkjandi og svo hljómar orðið október bara svo vel. Ég er farin að hlakka til jólanna. Það er nauðsynlegt að hafa alltaf eitthvað til að hlakka til og því fleira sem vekur tilhlökkun, því hamingjusamari er ég. Ég er of mikill skipuleggjari í mér til að geta alltaf bara lifað í nú-inu eins og á að vera svo hollt og gott. Að hlakka til hefur alltaf verið mín sérgrein og ég var ekki stór þegar ég áttaði mig á því að tveir bestu dagarnir á árinu væru Þorláksmessa og dagurinn fyrir afmælið mitt, tilhlökkunin getur nefnilega haft enn meiri sjarma en sjálfur atburðurinn sem hlakkað er til!

Meðal þeirra viðburða sem ég hef orðið hvað trylltust yfir af tilhlökkun eru ferðirnar sem voru farnar í tívolíið í Hveragerði þegar ég var lítil. Ég hef mjög líklega verið nálægt því að gera útaf við mína nánustu fjölskyldu vegna yfirspennings en ég man svosem ekki eftir þeirri hlið þar sem ég hafði um annað að hugsa Tívolíið var í mínum huga einfaldlega það allra frábærasta sem til var í heiminum. Leiðin þangað virtist endalaus, fyrst allur Hvalfjörðurinn og þá var samt eftir hálftími í viðbót! Ég man eftir birtunni þar inni, lyktinni, hljóðunum og öllum þessum spennandi tækjum. Og klístrað candyfloss og tombóla með helling af núllum. Í fyrstu tívolíferðinni minni vann ég víst stóra ísbjörninn minn en ég man ekkert eftir þeirri ferð… svindl þar sem það er það eina sem ég hef unnið Ég var svo heppin að þetta tívolí var starfrækt einmitt þegar ég var á þeim aldri að elska það. Því var lokað áður en ég fékk tækifæri til að finnast það orðið of barnalegt, leiðinlegt eða úrelt. Það fær þess vegna alltaf að vera hið eina sanna tívolí í mínum huga og ég fæ kitl í magann bara af því að hugsa um það!

Á myndinni sést tívolí-ísbjörninn í öllu sínu veldi… sem og ótrúlegur liðleiki minn á árum áður og síðast en ekki síst fallega rúmteppið sem mamma og pabbi áttu. Good times

Ég mótmæli veikindum. Sérstaklega þegar maður þarf að skila stórri stórri stórri ritgerð eftir ekki svo marga daga.

Mig grunaði reyndar H1N1 í fyrradag þegar Guðmundur veiktist, ýmislegt passaði. Hann byrjaði að fá smá nefrennsli og var svo allt í einu með háan hita, vældi og stundi af sársauka og gat varla haldið sjálfum sér uppi. Flensan kemur víst svona snögglega með háum hita og vægum kvefeinkennum. Um svipað leyti fór mér sjálfri að líða illa. Ég ákvað að bíða þangað til í gær með að hringja í lækni og sjá hvernig málin þróuðust. Mér hefur verið að versna en mér sýnist og ég vona að Guðmundi sé að batna. Hitinn var lægri í kvöld og hann var hressari í dag. Ég hins vegar hef ekki fengið neinn hita (fæ reyndar eiginlega aldrei hita) sem bendir til þess að þetta sé bara venjuleg pest. Og þar af leiðandi talaði ég ekki við lækni. Mér gæti ekki verið meira sama þó ég fengi þessa inflúensu en ég er skíthrædd við að barnið fái hana. Eins og reyndar með allt, ég er alltaf súper áhyggjufull þegar eitthvað er að angra hann, sama hversu lítið það er.

Það lítur semsagt út fyrir að við séum bara með saklausa litla pest en úff hvað svona vesen getur truflað mann. Ég reyni að sitja við tölvuna og skrifa en það er eins og einhver sé að sarga með rakvélablöðum í hálsinn og eyrun, hjartslátturinn slær takt í hausnum á mér og ég hnerra endalaust. Fyrir utan að auðvitað langar mig að sinna Guðmundi 100% þegar honum líður illa. Kvart og kvein. Ég ætlaði að framleiða fleiri fleiri blaðsíður í ritgerðina þessa helgi en so far eru þær þrjár. Reyni áfram.

Gleðilega menningarnótt, ég kíki kannski á næsta ári

Ég á mér uppáhalds blogg. Ég var eiginlega að fatta það áðan. Ég les næstum aldrei blogg lengur enda nenna fáir að blogga. Ég áttaði mig bara á því að ég enda ítrekað inni á þessari síðu, þó ég ætli mér það ekkert sérstaklega. Og ég þekki manneskjuna nákvæmlega ekki neitt, hef ekki einu sinni séð hana. Og hvað þarf til að ég verði aðdáandi? Í þessu tilfelli eru það nokkur mismunandi atriði sem gera þetta greinilega hina fullkomnu blöndu: skemmtilegar pælingar – alls ekki alltaf eitthvað sem ég er sammála en í þeim tilvikum sem ég hristi hausinn yfir því sem verið er að tala um þá brosi ég samt alltaf pínulítið líka. Hrikalega girnilegar myndir af mat. Flottar ljósmyndir. Alltaf eitthvað sem kemur mér á óvart. Hröð uppfærsla. Og hér með lýkur greiningu á bloggfýsnum mínum.

Ég var viss um að júlí yrði hrikalega erfiður mánuður. Ritgerðarvinna í hámarki og Umbi einmitt í sumarfríi. Eins og venjulega þegar ég held að eitthvað verði ómögulegt snerist allt við og varð frábært. Tíminn hefur sjaldan nýst mér svona vel. Annað hvort er ég að sinna ritgerðinni alveg (þegar Daði er í fríi) eða barninu 100% (þegar Daði er að vinna) og þá er einbeitingin algjörlega á réttum stað á réttum tíma.

Við Guðmundur Hrafnkell erum búin að bralla ýmislegt saman. Náðum að skreppa norður og vestur á uppáhaldsstaðina þó ferðirnar væru stuttar. Fórum í skrúðgöngu á Írskum dögum, í götugrill og á lokahátíð. Skruppum til Hvanneyrar á safnadeginum og erum alltaf dugleg að fara út að labba og leika. Í vaktafríum náum við að fara öll saman út en skilyrðið er reyndar að frjókorn séu í lágmarki og það hefur ekki oft gerst á þessu sumri. Við ritgerðin erum líka búnar að bralla ýmislegt saman og hún stækkar og lengist með hverjum deginum. Ég held í vonina að ná að útskrifast í október Og þrátt fyrir ritgerðarpressu er mér búið að takast að fara á ball, út að borða með mínum bestustu, aftur út að borða með bestasta Lísmundi og  í BÍÓ með Daða (það hafði ekki gerst í ár).

Allt þetta ógnvekjandi púsl í pressumánuðinum mikla small semsagt saman. Og nú kvíði ég meira að segja pínulítið fyrir því að fara aftur að senda barnið út af heimilinu á morgnana. Hann er að stækka svo mikið, er að móta sinn eigin smekk og skoðanir, getur sagt fleiri og fleiri orð og er bara svo skemmtilegur karakter að ég tími varla að missa af neinu. En rútínan er besti vinur mannsins og við tökum henni fagnandi þó júlí hafi verið frábær Þetta var sagan af júlí….

[hér átti að koma íðilfögur mynd en það er búið að breyta kerfinu og ég næ ekki að hlaða henni inn... ímyndið ykkur bara það sem þið viljið ]

Mikið erum við Lísa nú saklausar þarna… það mætti halda að við hefðum aldrei gert neitt af okkur Þegar ég á að vera að læra fer ég stundum að grúska í myndasafninu mínu. Á tímabili var helsta listgrein okkar Cookie að taka sjálfsmyndir. Ég gæti örugglega gefið út nokkur bindi af sjálfsmyndabókum um okkur, það myndi væntanlega rokseljast.

Það væri að minnsta kosti stuð að safna myndunum öllum í eina möppu og athuga hvað þær eru margar. Ég skal láta ykkur vita þegar ég kemst að niðurstöðu. Já… og ég skal líka láta ykkur vita ef mér tekst einhvern tímann að skrifa þessa ritgerð, verandi svona upptekin að skoða myndir af sjálfri mér.

Hildur Björk systurdóttir mín var fermd í gær. Undirbúningur í kringum fermingu er merkilegt fyrirbæri. Ég hef ekki upplifað þann undirbúning svona nálægt mér síðan ég sjálf var fermd og það er nú eiginlega ekki tekið með. Mér finnst þetta svolítið eins og það hafi verið ýtt á pásu í dálítinn tíma og í þessari pásu var athygli allra nánustu ættingja og vina Hildar á því að gera daginn sem eftirminnilegastan fyrir hana. Þegar allt er afstaðið og hversdagsleikanum er aftur ýtt af stað er Hildur allt í einu orðin svo miklu stærri en hún var!   Það er þroskandi að fá að taka þátt í að undirbúa sína eigin veislu, að skipuleggja, velja og hafna, segja sínar skoðanir og vera miðpunktur athyglinnar. Á fermingardeginum sínum var hún bæði falleg og frábær, brosandi og kát (með sitt nýja teinalausa bros ), söng fyrir gestina sína og naut dagsins í botn. Jú jú hverjum þykir sinn fugl fagur… en minn er bara svo rosalega sætur

Þessa mynd tók ég út um flugvélarglugga í maí 2004. Síðan þá hef ég ekki farið frá Íslandinu ástkæra. Ég hef aldrei á ævinni farið til sólarlanda, aldrei farið í verslunarferð, aldrei í borgarferð… Ég hef tvisvar komið til Danmerkur og um leið keyrt til Þýskalands – og þar með er það upptalið! Nú eru að verða fimm ár síðan en þegar ég hugsa um augnablikið þegar flugvélin var að keyra af stað eftir flugbrautinni og ég vissi að ég gæti ekki hætt við – þá finnst mér það hafa gerst fyrir viku! Ég er svo sjúklega flughrædd að það hefur mikil áhrif á það hvað ég ákveð að gera og hvað ég ákveð að gera ekki. Á þessum fimm árum hafa oft komið upp hugmyndir um utanlandsferðir sem ég hef stoppað af því ég þori ekki að fljúga.

Ég skil ekki hvernig svona hlutur helst uppi í loftinu. Ég skil ekki hvernig manneskjur geta stjórnað svona stórum hlut og látið hann fljúga. Ég vil geta stjórnað sjálf og ég vil skilja hvað er að gerast, ég vil geta staðið upp og labbað út þegar ég vil – ekki góð hugmynd reyndar! Mig langar að skoða svo margt og upplifa það að koma til ýmissa staða.

Fyrir 7 mánuðum pantaði ég mér leikhúsmiða í London – á sýningu sem er í byrjun maí. Það var svo langt í burtu að ég gat ýtt til hliðar þeirri staðreynd að ég get víst ekki labbað þangað. Nú er komið að því að ákveða…. Ég á leikhúsmiða, ég hef góða pössun fyrir aðalmanneskjuna, mig langar að sjá London, ég á nú alveg inni að fá að minnsta kosti að koma inn í eina HM búð, verandi kvenmaður og allt það En ég get ekki bókað flugið á netinu af því að ÉG skil ekki hvernig maður flýgur flugvél. Er ekki bara kominn tími á að hætta að láta svona og drífa sig í eina helgarferð?

Nú segja allir bloggarar að facebook taki allan þeirra tíma. Ég get víst ekki skýlt mér á bak við þá afsökun því þó ég kíki reglulega þangað inn er mér alltaf farið að leiðast eftir nokkrar mínútur. Ég hef aldrei reynt að neita því að ég er bara léleg í að uppfæra þessa síðu og það ætti að vera farið að síast inn í þá sem þekkja mig Það er reyndar frekar skrýtið því mér finnst fátt skemmtilegra en að skrifa.

Ég er að hugsa hvað ég eigi að gera við þessa síðu því mér finnst ekkert ömurlegra en yfirgefnar bloggsíður sem sýna sömu færsluna endalaust. Þá er betra að láta þær bara hverfa fyrir fullt og allt. Það er þrennt í stöðunni í þessu grafalvarlega máli. Ég hallast mest að einum möguleikanum en hann býður einmitt upp á skrif og eitt af þessu FÁA sem er enn skemmtilegra en skrif… að grúska í gömlum og nýjum ljósmyndum. Myndir segja meira en þúsund orð, það vita auðvitað allir Þessi möguleiki snýst semsagt um að endurvekja síðuna með ferskum blæ, svona ný síða eins og nýju bankarnir og nýja Ísland – nema bara betri Hinir möguleikarnir eru að eyða þessari síðu eða láta hana halda áfram að hanga í sama farinu út í hið óendanlega.

Þetta er spennandi….!

Í fyrsta sinn í mörg mörg ár hlakka ég til að fá vor og sumar. Minn tími hefur alltaf verið þegar mesta skammdegið er, finnst aldrei skemmtilegt þegar þessi ofbirta búin til úr sól og snjó er í gangi eins og núna. Haustið er einfaldlega það besta sem til er – rétta birtan, rétta loftið, fallegustu litirnir En nú get ég alveg sætt mig við að eyða smá tíma í vor og sumar áður en aðal árstíðin kemur. Ástæðan er einföld… mig langar að geta farið með barnið mitt út. Svona endalaus fimbulkuldi og snjór hentar ekkert voðalega vel fyrir lítinn strák með eyrnabólgu og kvef. Og það er bara ekkert gaman að hanga alltaf inni þegar maður er 1 árs… og það er ekki heldur gaman þegar maður er 27 ára Ég sé sumarið fyrir mér með endalausum göngutúrum, rólóferðum og skemmtilegheitum… á milli þess sem ég skrifa aðeins í ritgerð já

Þetta blogg er vanrækt eins og alltaf. Aumingja bloggið. Ég hef auðvitað alltaf draumasögur að segja frá Í nótt dreymdi mig að ég var að fara frá Borgarnesi og heim og það var 91 metri í hviðum undir Hafnarfjallinu, 56 metrar að jafnaði. Semsagt ekki séns. En ég lagði af stað og það í rútu í þokkabót og allt í einu var vegurinn mjór malarvegur. Nú geta draumaráðningasnillingar byrjað að túlka þessar tölur og sagt mér svo hvað þetta þýðir Að lokum var ég svo stödd í Nettó á Akranesi og hljóp til að opna hurð fyrir pabba, á meðan lagði ég myndavélina mína á gólfið og gleymdi henni þar. Fattaði það þegar ég var komin heim og ætlaði að rjúka út að sækja hana en….. hmmm… ég var búin að eiga myndavélina í rúmt ár og Nettó lokaði fyrir amk tveimur árum svo myndavélin var týnd í tímanum. Flókið vandamál sem leystist ekki áður en ég vaknaði en sem betur fer er myndavélin hér.

Fyrir nákvæmlega ári síðan var ég að koma með Guðmund Hrafnkel heim af sjúkrahúsinu… vissi ekkert og kunni ekkert Sem betur fer kom sú vitneskja sem ég hef öðlast undanfarið ár smám saman en ekki öll í einu! Tíminn er skrýtinn… líður svo hratt og gleypir svo myndavélina mína….

Hvort okkar hefur breyst meira?

Mér sýnist uppeldið bara ganga ágætlega.

Barnið hefur alltaf haft einstaklega lítinn áhuga á sjónvarpsefni og hefur enga reynslu af svoleiðis áhorfi.

En það þurfti ekki nema nokkrar sekúndur og athyglin var óskipt…

Ekki einu sinni myndavélin truflaði… Og hvað var svona merkilegt???

Að sjálfsögðu

Einstaklega góður smekkur!