·:[ dagger brown ]:·
• • • • •

Una Sóley klappar Guðmundi Hrafnkeli

Una Sóley fyrirsæta

Og eitt bros…

Í gær var bakið mun skárra… ó yndislegu sterasprautur! Ég gat í fyrrakvöld rétt úr mér og labbað og verð að passa mig að gera ekki ALLT sem mig langar að gera - því ekki vil ég aftur verða Bogbjartur. Bestu fréttirnar af öllum eru þær að í gær fórum við suður með Guðmund Hrafnkel til hjartalæknis og allt kom alveg frábærlega út úr því  - einstaklega fullkomið hjarta. Við vorum búin að bíða í þrjár vikur eftir þessum tíma því það heyrðist aukahljóð í hjartanu hans - og heyrist reyndar enn- en það er algjörlega saklaust Ég er auðvitað ánægðust í öllum heiminum með þessar niðurstöður. Nú sefur umræddur Hrafnkell úti í vagni en er af einhverjum ástæðum alltaf að rumska… ég hef samt áralanga reynslu af að tryggja góðan svefn í vagni!

(Í vagninum er Hvítibangsi Bergþór Kristjánsson, “sonur” Öddu ;))

… og get ekki annað!

Við fórum tvisvar til Reykjavíkur um helgina - fyrst í skemmtilega ferð og svo í ekki svo skemmtilega ferð. Á laugardaginn brunuðum við fjölskyldan suður og kipptum Lísmundi með… Guðmundur Hrafnkell fór svo í vagninn og labbaði um Smáralind með pabba sínum á meðan ég komst í langþráða vinkonuverslunarferð Við kíktum svo til Óla og Eyglóar í heimsókn þar sem GH ætlaði að rifna úr gleði og fórum svo heim eftir fínan dag…

Á sunnudaginn rölti ég út með vagninn um hádegi. Mér er búið að líða frekar illa í bakinu undanfarnar vikur en hef svosem ekkert kippt mér upp við það. Í þessum göngutúr versnaði bakið á ótrúlegum hraða og þegar ég rakst á mömmu og pabba (sem voru úti í sjoppu að fóðra barnabörnin á nammi ;)) tók pabbi að sér að keyra vagninn heim og ég fékk bílfar á Vogabrautina. Þar lagðist ég aðeins upp í sófa… og gat ekki staðið upp aftur! Tja… eða ég gat það með því að rúlla mér fram úr og labba svo eins og krypplingur um. Lækkaði skyndilega um svona 20 cm Það virtist vera sama hvort ég reyndi að sitja, liggja, standa eða labba, allt var eiginlega óbærilegt vegna sársauka. Þegar þetta versnaði bara og versnaði ákváðum við að fara í aðra Reykjavíkurferð - með mig á  bráðamóttöku. Þetta var fjögurra manna ferð þar sem brjóstabarnið varð auðvitað að fara með, Daði til að sjá um barnið og mamma til að sjá um mig Við tók skemmtileg bið hjá okkur mömmu á meðan feðgarnir rúntuðu um bílastæði sjúkrahússins. Mér var svo troðið framfyrir til að barnið gæti mögulega sloppið við að koma inn að drekka í mesta samansafni af sýklum í allri Rvk og tókst það - hann ákvað (eins og venjulega) að vera svo tillitssamur að sofa bókstaflega alla ferðina - í fjóra klukkutíma.

Greining læknisins var að þetta væru bólgur í vöðvafestingum milli mjaðmagrindar og hryggjarsúlu, nammi namm. Bólgueyðandi lyf, æfingar og tíminn áttu að lækna þetta en úps… engin bólgueyðandi lyf í lagi fyrir mig. Sem betur fer hafði Ingibjörg frænka nefnt þann kost að kannski væri hægt að sprauta beint í staðinn fyrir lyf svo ég gæti fengið verkjastillandi þó ég væri með barn á brjósti. Það var því ákveðið að sprauta mig með sterum hér og þar í bakið og sjá hvort það virkaði - sem tekur sólarhring. Dagurinn í dag átti semsagt að geta verið slæmur milli deyfingar og stera - og já takk hann er slæmur. Nú er bara að vona að elsku sterarnir virki svo í kvöld. Ég er með einkahjúkkuna Daða hérna heima þar sem ég get varla lyft barninu upp… buhuhu…

Fylgist spennt með næsta þætti af bakverjum miss brown!