1.      Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina:

Fjögur störf sem mig langaði að vinna þegar ég “yrði stór”:

-                          Söngkona. Aha. Var reyndar mjög ung þegar ég sýndi þá skynsemi að hætta að stefna á það.

-                          Hjúkrunarkona. Já kona, ekki fræðingur.

-                          Ættfræðingur. Of course.

-                          Fuglafræðingur. Það væri pottþétt gaman að vera fuglaséní.

2. Fjórar íslenskar bíómyndir sem ég held upp á:

Fjórar eftirminnilegar bíóferðir:

-                          Djöflaeyjan. Við gelgjufernan (ég, Monika, Ása og Eyrún) skelltum okkur saman og Monika fékk hláturskast þegar enginn annar var að hlæja. Monika hlær mjög hátt. Aumingja gelgjurnar áttu erfitt þá.

-                          In the Cut. Við Adda fórum á þessa mynd án þess að vita neitt um hana, vorum mættar í bíó og myndin sem við ætluðum á var ekki sýnd. Adda sendi Árna sms og skrifaði óvart að við værum á In the But. Nógu slæm var myndin þó hún héti bara In the Cut. Við komum hlæjandi inn í salinn eftir hlé, sátum fremst og hlógum (að sms-inu) á meðan aðalpersónan fann hausinn af systur sinni inni á klósetti hjá sér. Öðrum bíógestum ekki mjög skemmt.

-                          Bridget Jones II. Fór með Lísu og Árna Teit í Háskólabíó. Það var skítakuldi og ég keyrði “alla leið” frá Skerjagarði. Þegar ég kom út var búið að stela græjunum, hátölurunum og öllum geisladiskunum mínum úr bílnum og Lísa og Árni voru farin. Ég var svo fúl að ég settist ein inn í bíl og fór að grenja. Setti bílinn ekki einu sinni í gang, bara svona svo mér yrði ennþá meira kalt og þetta yrði aðeins dramatískara.

-                          The Bodyguard. Adda og Árni voru nýbyrjuð saman og skelltu sér í bíó ásamt vini hans. Það vildi svo til að ég var í borgarferð og mér var auðvitað kippt með. Ég var 10 ára. Við sátum fremst og ég skildi ekki helminginn af myndinni og var alveg að sofna. Stórmerkileg upplifun.

 
3. Fjórir staðir sem ég hef búið á:

Fjórir veitingastaðir sem mér finnst gott að borða á (átvaglið ég :D):

-                          Fridays með alla sína djúpsteikingu er minn uppáhalds milli-fíni staður, við vorum fastakúnnar þar þegar við bjuggum í Skerjagarði…. Skerjagarði sem var með tvær litlar hellur og engan ofn – góð afsökun!

-                          Argentína er uppáhalds fíni staðurinn minn, enda með stóran piparstauk, brjálæðislega góða nautasteik og besta carpaccio í heimi (og trúið mér, ég hef ferðast um allan heim og smakkað carpaccio).

-                          Indókína var í algjöru uppáhaldi, sérstaklega réttur nr 56 Við Óli beibírass fórum ófáar Reykjavíkurferðirnar á Indókína og svo aaaðeins í Mál og menningu á eftir.. svo södd að við gátum varla labbað. Hef líka borðað ansi oft þar með Lísmundi og svo haldið klíkufundi þar í seinni tíð. Blessuð sé minning elsku Indókína.

-                          Galito er aðalpleisið á Akranesi. Pizzurnar góðar og líka hægt að borða fínt þar. Allir að koma á Skagann að borða!

4. Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

Fjögur eftirminnileg atvik úr ferðalögum á staði sem byrja á V:

-                          Vopnafjörður 1989. Þegar ég fann krossfesta dúkku rétt hjá tjaldstæðinu, bjargaði henni og hleypti henni inn í barbie safnið mitt.

-                          Vestmannaeyjar 1993. Við fórum í brúðkaup og einhver ógurlegur sjéntilmaður (á mínum aldri, engar áhyggjur) bauð mér upp í dans! Mér fannst frekar neyðarlegt þegar hálf ættin horfði glottandi á okkur stíga létta samkvæmisdansa.

-                          Víti 1994. Labbaði að Víti í Öskju og sá allsbera ferðamenn að svamla þar um. Stígurinn var á einum stað svo mjór að ég sá fyrir mér að ég myndi hrynja ofan í til þeirra. Í sama ferðalagi fórum við í Herðubreiðarlindir og Kverkfjöll, magnaðir staðir!

-                          Viðey 2006. Veioveioveio! Fuglaskoðunarferðin okkar Öddu. Þýðandi og þulur var dulítið pirraður herramaður en við hegðuðum okkur vel og fengum Egils Kristal að launum.

5. Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég hef aldrei fylgst með:

-                          Heroes

-                          Grey’s Anatomy

-                          Prison Break

-                          Survivor

6. Fjórar síður sem ég skoða daglega:

Fernt sem ég segi daglega:

-                          Hæ

-                          Bæ

-                          Já

-                          Nei

Djúp speki leynist á bak við þessi orð í hvert skipti sem ég læt þau út úr mér.

7. Fernt sem ég held upp á matarkyns:

Fjórir drykkir sem mér finnst góðir:

-                          Ískalt íslenskt vatn

-                          Coca cola

-                          Heitt súkkulaði (á jólunum og köldum vetrarkvöldum)

-                          Trópí – appelsínusafi (sem ég hef ekki drukkið í 8 mánuði!)

8. Fjórar bækur sem ég hef oft lesið:

Fjórar bækur sem ég hef skrifað (eru þó því miður ekki útgefnar ;))

-                          Hrafnkels saga (ekki Freysgoða) sem inniheldur öll helstu afrek krónprinsins.

-                          15 bindi um Asna Asnason, hver einasti kafli var myndskreyttur og fjölluðu bækurnar um daglegt líf Asna en hann giftist læðunni Monsu og áttu þau fjöldamörg börn sem ýmist voru kettir, asnar eða blanda úr báðum.

-                          Ýmsar sögur um ótrúlega barnmargar fjölskyldur þar sem hvert einasta barn hét útpældu nafni, oftast mjög löngu. Þessar sögur hafa aldeilis slegið í gegn og ég man að klíkufélagi minn var einmitt sérstaklega hrifinn af sögu um hjón sem áttu börn á hverju ári í mörg ár en elsti sonur þeirra var fluttur með kærustunni sinni í “leiguíbúð út í bæ” og væntanlega að plana aðra eins fólksfjölgun og foreldrar hans

-                          Dagbækur af og til frá 7 ára aldri. Skammast mín samt mest fyrir gelgjudagbókina en er jafnframt þakklát fyrir að þetta er á pappír en ekki á netinu.

9. Fjórir staðir sem ég myndi helst vilja vera á núna:

Fjórir staðir sem ég myndi ekki vilja vera á núna:

-                          Í lyftu á leið upp á 100. hæð

-                          Að vinna við að búa til blöðrudýr

-                          Í flugvél

-                          Í fangelsi

Ein staðreynd á þessum lista er myndskreytt. Ég árið 2001 að borða rétt nr 56 á Indókína:

Ljósmyndari og átfélagi að sjálfsögðu Óli beibírass

Ég er alveg í stuði til að lesa þessa útgáfu af klukki hjá einhverjum öðrum, svona ef einhvern langar að skemmta mér!

Ég man að mamma var að ryksuga ganginn á Furugrundinni og ég var eitthvað ósátt (fínt orð yfir einhvers konar frekjukast) og reyndi að grenja nógu hátt til að yfirgnæfa ryksuguna. Þegar við vorum fyrir utan herbergið hennar ömmu kom Jóna Magga frænka mín sem þá bjó líka hjá okkur og sagði að hún ætlaði að bjóða mér í bíó daginn eftir. Ég man ennþá hvað ég snarþagnaði enda ekkert smá að vera boðin í bíó. Kannski betra að minnast á að þetta var árið 1987, svo fólk haldi ekki að ég elti mömmu grenjandi þegar hún reynir að ryksuga. Jóna Magga sagði að ég gæti kannski orðið hrædd þar sem þetta væri um rosalega stóra, loðna veru sem héti Bigfoot eða Stórfótur En ég þyrfti þess nú ekki því þetta væri bara búið til. Ég man eftir tilhlökkuninni í kringum þetta og ég man eftir einu atriði úr myndinni, í minningunni er það þegar Bigfoot rennur niður á framrúðu á bíl - þá brá mér svakalega og ég man að stundum bjóst ég hálfpartinn við svona risastórum loðnum haus á framrúðunni á bílnum okkar.

Er hér með farin að slappa af yfir Bigfoot og athuga hvort atriðið komi

Af einhverjum ástæðum vaknaði ég með eiturhressa lagið um Daloon rúllurnar á heilanum. Það er Daloon dagur í dag! Hvað ætli það þýði nú, ég sem hef aldrei smakkað svoleiðis. Er þetta til ennþá? Hvað er eiginlega langt síðan þetta var auglýsing í sjónvarpinu? Við erum kannski að tala um mest grípandi auglýsingastef á Íslandi? Harðir keppinautar gætu til dæmis verið: heima.. heiiiiiiiimaísinn, þú tekur hann upp og borðar’ann síðan…., aaaaaaað innan ég prýði með polytex, texið er efni sem aldrei bregst… og já já já jahahahahá, ég er tiiiiilbúinnnn!

Fleiri auglýsingastef verða sungin síðar.

Barnið er nú líka gengið í sinn fyrsta klúbb - í kjölfar eins af símtölunum sem snúast um nýlega fæðingu þess. Ég var reyndar mjög ánægð með þetta símtal, klúbburinn heitir Bókaormar. Nú fær hann senda eina bók í hverjum mánuði og það er að mínu mati besti klúbbur sem hann gæti mögulega verið í, ég bíð æsispennt eftir fyrstu sendingu og eftir því sem mánuðir og ár líða verður hann það væntanlega líka Aldrei of snemmt að byrja að lesa fyrir börn. Það var mjög mikið lesið fyrir mig þegar ég var lítil…. mjög, mjög mikið þar sem ég var yfirleitt lesin í svefn og það hefur aldrei fundist manneskja sem er lengur að sofna en ég, öllum fjölskyldumeðlimum til mikillar ánægju

Í kvöld ætla ég út að borða með Lísmundi kökuskrímsli, slurp slurp Þar af leiðandi get ég því miður ekki tekið á móti símtölum frá æstum söluaðilum rétt á meðan en ég verð ekki lengi

Ég var þrí-plönuð í kvöld. Umrætt stórafmæli, styrktartónleikar og nuddtími. En skortur á pössun þýðir kósýkvöld heima með krónprinsinum og ég kvarta svosem ekki yfir því Maður er svolítið latur þegar barnið vaknar syngjandi klukkan 5 að morgni (það er reyndar mjög óvenjulegt en gerðist í morgun) og Daði er í vinnunni frá 7 á morgnana og til miðnættis! Ég uppgötvaði í kvöldmatnum að ég var búin með 3/4 af tveggja lítra kókflösku yfir daginn Ein…. Flott! Ekkert smá jákvæð orka þar á ferð! Það er hægt að fara að tala um mig eins og bíl, hvað ég eyði mörgum lítrum og svona… Virðist allavega innbyrða jafnmikið og bíll. Sem betur fer er ég samt ekki farin að drekka bensín, þreytan er ekki komin á svo slæmt stig. Framar á listanum er væntanlega að setja kók á bílinn, það væri ódýrara en bensín eins og staðan er í dag! Að því gefnu að ég versli á réttum stöðum.

En… eftir langan dag er eitthvað svo gott við að hanga í tölvunni og slappa af, drekka VATN (til að þynna kókið í líkamanum aðeins), vera búin að ganga frá í hverju einasta herbergi og vita að barnið er sofandi inni í herbergi. Ahhh

Tók smá áhættu áður en afslöppunin mín hófst og lýsti allt svefnherbergið upp með flassinu á myndavélinni… En það slapp! Guðmundur Hrafnkell í draumalandi fyrr í kvöld…

Ég var að hugsa í dag. Það gerist svona öðru hverju. Sumir dagar eru bara pirrandi, fullir af klaufaskap og litlum óhöppum. Barnið sofnar ekki þegar maður er búinn að pakka því í vagn, bíllinn ákveður að fara ekki í gang og allir hlutir virðast sækja í að detta í gólfið. Og ég verð pirruð. Og það var einmitt undir svona kringumstæðum sem ég hugsaði að þetta eru svo fáránlegir hlutir til að pirra sig yfir… hvað með alla sem hafa það svo virkilega slæmt. Og ég labba um í landi þar sem er friður, ég á góða heilsu, fjölskyldu, vini og síðast en ekki síst yndislegt afkvæmi… og ég pirra mig á hlutum sem skipta engu máli. Og áfram hugsaði ég. Það að ég pirra mig á þessum hlutum er merki um hvað ég hef það gott. Sama hversu “fullkomið” líf manns er þá tekst manni alltaf að finna eitthvað að. Því verra sem ástandið er sættir maður sig við minna, því minni verða kröfurnar og því stærri atriði þarf til að maður kvarti. Ég er þakklát fyrir allt sem ég hef… þakklát fyrir að vera í þeirri aðstöðu að láta smáatriði fara í taugarnar á mér? Kannski, en ég geri mér betur og betur grein fyrir því að umrædd smáatriði eru í rauninni lúxus. Og þó ég ætli að halda áfram að vera mannleg (ákvað það eftir langa umhugsun ;)) og verða pirruð yfir engu eins og annað fólk, þá geri ég mér allavega grein fyrir því hversu heppin ég er.

Svo er það öðruvísi pirringur. Ég er búin að viðurkenna að “erfiðir” dagar geta böggað mig en að öðru leyti nenni ég voðalega sjaldan að nöldra. Mér hefur alltaf fundist þægilegast að hugsa bara hvað mér finnst og leyfa svo öðrum að sjá um nöldrið. Ég veit ég veit… ef allir væru eins og ég myndi ekkert gerast í heiminum, engar framfarir, engar rökræður, nokkrir milljarðar af hugsandi Dagbjörtum sem nenna ekki að rífast. Það þýðir ekki að ég hafi ekki skoðanir en ef þær eru neikvæðar finnst mér betra að halda þeim fyrir mig. Og þá að seinni íhugun dagsins. Hvernig nennir fólk ALLTAF að nöldra yfir hlutum? Hvað fær fólk til að vilja eyða tíma sínum í að sjá neikvæðar hliðar á öllu sem gerist og röfla yfir því? Þetta er ákveðinn skali. Ég skil best að fólk eyði tíma í að vekja athygli á slæmum hlutum sem snerta öryggi, heilsu eða almenn lífsgæði annarra manneskja. Ég skil aðeins minna hvernig fólk nennir að tala um gengi og stjórnmálamenn, ég skil þörfina á því en finn enga löngun til þess sjálf. En ég skil hins vegar alls ekki hvernig fólk nennir að tjá sig sérstaklega neikvætt um það þegar annað fólk gerir eitthvað jákvætt. Hvernig nennir fjöldi fólks að skrifa sérstakar bloggfærslur um hversu asnalegt, leiðinlegt og ömurlegt það er að gera svona mikið úr því að taka á móti handboltagaurunum? Hvernig nennir fólk að tjá sig um að það sé við það að fara að gubba af ógeði á þessum ýktu viðbrögðum? Væri ekki ágætis tilbreyting að hugsa bara að þetta sé að minnsta kosti eitthvað sem er gott og gaman fyrir marga… þetta er ekki stríð, ekki sjúkdómur, ekki fátækt, ekki mannvonska - ekki vandamál! Svarið við spurningunni um hvernig fólk nennir að skrifa sérstakar bloggfærslur til að röfla yfir einhverju eins og þessu er væntanlega: Alveg eins og ég nennti að skrifa þessa bloggfærslu. En… ég skil þetta samt ekki! Er röfl virkilega grunnÞÖRF hjá einhverjum? Alveg sama hvað það er, svo lengi sem er hægt að vera neikvæður út í eitthvað? Skoðanir eru nauðsynlegar en hver og einn verður víst að vega og meta hvenær hann vill kasta þeim á netið og hvenær ekki.

Og hana nú.

Dagger… sem finnst skemmtilegra að lesa jákvæðar bloggfærslur en netútgáfu af Velvakanda

Þegar ég fór í fyrsta sinn á Argentínu fórum við Erling þangað af því hann átti afmæli. Ég gaf honum máltíðina í afmælisgjöf enda var ég helmúruð ræstingarstúlka á Sjúkrahúsi Akranes og munaði ekki um þetta. Allavega, hann hafði fengið sér steik og þegar við vorum rétt að byrja að borða kemur þjónn röltandi með stærsta piparstauk sem ég hafði séð… hafði reyndar bara séð svona venjulega piparstauka sem eru til á flestum heimilum. Stundum finnst mér eitthvað óviðráðanlega fyndið og þá getur ekkert komið í veg fyrir að ég hlæji… og hlæji… og byrji svo aftur að hlæja að sama hlutnum aðeins seinna.. og svo aftur löngu seinna, alveg upp úr þurru. Þetta var eitthvað svo ofvaxinn hlutur að mér fannst asnalegt að hlæja ekki. Síðan þá hef ég farið nokkrum sinnum að borða þarna og í hvert skipti þarf ég að undirbúa mig sérstaklega áður en þjónninn rogast með piparstaukinn að borðinu og spyr hvort ég vilji meiri pipar. Fyrst dreif ég mig að segja nei takk svo ég gæti hlegið í friði þegar þjónninn væri farinn en nú er sjálfsaginn orðinn svo mikill (stundum) að ég get þegið pipar.

Nema hvað… Þegar ég sat við eldhúsborðið (mjög) árla morguns í vikunni og las Fréttablaðið rakst ég á vægast sagt merkilega frétt… Argentína er búin að flytja inn stærsta piparstauk á landinu. Og það þurfa TVEIR þjónar að hjálpast að til að hægt sé að ná úr honum pipar. Ef þetta er ekki ástæða til að fara út að borða, þá veit ég ekki hvað! Nú er tilvalið að ég testi sjálfsagann og reyni að horfa grafalvarleg á tvær fullorðnar manneskjur pipra steikina mína. Og ef ég meika það ekki þá er hvort sem er viðeigandi að hlæja, þetta er komið yfir öll mörk.

Á enga mynd af piparstauknum (verð að taka vélina með næst ;)) en símaatriðið í Trigger Happy var líka fyndið… samt auðvitað ekki jafn fyndið

Það er reyndar ekkert skrýtið að hann heillist af gleraugum… hann er nú einu sinni sonur minn. Þegar ég var þriggja eða fjögurra ára fékk Adda systir gleraugu í fyrsta skipti. Til gamans má geta að hvort gler var með radíusinn 10 cm. Eða svona um það bil. Frá þeim degi sem hún setti gleraugun á sig upphófst hin mikla dýrkun mín á þessu fyrirbæri. Adda var þar með orðin að gleraugum í mínum huga. Ég teiknaði risastór gleraugu og klippti þau út. Og gaf henni. Aftur og aftur, henni til mikillar gleði átti hún heilu hrúgurnar af teiknuðum og útklipptum gleraugum. Stundum var hún sjálf reyndar með á myndinni. Lítil manneskja með risastór gleraugu. Svo í eitt skiptið sem ég hékk utan í henni inni í herberginu hennar tók hún gleraugun af sér til að þrífa þau. Ég sá þarna kjörið tækifæri, stillti mér upp alveg framan í henni og byrjaði að gretta mig eins mikið og ég gat. Sérðu mig? Sérðu hvað ég er að gera? Hún var með mínus einn eða tvo… Og hefur væntanlega óskað þess á þessum tímapunkti að hún sæi verr

Ég er að reyna að halda þessu bloggi lifandi og það kostar það að ég skrifa um fátt annað en barnið því það er fátt annað að gerast. En til að vera væmin þá er ég virkilega að njóta þess að fá að vera alla daga með Guðmundi Hrafnkeli og fylgjast með hvað hann breytist hratt, hvernig hann lærir nýja hluti, hvað honum finnst leiðinlegt og hvað skemmtilegt. Ef ég færi frá honum í nokkra daga væri hann gjörbreyttur þegar ég kæmi aftur, það væri svakalegt ef maður breyttist alltaf svona hratt alla ævina… ef maður sæi ekki einhvern í nokkra mánuði þyrfti maður bara að byrja að kynnast honum upp á nýtt En Keli kúl er orðinn 4,5 mánaða. Þessa dagana er hann að tryllast úr pirringi vegna væntanlegrar tanntöku og nagar allt sem hann kemst í, hvort sem það er dót, fötin hans eða bara hakan á mér. Hann er líka að þróa breytilegt notkunarsvið raddbanda og gólar stundum svo hátt að það er ekki hægt að tala saman í kringum hann… ekki grátur, meira svona eins og jóðl Hann vill taka allt sem hann sér, er semsagt byrjaður að tæta. Hann veit fátt skemmtilegra en að hitta fólk, hlær framan í hvern sem er og nýtur þess að fá sem allra mesta athygli. Og já… svo hefur hárið á honum þróast yfir í voðalega sætan brúsk sem er ekki nokkur leið að hemja…

Og talandi um breytingar…. 2 mánaða:

…. og svo 4 mánaða í sama stól:

Hér með lýkur monti og myndasýningu!