Ég hafði það af að fara í útilegu í sumar. Aðfaranótt laugardags gisti ég í Ásbyrgi í góðum hópi eins og lesendur minna reglulegu mánudagspistla ættu að vita. Ásbyrgi er magnaður staður og skammast maður sín hálfpartinn fyrir það hversu sjaldan maður hefur komið þangað. Framsóknarmenn í Norðausturkjördæmi gefa manni hins vegar ástæðu til að heimsækja staðinn einu sinni á ári.
Ég hef ekki tölu á því hversu oft ég hlustaði á sama Whitney Houston lagið sem og norska eurovisionlagið á meðan ferðinni stóð. Fyrra lagið var fyrsta lagið á eina geisladisknum sem fannst í bílnum en það seinna virðist vera eina lagið sem Bylgjan spilar um helgar. Næst verður reynt að raða þannig í bílinn að fleiri diskar komist með þó það sé alveg spurning hver þurfi á tónlist að halda þegar maður hefur skemmtilega ferðafélaga eins og ég í þessari ferð.
Líklega heimsótti ég hinn eina sanna Staðarskála í síðasta sinn á föstudaginn þar sem nýr skáli opnar fljótlega nokkuð sunnan við þann gamla. Þá heimsótti ég Reðursafnið á Húsavík í gær og varð fyrir nokkrum vonbrigðum. Efniviðurinn er í sjálfu sér áhugaverður en miðlunina mætti bæta mikið. Líklega er skorti á fjármagni um að kenna að það hefur ekki verið gert.
Ég fékk ósk mína uppfyllta í dag. Í Reykjavík, nánar tiltekið á Laugardalsvelli sat ég á fremsta bekk og horfði á Aston Villa skora fjögur mörk gegn FH-ingum. Frá því ég var átta ára hefur mig langað til að sjá liðið mitt spila og bjóst ég svo sem ekki við því að það myndi gerast á Íslandi. Leikur Villa liðsins var svo sem ekki neitt sérstakur. Þar sem Barry spilaði með fer hann líklega ekki til Liverpool og fögnum við því. Hann var heldur slakur í leiknum eins og reyndar flestir leikmenn Villa sem keyrðu yfir Hafnfirðinga án þess að þurfa hafa mikið fyrir því.
Við sem mættum í Villa treyjum í stúkuna vorum í miklum minnihluta. Það hefur hingað til ekki verið neitt sérstaklega vinsælt að halda með Aston Villa og hafa smáklúbbar eins og Manchester United, Liverpool, Arsenal og Chelsea heillað landann meira. Miðað við spilamennskuna sem Villa sýndi í kvöld er ég ekki viss um að aðdáendurnir hópist að liðinu og að við sem styðjum klúbbinn verðum áfram í minnihluta meðal íslenskra knattspyrnuáhugamanna. En aldrei að segja aldrei. Einn daginn gæti maður verið kominn í meirihluta án þess að vita af.
Danir tala um Snorra Stein Guðjónsson sem “smávaxna Íslendinginn”. Þessi smávaxni Íslendingur er aðeins 186 cm sem er eins og við hinir risavöxnu samlandar hans vitum oggusmátt.
Einu sinni á fjögurra ára fresti býður RÚV upp á beinar útsendingar frá ólíklegustu íþróttagreinum s.s. skotfimi, strandblaki og samhæfðu sundi. Hefðu náðst samningar við 365 líkt og í Aþenu fyrir fjórum árum væri sjálfsagt hægt að sýna frá enn fleiri keppnisgreinum. Þess í stað sjást þær í samantektarþáttunum sem eru skemmtilegir og fróðlegir. Ég hafði t.d. ekki hugmynd um að einn fremsti keppandi Kínverja í skotfimi héti Pang.
Enn hef ég þó ekki náð því hvers vegna alltaf þurfi íþróttafréttamenn að tala um amerísk körfuknattleiksliðið á ólympíuleikum „draumaliðið“. Hið eina sanna „draumalið“ tók þátt í leikunum 1992 og var skipað snillingum á borð við Michael Jordan, Scottie Pippen, Charles Barkley, Larry Bird, Patrick Ewing, David Robinson, John Stockton, Karl Malone, Clyde Drexler og Ervin „Magic“ Johnson. Liðið í dag er ekkert „draumalið“ í samanburði við liðið sem keppti í Barcelona.
Annars fannst mér óhugnanlegt að sjá kínversku hermennina ganga gæsagang með ólympíufánann á setningarathöfninni. En hver þjóð hefur víst sinn háttinn á svona löguðu. Einhverjum hefur sjálfsagt fundist þetta koma vel út.
Ég hef áður tjáð mig um aðdáun mína á samvinnumanninum Guðsteini Einarssyni og hversu ánægður ég sé með það þegar hann skrifar í Skessuhornið. Í morgun svaraði hann bloggi heilags Jóns Bjarnasonar, verndara lítilla banka og sparisjóða um Sparisjóð Mýrasýslu og er nokkuð hvass í skrifum sínum. Hann má líka vera það. Allir sem með fylgst hafa með málefnum SPM síðustu daga gera sér grein fyrir því að staða hans er mjög slæm. Jón ætti hins vegar að skamma flokksfélaga sína í Vinstrihreyfingunni grænu framboði í Borgarbyggð og ganga til liðs við Framsóknarflokkinn í gagnrýni hans á meirihluta VG, Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar. Ég hugsa að flokksfélagar Jóns ættu að geta frætt hann um málið enda í meirihluta í sveitastjórn.
Í öllu söluferlinu sem hófst í júní má gagnrýna margt. Það er til dæmis sérstakt að enginn óháður aðili var fenginn til þess að meta stöðu sjóðsins og gera tillögur að framtíðarfyrirkomulagi. Kjörnir fulltrúar í sveitastjórn fengu aldrei nein gögn í hendurnar þannig að hægt væri að byggja ákvarðanatöku á faglegum staðreyndum. Það var einungis vegna þess að fulltrúi Framsóknarflokksins í minnihluta barði það í gegn að sveitastjórn var kynnt málið en upphaflega ríkti þögn um það. Þessir fulltrúar hafa ekki getað leitað sér sérfræðiaðstoðar á eigin vegum vegna trúnaðar sem ríkti um málið þar til honum var aflétt í gær. Skrifleg beiðni um fund með endurskoðanda Sparisjóðsins hefur verið lögð fram í byggðaráði en enn hefur enginn fundur verið boðaður og þá hefur fulltrúaráð sjóðsins ekki fundað vegna stöðu sjóðsins.
Það er aldeilis hvað við Íslendingar eigum flottan forseta. Forsetinn okkar virðist vera nógu flottur sýningargripur til þess að fá að vera við setningarathöfn Ólypmíuleikanna sem hófust í dag. Ekki þykja Kínverjum allir forsetar vera jafn æðislegir. Robert Mugabe hefur t.d. verið bannað að vera við setningarathöfnina og fær hann þær skýringar að pólitískar ástæður liggi að baki. Þessi frétt fer heldur hljótt á meðan forsvarsmenn ólympíuhreyfingarinnar og Kínverjar halda því fram að leikarnir séu algjörlega ópólitískir.
Ég vek athygli á þessu máli. Á Íslandi eru hundruð einstaklinga skilgreindir sem transgender og hafa nokkrir tugir gengist undir aðgerð til þess að leiðrétta kyn sitt. Transgender fólk verður fyrir miklum fordómum í samfélaginu og eigum við öll að standa þétt við hlið þessa hóps í baráttunni gegn aðkasti, fordómum og fáfræði.
Alþingi þarf sem fyrst að samþykkja heilstæða löggjöf um réttindi hópsins líkt og þing nágrannalanda okkar hafa gert. Í dag er t.d. furðulegt að einstaklingur sem leitar leiðréttingar á kyni sínu fær ekki að skipta um nafn fyrr en upphaflegir kynkirtlar hafa verið fjarlægðir og líkamlegu breytingaferli er lokið. Engu máli skiptir þó sami einstaklingur hafi lifað í því kyngervi sem hann telur vera sitt í nokkur ár eða áratugi.
Drátturinn í evrópukeppninni í morgun fór eins og ég óskaði mér. Það munaði minnstu að ég stykki upp úr stólnum í vinnunni og byrjaði að fagna þegar ég las af tölvuskjánum hvað gerst hafði í Nyon. Ég þurfti að hemja mig smá stund en þegar loksins gafst tilefni til fór ég dansandi inn á kaffistofuna færandi þær fréttir að Aston Villa kæmi til með að spila á Laugardalsvelli 14. ágúst nk. gegn FH. Nú skulum við bara vona að Barry verði með.
Verði dráttur morgundagsins fullkominn spilar Aston Villa á Íslandi í ágúst. Bæði Villa og FH verða í pottinum þegar dregið verður í seinni umferð undankeppni UEFA bikarsins. Enska liðið verður í efri styrkleikaflokki og Hafnfirðingarnir í þeim neðri. Líkurnar á að liðin dragist saman eru 1/10 sem eru bara ágætis líkur. Í hugum stuðningsmanna Villa er þó stóra spurningin ekki sú hvar liðið þarf að leika sinn næsta evrópuleik heldur hvort Gareth Barry verði enn í liðinu sem spilar leikinn. Það væri mikill missir fyrir klúbbinn fari hann til Liverpool.
Það getur varla verið að Ólafur F. sé að gera annað sem borgarstjóri en að hefna sín á Sjálfstæðisflokknum vegna sambandsslitanna á sínum tíma. Hefndin er svo sannarlega sæt og ég geri ráð fyrir því að hann njóti þess að sjá samstarfsflokkinn emja og æpa á píningarbekknum (veit ekki hvort hann geri sér grein fyrir að borgarbúar finna líka til vegna stjórnleysis meirihlutans en látum það liggja á milli hluta). Sjálfstæðisflokkurinn virðist ætla að láta allt yfir sig ganga, bara til þess að halda meirihlutanum lifandi út kjörtímabilið.
Færi borgarstjóri fram á að borgarstarfsmenn mættu til vinnu í einkennisfatnaði í 19. aldar stíl fengi hann það líklega samþykkt. Væri það samt ekki bara nokkuð flott? Þessi mynd gæti þá allt eins verið tekin í mötuneyti menntasviðs borgarinnar á venjulegum þriðjudegi. Ég sæi síðan Jakob Frímann og ljósmyndara borgarstjóra taka tal saman í þessum skrúða um deilur Herr Ólafs og lafði Ólafar. Ólafur sjálfur myndi síðan mæta til vinnu svona klæddur. Æji, veit ekki. Kannski er bara best að halda sig við 21. öldina.