Eggert Sólberg

Það er spurning hvort ég eigi að nota tækifærið sem gefst í dag til að blogga á hlaupársdegi eða bíða í fjögur ár. Ég held að ég bíði frekar.

Þetta finnst mér vera einstaklega skemmtileg frétt. Sé nafnið eitthvað að flækjast fyrir Barack Hussien Obama þá ætti hann að skoða nöfn frambjóðenda í Meghalaya héraði á Indlandi. Þar eru m.a. í framboði Frankenstein Momin, Billy Kid Sangma og Adolf Lu Hitler Marak. Aðrir stjórnmálamenn frá þessu héraði heita t.d. Lenin R. Marak og Stalin L. Nagmin.

Ég gleymdi alveg að minnast á það hér í gær að þá voru 350 ár liðin síðan Danir töpuðu orrustunni um Skán, Halland og Blekinge. Friðrik III og Karl X Gustav undirrituðu í kjölfarið Hróarskeldufriðarsamkomulagið sem leitt hefur til þess að friður hefur ríkt milli Dana og Svía síðan þá, svona að mestu allavega. Fyrir okkur Íslendinga kann þetta friðarsamkomulag að hafa haft meiri áhrif en menn halda.

Sú stutta saga sem ég segi hér hefst fyrir 350 árum, sama ár og stríðinu lauk. Ungum íslenskum stúdent, Jóni Rúgman var vikið úr Hólaskóla um þetta leyti. Hann hélt til náms í Kaupmannahöfn með dönsku skipi en varð fyrir því óláni að skipinu var rænt af Svíum. Hann kemur að landi í Gautaborg og komast Svíar að því að hann hefur handrit í fórum sínum. Það voru því verðmæti í stráksa enda ekki á hvers manns færi að lesa handrit. Ekki var verra að eitt af þeim handritunum sem Jón var að lesa var Gautreks saga, saga fornra konunga Svía.

Jón kemur sem sagt að landi í Gautaborg en fer fljótlega til Uppsala þar sem hann vann að þýðingu á handritum yfir á sænsku. Hann ferðast m.a. til Íslands til þess að verða sér úti um fleiri handrit. Árið 1664 kemur Gautreks saga út í Svíþjóð á sænsku og er það fyrsta útgáfan á íslenskri bók erlendis. Á þessum tíma ríkti friður á milli Svía og Dana eins og áður sagði en ríkin kepptust við að sýna mátt sinn á annan hátt, m.a. í því hvort ríkið ætti sér glæstari sögu.

Íslensk handrit voru því ekki eingöngu vinsæl meðal Svía heldur söfnuðu Danir þeim einnig, enda tilheyrði Ísland dönsku krúnunni. Í íslensku handritunum leyndust upplýsingar um forna konunga Norðurlandanna sem skiljanlega voru gífurleg verðmæti. Voru það fornaldarsögurnar sem voru í mestum metum enda litið á þær sem sannsöguleg verk. Áhuginn á Íslendingasögunum var ekki svo mikill, en óhætt er að segja að hann hafi kviknað seinna og er áhugi fræðimanna og almennings hvað mestur á því sviði í dag.

Stjórn Sambands ungra framsóknarmanna hefur sent fjármálaráðherra bréf sem lesa má hér að neðan. Það er aldrei að vita nema Árni lendi í því að lesa bréfið og lendi þar af leiðandi í framhaldinu í því að sitja málfundinn sem við bendum honum á. Það væri honum að minnsta kosti mjög hollt.

Árni Mathiesen
Fjármálaráðuneytið
Arnarhváli
150 Reykjavík

 

Ágæti ráðherra.

Stjórn Sambands ungra framsóknarmanna vill benda yður á málfund sem Lagastofnun Háskóla Íslands stendur fyrir í hádeginu á miðvikudag. Þar stendur til að ræða í þaula spurninguna; ,,Hvernig á að standa að skipun dómara?”.

Samstarfsmaður yðar í núverandi þingmeirihluta, Lúðvík Bergvinsson, er annar frummælenda en hinn er Eiríkur Tómasson lagaprófessor. Má því búast við því að marga athyglisverða þætti sem snúa að skipun dómara beri á góma.

Undanfarin misseri hafa verið Sjálfstæðisflokknum erfið og hafa áhrifamenn innan flokksins ítrekað lent í ýmsum óþægilegum uppákomum. Það getur komið fyrir besta fólk að lenda í hinu og þessu, en allur er þó varinn góður og vítin eru til að varast þau.

Þó stjórn SUF geri sér grein fyrir því að ráðherrar eru upptekið fólk, hvetur stjórnin yður eindregið til að taka frá tíma til að mæta á þessa málstofu, en hún hefst kl. 12:15 næstkomandi miðvikudag. Með fræðslu um málefnið getið þér e.t.v komist hjá því að lenda aftur í því að gera tæknileg mistök, svo sem að brjóta stjórnsýslulög við skipun dómara, eins og stjórnin telur yður hafa lent í um daginn.

Með kveðju,

Stefán Bogi Sveinsson
Varaformaður SUF

Stundum væri ég til í að vera í framhaldsskóla. Væri ég til dæmis ennþá nemandi í FVA gæti ég mætt á miðvikudagsmorgun á fyrirlestur hjá Bjarna Harðarsyni, þingmanni með meiru. Þar fjallar hann um drauga, galdra og Pamelu Anderson. Mjög athyglisverð blanda hjá honum en áhugaverð engu að síður.

Það er fyrir löngu orðið pínlegt að fylgjast með pólitísku dauðastríði fyrrverandi og kannski verðandi borgarstjóra í Reykjavík. Villi særðist illa snemma í blóðugum bardaga innan borgarstjórnarflokks Sjálfstæðisflokksins sem ekki sér fyrir endann á. Það hafa gefist fjölmörg tækifæri fyrir hann til þess að bakka út úr þessu öllu saman en hann kýs að halda áfram. Það er auðvitað hið besta mál, allavega fyrir pólitíska andstæðinga hans. Megi hann sitja sem lengst og fara fram aftur.

Á sáttafundum um helgina komst kostulegur borgarstjórnarflokkurinn að sömu niðurstöðu og á sáttafundum sem fram fóru fyrir hálfum mánuði síðan. Að þessari niðurstöðu munu þau líklega einnig komast á sáttafundinum eftir hálfan mánuð. Villi situr áfram og engin óeining er innan hópsins. Einmitt. Ég held að það séu innan við tíu manneskjur á landinu öllu sem halda því síðarnefnda fram, þar af sjö í borgarstjórn Reykjavíkur. Sex af þessum sjö eru einmitt rót vanda flokksins. Þeim sjöunda er hins vegar kennt um allt saman og verður fórnað fyrir rest.

Í dag hitti ég Henning Kure og fór með honum á barinn ásamt tveimur öðrum nemendum í norrænu deildinni hér. Jamm, ég umgengst selebb í útlandinu. Fáfróðir spyrja sig sjálfsagt núna, um hvern ég er eiginlega að tala. Jú, ég er að tala um höfund Valhalla bókanna, eða réttara sagt bóka 2-14. Nú nýverið skilaði hann inn handritinu að 15. bókinni sem verður sú síðasta í röðinni. Hún kemur líklega út á næsta ári og fjallar m.a. um frostavetur í Valhöll og Freyju og brísingamenið. Það verða tímamót enda hafa sögurnar haft mikil mótunaráhrif á hugmyndir ungs fólks, sérstaklega í Skandinavíu um hin heiðnu goð.

Fyrstu bækurnar eru að mínu mati þær bestu, þá var að mestu unnið með þekktustu persónurnar úr goðafræðinni og þekktustu sögurnar. Ég held að ég fari rétt með að fyrstu þrjár hafi komið út á íslensku en svo ekki söguna meir. Ég þekki reyndar ekki íslensku útgáfuna, eða gæðin á þýðingunni þar sem ég hef aðeins lesið bækurnar á frummálinu. En er ekki kominn tími til að þýða restina? Annars hefur verið erfitt að fá dönsku bækurnar heima, eða það var það allavega þar til Ásgeir pantaði nokkur eintök í Bóksöluna. Það var mjög gott framtak.

Fljótlega get ég byrjað að segja: „Jáh, ég heimsótti Kúbu meðan Castró var og hét“. Eða nei annars, ætli ég geymi þessa setningu þar til í ellinni. Annars eru tíðindi gærdagsins af afsögn Castró eru ekki óvæntar fréttir. Ég held að flestir hafi nú búist við því að hann myndi segja af sér fyrr en seinna. Engu að síður eru það stór frétt þegar eitt af stóru nöfnunum í stjórnmálasögu 20. aldar stígur niður af stalli sínum. Þó fordæma megi margt í stjórnartíð hans hefur honum engu að síður tekist að byggja upp ríki með góðri læknisþjónustu og góðu menntakerfi. Á Kúbu er meðalævilengd t.d. svipuð og í Danmörku og hlutfall læsra er 0,8% hærra þar en hér.

Það að heimsækja eyjuna er ógleymanleg lífsreynsla. Landið er gífurlega fallegt og ríkt af auðlindum. Þjóðarframleiðsla þar er hins vegar ekki mikil og fátæktin er mikil. Þegar spjallað er við eyjaskeggja segja þeir reyndar að þar sé enginn fátækur. Allir hafi það jafn gott. Margt er að breytast á Kúbu, m.a. með auknum straum ferðamanna. Það er eftirsótt að starfa nálægt vinsælum ferðamannastöðum enda er hægt að vinna sér þar inn á einum degi margfalt það sem gengur og gerist hjá hinu opinbera.

Eitt af því sem er sérstakt við Kúbu er sendiráð Bandaríkjanna. Ég held að ég geti fullyrt að sendiráðið sé nokkuð einstakt í flóru sendiráðsbygginga í heiminum. Á toppi byggingarinnar komu Bandaríkjamenn fyrir ljósaskilti þar sem birtast neikvæðar upplýsingar frá þeim um stjórnvöld á Kúbu. Ég veit ekki um annað sendiráð í heiminum þar sem slíkt er gert. Svörtu fánarnir með hvítu stjörnunum fyrir framan sendiráðið eru svar stjórnvalda á Kúbu við ljósaskiltinu. Þar er einn fáni fyrir hvern Kúbverja sem látist hefur í hryðjuverkaárásum Bandaríkjamanna síðan Castró komst til valda.

Lögreglubílarnir eru líka sérstakir. Hér er einn sem við mættum á leið okkar til Havana. Efnahagur landsins var í þokkalegu ástandi þar til Sovétríkin tóku að liðast í sundur. Bílakostur eyjaskeggja er því að uppistöðu til frá þeim tíma er hægt var að skipta á vörum við Sovétríkin.

Loks er hér mynd af húsi fyrrverandi iðnaðarráðherrans, Che Guevara sem er engin smá smíði með útsýni yfir höfnina í Havana.

Ég hef gaman að því að rýna í þjóðernistákn. Eitt af því sem óhjákvæmilega fylgir áhuga mínum á þeim er áhugi á þjóðfánum. Þjóðfáni er eitt af þeim táknum sem sameinar hóp fólks sem getur átt ólíkan bakgrunn. Það má meir að segja gera tilraun til þess að sameina íbúa Kosóvó undir sama flaggi. Þannig er það eitt af fyrstu verkum hverrar þjóðar að velja sér fána. Íbúar Kosóvó völdu fánann sem sést hér að neðan úr hópi tæplega þúsund innsendra tillagna. Hinn nýji fáni er sem sagt með sex stjörnum sem eiga að tákna ólíkan uppruna íbúa landsins eftir því sem ég kemst næst og gullnu Kosóvó þar fyrir neðan. Til þess að sanna fyrir ykkur áhuga minn á fánum þá hefur Kýpur hingað til verið eina landið með útlínur ríkisins á þjóðfánanum. Fáninn minnir mig hins vegar á fána Bosníu-Herzegovínu og gamla fána Lýðveldisins Kongó, þ.e. þann sem var á undan núverandi fána.

Þó gerð sé tilraun til að sameina ólíka hópa undir flagginu eru ekki allir á eitt sáttir við það þar sem margir Albanir, sem eru 92% íbúanna, vildu fána sem minnti á þeirra uppruna, jafnvel nota fána Albaníu. Fjölmiðlarnir sýna okkur oftast myndir af fólki úti á götu með þann fána, rauðan með svörtum tvíhöfða erni annars vegar og hinn hvíta, bláa og rauða fána Serbíu hins vegar. Sjálfsagt verður eitthvað í að við sjáum fólk dansa í þúsunda tali með nýja fánann sem er málamiðlun og ætlaður til þess að koma til móts við minnihlutahóp Serba sem ekki sætta sig við hið nýfengna sjálfstæði.

Það sem þessir Svíar og Danir geta tekið upp á í endalausum hrepparíg. Sem betur fer eru þessir nágrannar hættir að slást á sveitaböllum, eða úr því hefur allavega dregið mjög á seinni árum. Í fyrra deildu frændurnir um það hvort Kaupmannahöfn eða Stokkhólmur væru höfuðborg Skandínavíu og í ár þráttað um húsgögn. Danir ásaka nágranna sína um að beita sig andlegu ofbeldi og jafnvel tala þeir um nútíma hryðjuverk. Og hvað er það sem er svona hræðilegt? Jú, nafngiftir IKEA. Nöfn á framleiðsluvörum IKEA eru ákveðin af Svíum, bara Svíum og má vera að einhver fámenn klíka í húsgagnanafnanefndinni hafi gaman að því að níðast á Dönum. Þeim síðarnefndu svíður nefnilega að horfa upp á glæsilegri húsgögn nefnd eftir stöðum í Svíþjóð, Noregi og Finnlandi, s.s. þægindasófa og stóla. Og hvað fá Danir? Jú þeir fá klósettsetur, gólfmottur og gólfundirlag.