25 lygar

Ég er yfirleitt mjög heiðarleg og hreinskilin. Svona yfirleitt allavega. En svo bregðast krosstré sem önnur tré. Drukkin ég er sérstaklega dugleg að trúa ýmsum hlutum.

  1. Tequila var ekkert svo vont, best að taka eitt skot
  2. Þú kannt að syngja, best að syngja hátt og ein i karioki
  3. Þú ert ekkert svo drukkin, best að þamba þennan bjór
  4. Þú ert alls ekkert svoooo rauðeygð
  5. Kjóllinn er bara fínni svona hátt uppá lærum
  6. Allir vilja knús!
  7. Nei þú talar ekki hátt
  8. Best að senda kærleiksríkt sms, það er góð hugmynd
  9. Þú ert jafnvel flinkari að mála þig eftir nokkra bjóra, best að mála sig alveg uppá nýtt drukkin
  10. 12 ósvöruð sms, best að senda númer 13 – það er alls ekki krípí
  11. Dyraverðinum finnst ofsalega skemmtilegt að spjalla við þig
  12. Vá hvað þú ert flink að taka selfie, best að pósta henni á netið!
  13. DANSA – Þú ert alveg eins og J.Lo
  14. Obsessive, ég? Ehh
  15. Vá, hann var sætur
  16. Þú ferð heim klukkan 2
  17. Nei við ætlum ekkert í eftirpartý
  18. Það sér þig enginn pissa hérna í þessu húsasundi
  19. Trúnó við nágrannann, það verður ekkert vandræðalegt á morgun
  20. Leyndarmál? Nei ég á eeeengin leyndarmál (að minnsta kosti ekki lengur)
  21. Drykkjuleikur er alltaf góð hugmynd
  22. Ég man þetta allt saman á morgun
  23. Nei ég mun alls ekki sjá eftir þessu
  24. Góð hugmynd!
  25. Ég rata heim í fyrramálið

Mundu að það er bara að anda

Ljóðin hennar Cleo Wade, hafið þið lesið þau? Þau eru mjög falleg. Mæli líka með að hlusta á þetta lag við lesturinn;

Birdy – People help the people

Eitt ljóðið fjallar um að flest okkar vilja bara fá að vera við sjálf í friði, svolítið eins og börn. Við viljum öll fá viðurkenningu að það sé í lagi að vera við. Ekkert okkar er eins, en flest okkar hlaupa um í hópum að leitast eftir viðurkenningu annarra, er ég kúl? Viltu vera vinur minn? En kærasti? Lífsförunautur?

„Most people in life are just looking for a safe place to be them self“.

En er ekki nóg að finnast maður sjálfur vera kúl? Ef ég er mjög ánægð með sjálfa mig, dugar það? Kannski ekki ef athyglin sem maður fær segir manni annað. Ef mótbyrin í lífinu verður of mikill, hættirðu þá að trúa að þú sért nóg eins og þú ert?

Nærðu lengra ef þú hefur einhvern sem spyrnir við fótum og ýtir þér áfram þegar þú færð mótbyr? Ég held það. Manstu að vera þakklát fyrir fólkið í kringum þig? Manstu eftir að anda inn og leyfa fólkinu í kringum þig að vera eins og það er?

Við erum öll gjörn á að reyna að breyta öðrum. Við komum með stanslausar athugasemdir. Fyrir þann sem er með frávik þá geta þessar athugasemdir orðið of margar. Barnið með ADHD sem fær stöðugar athugasemdir í skólanum/heima, ekki endilega alvarlegar, en áminningu að sitja kyrr, vanda sig betur við skrift, stærðfræði, ekki flýta sér of mikið, tala hægar, labba ekki skokka, tala lægra.

Maðurinn með þunglyndi eða kvíða. Vinir og ættingjar koma með ráðleggingar, spyrja hvort hann geti bara ekki farið á fætur, mætt í skóla/vinnu, þetta er ekkert svona erfitt. Hvað um að brosa aðeins meira, eða bara vera jákvæður, auðvitað líður þér illa ef þú ert neikvæður.

Konan sem er alkóhólisti. Eiginmaðurinn sem segir henni bara að hætta að drekka, eða vinkonan sem spyr hvort hún geti ekki bara fengið sér einn bjór. Einn bjór er ekkert hættulegur, svo er bara að stoppa þar. Hvernig er hægt að drekka frá sér fjölskyldu, nei það gætir þú aldrei.

Dómharkan er alls staðar og það er þessi dómharka sem er okkur verst. Það er þegar hún kemur frá okkar nánustu, þar sem við héldum að við ættum okkar griðarstað; stað til að vera við sjálf. Að við höfum rými til að vera við sjálf án þess að vera dæmd, án þess að þurfa að setja upp leikrit. Að eiga sinn griðarstað, þar sem þú getur sest niður og bara andað aðeins. Það er mikilvægara en fólk gerir sér almennt fyrir, það er kannski ekki jafn mikilvægt fyrir alla. En fyrir sum okkar sem munum allt lífið dansa jafnvægisdans með tilfinningar okkar þá er þetta það mikilvægasta sem er til.

Flest höfum við lent í því að það gerist eitthvað, þar sem þú næstum missir andann og eina sem þú getur gert er að blikka augunum og sjá veröldina þína hrynja fyrir augum þér meðan þú getur ekkert gert til að breyta því. Augnablikið þar sem þú misstir andann. En til að auðvelda manni að ná andanum aftur er gott að hafa eina manneskju sér við hlið sem minnir þig á að anda, þú mátt fara í gegnum allar þessar tilfinningar og þú mátt taka þér þinn tíma. Svo er bara að standa upp aftur.

Stundum er líka gott að minna sig á að ef manneskjan væri öðruvísi þá myndi það ekki breyta neinu, þér liði ekkert betur. Þú hefur bara vald yfir sjálfum þér til að breyta hlutum í kringum þig og þín hamingja er einungis í þínum höndum.

Ég sakna Íslands

„Þú verður komin tilbaka eftir ár.“

Þetta sagði nágranni minn við mig, daginn sem ég sagði honum að ég væri að flytja til Noregs. Nú af hverju heldurðu það? Spurði ég.

Því Noregur er ekkert betri. Fólk er með draumóra og áttar sig svo á því að þetta er ekkert betra en Ísland og kemur heim með skottið á milli lappanna.

Það er rétt. Noregur er ekkert betri með sína heilbrigðisþjónustu, skólakerfi, laun eða sól. Varð að minnast á sólina þar sem veðrið hefur líka vissulega sín áhrif á því af hverju ég kýs að vera hérna frekar en á Íslandi.

Það er alltaf jafn einkennilegt að búa í landi þar sem ég get leigt húsnæði í lengri tíma án þess að hafa áhyggjur, og þó ég yrði að finna mér nýja íbúð þá er það ekkert mál. Nóg af húsnæði i boði; og á viðráðanlegu verði. Niðurgreiddar tannréttingar sonar míns, ókeypis tannlækningar fyrir börnin mín og niðurgreidd tannlæknaþjónusta fyrir sjálfa mig vegna sjálfsofnæmissjúkdóm. Nei það er rétt, ég hefði það örugglega betra á Íslandi.

Ég sakna Íslands. Ég sakna þess ótrúlega að fá ekki heimilislækni og þurfa því að bíða tímunum saman á læknavaktinni ef börnin mín eða ég urðu veik. Ég sakna þess mjög að borga himinháa húsaleigu og missa húsnæðið því það varð selt ár hvert. Ég sakna þess líka að komast ekki til tannlæknis því ég hafði ekki efni á því.

Það var ótrúlega skemmtilegt að vinna fulla vinnu en samt ekki ná endum saman. Ég þarf þó ekki að sakna verðbólgunnar. Því ég fæ að njóta hennar til fulls vegna námslána, sem betur fer er ég þess heiðurs aðnjótandi að borga námslánin mín margfalt tilbaka og með útreikningum LÍN í dag verð ég búin að greiða þau niður þegar ég er 81 árs. Það er náttúrulega bara dásamlega skemmtilegt! Mikið betra en hérna í Noregi þar sem hluti námslánana breytist í styrk og þau hækka ekki ár hvert, Norðmenn gætu nú alveg tekið okkur Íslendinga til fyrirmyndar. Enda erum við best. Líka fallegust.

Ég heimsótti Ísland síðastliðinn Janúar og fékk deja vu. Ekkert hefur breyst. Þetta var eins og að ferðast 5 ár tilbaka. Ríkisstjórnin er ennþá rugluð, fjármálin eru ennþá hræðileg, fólk er húsnæðislaust eða þeir sem eru nógu heppnnir geta búið með foreldrum/ættingjum; hinir þurfa að éta það sem úti frýs, heilbrigðiskerfið gefur mér hroll og veðrið er hræðilegt (varð að hafa veðrið með aftur, við urðum nefnilega veðurteppt í Hveragerði í 5 tíma).

Nei minn kæri nágranni, ég kem ekki aftur „heim“ og kom ekki heldur heim eftir ár.

5 ár – 1/8 2013

Í dag eru liðin akkúrat 5 ár síðan ég flutti til Kristiansand. 1. Ágúst 2013.

Tíminn er í raun og veru svo ótrúlega afstæður. Mér finnst eins og það séu ár og aldir síðan ég var búsett á Íslandi, næstum svo langt að ég man varla eftir því. Stjarnfræðilega langt. En það eru bara 5 ár. Á þessum 5 árum hefur lífið  breyst svo mikið að þetta hljóta að vera 15 ár en ekki 5.

Ég veit þetta er klisja, en sönn klisja. Hvar voruð þið fyrir 5 árum? Hver voru plönin ykkar?

Fyrir 5 árum ákvað ég (var algjörlega handivss um) að mín biði eitthvað meira i Noregi. Ég vissi ekki hvað en ég var bara handviss, ég fann það í öllum líkamanum að mér var ekki ætlað að vera á Íslandi. Ég gat ekki útskýrt það öðruvísi en að ég var bara viss. Út var mér ætlað. Ég var með allt planað, ekkert fór þó sem planað sem sýnir manni bara að það er ekki hægt að plana lífið, lífið bara gerist.

Þú getur haft plan sem þú reynir að fara eftir, en það eru svo margar breytur sem þurfa að standast til að planið haldi sér. Litið tilbaka þá fór bókstaflega ekkert eftir mínu plani. Mjög hamingjusöm í dag þó, sýnir mér líka hversu gott það er stundum bara að draga djúpt andann og læra að dansa í rigningunni.

Hvar ætli við verðum 1/8 2023?