Mikilvægi bólusetninga!

Bólusetningar hafa verið mikið í umræðunni um allan heim núna. Frá Bandaríkjunum berast fréttir um að mislingafaraldur berst hratt út og hér í Noregi fjalla fjölmiðlar um hættuna af áróðri andstæðinga bólusetninga þar sem æ fleiri foreldrar kjósa að bólusetja ekki börnin sín. Hættan af slíkri ákvörðun er gríðarleg og helstu rökin sem notuð hafa verið fyrir að sleppa MMR bólusetningu er sú mýta að hún valdi einhverfu. Ekkert bendir hins vegar til þess að það sé satt. Læknirinn sem gerði rannsóknina er búinn að viðurkenna að hafa falsað niðurstöðurnar og var sviptur læknaleyfinu í kjölfarið. Einnig hafa verið uppi raddir um að bólusetningar innihaldi kvikasilfur en staðreyndin er sú að frá árinu 2007 inniheldur ekkert bóluefni sem notað er í almennar bólusetningar kvikasilfur.

Ein af ástæðum þess að mikilvægt er að bólusetja er að viðhalda hjarðónæmi. Hjarðónæmi er þegar nógu margir eru bólusettir gegn ákveðnum sjúkdómum svo komið er í veg fyrir útbreiðslu þeirra. Því gerist það óhjákvæmilega að þegar hlutfall bólusettra lækkar að við búum ekki lengur við hjarðónæmi, sem er gríðarlega hættulegt og þá sérstaklega fyrir þá einstaklinga sem ekki mega fá bólusetningar vegna sjúkdóma eða veikinda. Þeir einstaklingar verða að treysta á hjarðónæmi.

Alvarlegar afleiðingar mislinga verða ekki endurteknar nógu oft. Staðreyndin er sú að árið 2013 voru skráð 145.700 dauðsföll vegna mislinga í heiminum, það jafngerir því að á hverri klukkustundu dóu 16 manns úr mislingum. Eina leiðin til að koma í veg fyrir smit er bólusetning. Bólusett er gegn mislingum við 18 mánaða aldur í svokollaðri MMR sprautu og er hún endurtekin við 12 ára aldur. Staðreyndir um þessa bólusetningu má finna á vef Embætti landlæknis og segir þar:

Alvarlegar afleiðingar mislinga Alvarlegar afleiðing bólusetningar (sönnuð tengsl) Engin tengsl við bólusetningu
Lungnabólga: 1 af 20
Heilabólga: 1 af 2000
Dauði: 1 af 3000 í hinum vestræna heimi en 1 af 5 í þróunarlöndum
Heilabólga eða alvarleg ofnæmisviðbrögð: 1 af 1.000.000
Fækkun blóðflagna: 1 af 500.000
Liðbólgur: 1 af 300.000
Einhverfa
Heilaskaði
Sykursýki
Þarmabólga

Þátttaka barna í MMR bólusetningu á Íslandi árið 2013 sýnir að nauðsynlegt er að fræða almenning betur um nauðsyn bólusetninga og afleiðingar þess ef við búum ekki lengur við hjarðónæmi. Í skýrslu sem Embætti landlæknis gaf út, sýnir að árið 2013 var bólusetningarhlutfall í MMR bólusetningu 90% yfir landið allt og einna minnst í Vestmannaeyjum þar sem hlutfallið er einungis 86% en hæst er hlutfallið á Vestfjörðum þar sem það mældist 93%.

Talið er að til að koma í veg fyrir mislingafaraldur þurfi bólusetningarhlutfall að vera að minnsta kosti 90%. Er því ljóst að ekki megi mikið út af bregða til að hætta á mislingafaraldri verði að raunveruleika.

Elsku foreldrar, ekkert okkar vill missa börnin okkar vegna smitsjúkdóma, veljum rétt og bólusetjum.

Getulaus héraðsdómur

Dómur héraðsdóms Norðurlands sem er hægt að lesa styttan í þessari frétt, er í raun ekki einstakur fyrir að refsa varla kynferðisafbrotamönnum heldur líka að allt í einu þarf að teljast sannað að brotamaðurinn viti aldur stúlkunnar til að dæmt sé eftir settum lögum. Nú er ekki einungis nóg að vera undir 15 ára, heldur þarftu að sannfæra brotamann þinn um það líka áður en hann brýtur á þér og geta sannað það eftirá.

Stórkostlegt. Þetta er svoleiðis fyrir neðan allar hellur að ég er orðlaus. Hvernig er það með barnaklám? Þarf líka að sanna það þar að þú vitir að einstaklingarnir séu undir 18 ára og hvernig fer slík sönnun fram? Eða á þetta einungis bara við manneskjur sem þú ræðst beint á?

Þurfa því stúlkur undir 15 ára núna að passa sig á því að garga strax og einhver ræðst á þær aldur sinn svo það sé dæmt að lögum? Eða nei afsakið, þær þurfa náttúrulega að sanna það eftirá að þær hafi virkilega sannfært brotamanninn um það áður en hann braut á þeim.

Óþolandi.

Af vanhæfum foreldrum

Í dag birtist frétt inná pressan.is um  hina 14 ára gömlu Snædísi sem hefur lent í virkilega grimmu og ljótu einelti. Það tekur á hvern einasta mann að lesa svona hryllingssögur, ég get ekki ímyndað mér hvernig er að upplifa þær á eigin skinni. Þessi stelpa er sannkölluð hetja að stíga fram og segja frá. Það er líka oft eina vopnið í baráttunni gegn grimmum krökkum og vanhæfum foreldrum þeirra.

Ég hef sagt það áður og segi það aftur að einelti er foreldravandamál, enda kemur það skýrt fram þarna í greininni að foreldrar gerandana eru gjörsamlega geldir þegar kemur að því að aga börnin eða grípa inní algjörlega óásættanlega hegðun krakkana. Þeir líta í hina áttina og segja að börnin þeirra gera ekki svona nokkuð.

Er ekki nokkuð ljóst að þarna er um að ræða barnaverndarmál? Foreldrar sem geta ekki agað börnin sín og axlað þá ábyrgð sem þeim fylgir eru augljóslega vanhæfir. Allir foreldrar sem hafa hint af hæfni í farteskinu myndu taka hart á því ef börnin þeirra yrðu uppvís að einelti. Það segir sig sjálft.

Næsta skref ætti því væntanlega að vera að tilkynna foreldrana til réttra yfirvalda fyrir að bregðast skyldu sinni með öllu.

En til Snædísar og allra fórnarlamba eineltis vil ég segja; Unglingsárin eru sem betur fer ekki besti partur lífsins. Lífið er stærra, betra og meira heldur en það sem gerist þar. Haldið áfram, það hefur enginn rétt á því að segja að þið eigið ekki að halda áfram, þið hafið fullan rétt og þið eigið líka fullan rétt á að lifa ofbeldislausu lífi. Það er heill her fólks sem stendur við bakið á ykkur og fordæmir ofbeldið sem þið verðið fyrir og vonandi verður fundin viðeigandi lausn, fyrr heldur en síðar!

-Freyja

Vanhæfni Sigmundar

Sigmundur Davíð heldur því fram að lekar úr íslenskri stjórnsýslu um persónuhagi fólks séu algengir og því þykir honum einkennilegt hversu stórt lekamálið svokallaða var. Það að Sigmundur sjái ekki eitthvað að því að leka persónulegum málefnum, trúnaðargögnum, út úr íslenskum ráðuneytum segir allt sem segja þarf um vanhæfni hans.

Það að íslendingar tóku allt í einu við sér og ákváðu að stjórnvöld kæmust ekki upp með það að leka trúnaðargögnum um einstaklinga í fjölmiðla er jákvætt. Það hversu stórt lekamálið var, er ekkert nema jákvætt því loksins í fyrsta sinn þurftu ráðamenn að taka ábyrgð á gjörðum sínum! Við skulum ekkert ræða hversu litlar afleiðingar þetta hafði fyrir viðkomandi einstaklinga því þeir dómar sem féllu voru hlægilegir og alls ekki nægilega þungir. Fyrir utan fáránleg viðtöl sem fylgdu á eftir.

En að reyna að réttlæta það að leka trúnaðargögnum um einstaklinga út úr íslenskum ráðuneytum með því að þetta sé algengt og því ekkert mál, hræðir mig. Það bókstaflega hræðir mig að þessi maður sé einn valdamesti maður þjóðarinnar.

-Freyja

Ég stend með læknum

og ég vildi bara koma því frá.

Almenningur á að standa þétt við bakið á læknum. Laun þeirra, álag og vinnuaðstæður eru með öllu óásættanlegar. Það þýðir ekki að laun annarra stétta eða vinnuaðstæður séu í lagi en þær eru ekki til umræðu núna, laun á Íslandi eru yfir höfuð of lág en það er ekki það sem er verið að berjast fyrir akkúrat núna. Ég hvet allar stéttir á Íslandi til að berjast fyrir betri kjörum, ekkert er eðlilegt í dag miðað við hvað það kostar að framfæra sér á Íslandi.

En að horfa uppá ríkisstjórnina reyna að snúa almenningsáliti gegn læknum er hreint út sagt viðurstyggilegt. Þarna koma fram ráðherrar með égveitekkihvaðmarga aðstoðarmenn sjálfir og geta ekki samið við lækna sem vinna við ömurlegar aðstæður og undirmannaðir allan sólarhringinn. Í staðinn stíga þeir fram og reyna að fá almenning til að snúast gegn þeim. Þetta er ógeðslegt.

Nú bý ég í landi með heilbrigðiskerfi sem virkar, reyndar bý ég við sósíalískt heilbrigðiskerfi sem hefur vissulega sína kosti og galla, það pirrar mig vissulega oft að geta ekki pantað sjálf tíma hjá þeim læknum sem ég vil mæta hjá, eins og t.d. kvensjúkdómalæknis. En það er umfram allt mikilvægast að búa við tryggt heilbrigðiskerfi, ég og fjölskyldan mín búum við greiðan aðgang að lækninum okkar og getum leitað þangað til að fá aðstoð og beiðni til sérfræðings ef þarf.

Í þessu ljósi má líka nefna að hér er lyfja- og lækniskostnaður tekinn saman, svo þegar ég var búin að greiða 2105kr norskar, sem gera samkvæmt landsbankinn.is í dag 36.003kr íslenskar fæ ég svokallað fríkort. Eftir það fæ ég öll lyf sem eru með bláresept, sem eru öll nauðsynleg lyf (þ.m.t. ofnæmislyfin mín), og alla læknisþjónustu ókeypis, ég þarf ekki að borga eitthvað lágmark heldur þarf ég einungis að sýna kortið og borga ekki krónu.

Nú vilja ef til vill margir segja að sjálfsögðu er þetta öðruvísi hérna, Noregur er ríkt land og allt það EN ég borga aðeins hærri skatta, hér eru auðlindir í eigu almennings og hér er forgangsraðað í ÞÁGU almennings, EKKI örfárra ríkisrassa! Ísland og íslendingar hafa fullt tækifæri til að bjóða uppá gott heilbrigðiskerfi með samkeppnishæfum launum og góðu starfsumhverfi, þetta er spurning um að nýta auðlindir þjóðarinnar í þágu almennings en ekki örfárra einstaklinga og forgangsraða!

En ég endurtek það aftur, ég stend með læknum, starfsumhverfi sem þeir búa við í dag er ekki neinum bjóðandi.

-Freyja

Áramótauppgjör

Í dag er 29. desember og einungis tveir dagar eftir af árinu. Það fylgir því alltaf viss sorgartilfinning að kveðja nýtt ár, ég verð alltaf örlítið döpur við öll áramót, ég er ekki viss hvort það sé vegna þess að á nýju ári hefst nýr kafli eða hvort það sé pressan að maður á alltaf að gera betur. Á áramótunum áttu að strengja heit, þú ætlar að verða jákvæðari, duglegri í skólanum, léttast, komast í betra form, drekka minna, hætta að reykja, eyða meiri tíma með fjölskyldunni og listinn gæti haldið endalaust áfram.

Auðvitað verður enginn að strengja áramótaheit en þetta liggur í loftinu, hverju ætlarðu að breyta á næsta ári og hvað ætlarðu að gera betur? Verða besta útgáfan af þér?

Hvað þýðir það að vera besta útgáfan af sjálfum sér? Er maður það einhvern tíma?

Öll ár eru viðburðarík, í lok hvers árs horfi ég tilbaka og hugsa, vá hvað það skeði mikið á þessu ári, en það er ekkert nýtt. Það eru 12 mánuðir í hverju ári og því viðbúið að það gerist heill hellingur.

Ég hef vissan kvíðahnút yfir nýju ári, ég er að taka nýja stefnu og draumur sem hefur blundað í mér lengi er aðeins að koma upp á yfirborðið, ég fann von og ég rígheld í hana. Ég ætla að eyða næsta ári í að færa mig nær draumnum mínum, ég hef von og ég hef trú að ég geti uppfyllt hann.

En í lok ársins horfi ég tilbaka og þó vissulega séu alltaf viðburðir sem maður sér eftir og hugsar að önnur viðbrögð hefðu verið heppilegri eða betri þá breytir maður ekki því liðna. En á hverju ári eru líka viðburðir sem maður er stoltur af, sáttur við sinn hlut og einhvers staðar kom maður sjálfum sér á óvart. Eins erfitt og árið hefur verið á stundum þá hefur það verið jafn gott á öðrum. Súrsætt ár.

En gleðilegt nýtt ár til ykkar allra, ég ætla að setja mér áramótaheit, það verður ekki það að létta mig, komast í betra form eða borða hollari mat. Ég ætla heldur ekki að vera besta útgáfan af mér því það er bara ein útgáfa hvort sem er. Ég ætla að halda áfram að láta mig dreyma og ég ætla að reyna að láta drauma mína rætast, alveg sama hversu fjarlægir þeir eru.

-Freyja

Máttur bókarinnar

Ég hlakka alltaf mest til jólanna þar sem ég veit að þá get ég átt ótrúlegar góðar stundir með bók í hönd. Eða réttara sagt, með kindil í hönd. Mikilvægustu eign mína.

Ég þarf ekki á neinu að halda ef ég hef góða bók, ég tala ekki í símann, ég kíki ekki á netið og ég hef ekki opnað tölvuna mína síðan 22. desember, svona til að gera þetta einfalt, ég verð örugglega svakalega leiðinleg manneskja sem talar ekki við neinn. Reyndar hef ég netið í símanum mínum en það hefur ekki verið notað sérstaklega mikið, aðallega til að deila einstaka jólamyndum.

En síðan 22. desember hef ég verið að lesa Divergent bækurnar, réttara sagt byrjaði ég á fyrstu bókinni -Divergent, las svo bók númer tvö -Insurgent og að lokum bók númer þrjú -Allegiant. Ég sá nefnilega myndina, Divergent, í nóvember og hugsaði með mér að þetta gæti ekki bara verið mynd, hún minnti mig á Hunger Games, þetta eru keimlíkar sögur að mörgu leyti en samt ekki alveg. Svo ég ákvað að leita að myndinni og upplýsingum og sá að ég hafði rétt fyrir mér! Þetta voru að sjálfsögðu bækur, svo ég náði í þær á kindilinn minn og beið spennt eftir jólafríi.

Nú hef ég gleypt þessar bækur í mig bókstaflega, lesið þær allar þrjár á fjórum dögum en sit eftir frekar vonsvikin. Þegar ég las Hunger Games bækurnar þá var það eins, ég las þær allar í einu en ég varð þó ekki vonsvikin með endinn, hann var kannski örlítið fyrirsjáanlegur en þessi, ég get ekki útskýrt það, viss tómleiki varð til við endann á bókinni. En þær eru góðar.

Næstu bækur sem ég ætla að byrja á er Maze Runner, alveg eins og Divergent er þetta mynd sem ég sá í nóvember, hugsaði það sama og fann út það nákvæmlega sama. Sumar myndir eru þess háttar að þú situr eftir og sérð að þetta getur ekki bara verið mynd, þetta hlýtur að vera bók. Bækur eru, og munu alltaf vera, betri.

Að lesa góða bók er ótrúlegt, fyrir einhvern sem ekki hefur gaman af bókalestri hljómar þetta líklegast einkennilega, en bækur geta búið til heim, svo lifandi að þú getur næstum snert hann. Þú veist öll smáatriði, ekkert er ósvarað og karakterinn verður lifandi fyrir sjónum þér eins og manneskja.

En þar sem ég hef nýlokið lestrinum á þessum bókum er ekki seinna vænna en að byrja á þeim næstu, eftir allt, þá hef ég ekki endalaust jólafrí og eins gott að nýta það vel!

-Freyja

Jólagleði trúleysingjans

Ég er búin að vera svo hugsi yfir allri þessari ljótu umræðu sem hefur átt sér stað á netmiðlum undanfarið. Ég elska jólin, mér finnst þetta alveg stórkostlegur tími. Tími barnanna minna, tíminn þar sem þau telja niður dagana allan desember fram að aðfangadag, þar sem þau búa sér til jólagjafalista og svo skreytum við saman, bökum piparkökur, byggjum piparkökuhús og allt er skreytt í öllum regnbogans litum. Þetta er svo stórkostlega skemmtilegur fjölskyldutími sem ég nýt til ystu æsar með börnunum mínum.

Eitt skyggði þó á gleði mína og byrjaði ég að vera reið, þangað til kunningi minn henti mér niður á jörðina aftur og minnti mig á jákvæðnina. En það er þessi leiðinlega umræða sem hefur átt sér stað á netmiðlum. Börnin mín fara í kirkju með skólanum, ég er ekki hrifin     -þau vita ekki af því- en aldrei myndi ég viljandi láta skilja börnin mín ein eftir. En það er líka vegna þess að ég er trúlaus, trú skiptir ekki máli í mínu lífi, hún er ekki partur af því og því líkar mér heldur ekki að það sé verið að boða trú í skóla barnanna minna en ég get hummað það af mér. Hins vegar er til fullt af fólki með aðra trú en kristni þar sem trúin spilar stóra rullu í þeirra lífi, vegna þess fara börnin þeirra ekki í kirkju. Börnin tilheyra minnihlutahópum og eru jaðarsett í skólanum.

Þetta eitt og sér eyðileggur næstum jólagleðina hjá mér. Ég á virkilega bágt með að vita af því að börn eru pikkuð út eftir trú í opinberum skólum og flokkuð þar niður, sum, yfirleitt örfá, eru svo skilin eftir í skólanum meðan aðrir fara í kirku. Þetta er sárt og þetta er ljótt.

Jólin eiga að vera tími barnanna, þetta á að vera tími fjölskyldunnar og þetta á að vera tími náungakærleiks. Hvort sem við erum bleik, hvít, brún, gul, rauð eða fjólublá, eða trúlaus, kristin, múslimar, búddha trúar eða alls konar trúar, það skiptir ekki máli. Við erum öll manneskjur af holdi og blóði, öll berum við tilfinningar og allt eru þetta börn sem ganga í leik- og grunnskólana okkar. Börn eiga aldrei -undir nokkrum kringumstæðum- skilið að vera mismunað.

Foreldrar eiga að sjá um trúarinnrætingu hjá sínum börnum, af hverju ekki að virkja foreldrastarf innan kirkjunnar? Skipuleggja huggulegar aðventustundir hvern sunnudag fram að jólum fyrir börn og foreldra? Möguleikarnir eru endalausir ef einungis viljinn er fyrir hendi.

En ég ætla allavega að njóta jólanna, í faðmi fjölskyldunnar og þakka fyrir hvað ég hef verið heppin í mínu lífi, með stórkostleg börn, góða fjölskyldu, fallegt heimili og gott líf. Það eru sönn forréttindi að búa við það.

Þið hin, njótið jólanna á ykkar hátt, með ykkar hefðum og hafið það gott.

-Freyja

Týnda sálin og eilífðarstúdentinn

Einhvern tíma sagði maðurinn minn við mig að ég væri fullkomið dæmi um manneskju með ADHD í háskóla, flakkandi á milli brauta í hvert einasta skipti viss um að þarna væri námið komið! Draumurinn að rætast og ég var handviss… –þetta- vildi ég læra!

Verst að þetta var meðal annars tæknifræði þar sem ég kláraði vor- og sumarönn, rafmagnsverkfræði þar sem ég kláraði haustönn, félagsfræði þar sem ég kláraði vorönn og svo að lokum lýðheilsufræði þar sem ég hef lokið hálfri BA gráðu.

Síðan fyllist ég námsleiða, þetta er ekki það sem ég vil læra, ég vil læra næsta þetta. Maðurinn minn kinkar eins skilningsríkt kolli og hann mögulega getur þegar næsta þetta kemur upp og vonar að það sé síðasta þetta sem ég tek mér fyrir hendur.

Hálfnuð í mínu námi ákveð ég að þetta er ekki það sem ég vil læra og fann mér næsta þetta. Hef samband við háskólann og sæki um, þetta er það sem ég vil gera. Þetta er draumurinn.

Fjölmiðlafræði við Háskólann á Akureyri í fjarnámi varð fyrir valinu og bíð ég spennt eftir því að hefja nám, vonandi að þetta sé minn raunverulegi draumur.

Ef ekki, þá get ég kannski sameinað þetta í endann í eina Bachelor in Bullshit gráðu, með áherslu á næstum allar deildir háskólans.

-Freyja

Jafnréttið byrjar í leikskólanum

Nú hef ég áður skrifað um hinn stórkostlega grunnskóla sem eldri börnin mín tvö ganga í og taldi ég því tímabært að skrifa um hinn dásamlega leikskóla sem örverpið er á.

Leikskólinn heitir Hokus Pokus og er stúdentaleikskóli rekinn af Studentsamskipnaden i Agder (SIA) og er leikskólinn svokallaður jafnréttisleikskóli. Það er næstum jafnt kynjahlutfall af starfsmönnum (40% starfsmanna karlmenn) og á deild sonar míns (elstu deild leikskólans) er deildarstjórinn karlmaður, svo eru þrír leikskólastarfsmenn, allt menntaðir leikskólakennarar, ein kona og tveir karlmenn. Svo á deild örverpisins starfa fleiri karlmenn en konur. Mikið er lagt upp úr jafnrétti á leikskólanum og það er tíðrætt.

Hverri viku er tileinkað þema, það hefur verið brunavarnaþema þar sem þau fræddust um eldvarnir, slökkviliðsstarfsmenn, viðbrögð í eldsvoða og að lokum heimsótt slökkvistöðinn sjálf. En í síðustu viku var jafnrétti þema vikunnar.

Í jafnréttisvikunni var rætt um jafnrétti, hvort það sé munur á því hvernig stelpur og strákar leika, hvort strákar megi leika með dúkkur og stelpur með kaptein sabeltann og svo framvegis. Varla að ég þurfi að taka það fram en geri það til öryggis. Áherslan er að sjálfsögðu sú allir geta leikið með hvaða leikföng sem er og að leikföng eru fyrir alla óháð kyni, sem og er rætt um liti og föt.

Fimmtudagur er svokallaður innidagur, þar sem til ca. 14 á daginn er leikið inni, meðal annars sett upp brúðuleikhús, búin til listaverk og þess háttar. Í jafnréttisvikunni var sett upp SPA stofa, þar sem börnin fengu að nudda hvort annað, svo var slökunarstöð þar sem þau fengu gúrku á augun og allir fóru í slökun í vissan tíma og einnig var í boði að fá naglalakk og „manicure“ og þar lagt áherslan á að strákar jafnt sem stelpur hafa gaman af þess konar dekri og að gera sig fína með naglalökkum, það er ekki einbundið við stelpur og mætti örverpið heim með silfurlitað naglalakk á annarri hendi og rautt á hinni. Hæstánægður með daginn.

En málið er að þetta er hárrétt. Jafnréttið á að byrja á leikskólanum. Það er erfitt að segja börnum frá því að kynin eru jöfn þegar einungis konur starfa á leikskólanum, en ekki bara á leikskólanum heldur einnig í grunnskólum, þar vantar stráka fyrirmynd, því samkvæmt Félagi Grunnskólakennara í janúar 2013 voru meðlimir þar 80% konur og 20% karlmenn.

Jafnréttiskennsla verður að hefjast snemma til að bera góðan árangur. Það er erfiðara að ætla að byrja þegar samfélagið hefur þegar mótað einstaklinginn í 14-15 ár og samfélagið er mjög kynjaskipt, það er ekki jafnrétti þar og við ölumst upp við það, á endanum teljum við það norm nema við byrjum strax að tala gegn því. Það þarf að velta þessu upp strax svo allir séu meðvitaðir, það þarf líka að gera stráka meðvitaða um það að það sé allt í lagi líða illa og gráta, það á ekki að harka allt af sér. Þetta hefur nefnilega meiri líkamlegar afleiðingar fyrir karlmenn heldur en kvenmenn. Karlmenn lifa skemur, þeir leita síður til læknis og sjálfsmorðstíðni karla er mun hærra heldur en kvenna.

Jafnrétti snertir okkur öll og gerir heiminn betri, það skiptir ekki máli hvort um sé að ræða konur eða karla.

-Freyja-