Áfram heldur þöggunin

Lögreglustjóri Vestmannaeyja leggur til þöggun kynferðisafbrota sem, miðað við síðustu ár, verða á Þjóðhátíð. Á hverri einustu Þjóðhátíð síðastliðin ár hafa komið upp kynferðisbrotamál svo að öllum líkindum munu þau einnig verða í ár.

Af hverju leggur lögreglustjórinn þetta til? Jú vegna þess sem hún segir að ef sagt verði frá málunum í fjölmiðlum muni það verða fórnarlömbunum þungbært. Ég myndi ætla að afbrotið sjálft muni verða fórnarlömbunum þungbært, þögn fjölmiðla og samfélagsins er hins vegar ennþá þungbærri. Ef þetta mun verða eftir mun þögn fjölmiðla og samfélagsins um brotin ekki hjálpa til við skömmina sem fórnarlambið upplifir. Undanfarna mánuði hafa konur Íslands risið upp og rofið þögnina. Við munum ekki þegja, við erum hættar að skammast okkar fyrir ofbeldið sem við urðum fyrir því þetta var ekki okkur að kenna. Kynferðisofbeldi er aldrei fórnarlambinu að kenna, aldrei. Ekki undir neinum kringumstæðum. Það skiptir ekki máli hvernig við erum klæddar, hvað við segjum eða við hvern við tölum. Við megum segja það sem við viljum, við megum klæða okkur eins og við viljum, það gefur engum leyfi til að nauðga okkur.

Druslugangan var síðastliðna helgi, þar stóðu konur, menn og börn saman og sögðu að þetta væri ekki liðið. Fjölmiðlar bera ábyrgð. Þeir bera þá ábyrgð að segja frá. Við erum búnar að segja að við viljum ekki þögn, við ætlum ekki að bera skömmina. Við ætlum að skila henni þangað sem hún á heima, hjá gerandanum.

Á hvað treysta kynferðisafbrotamenn? Jú þeir treysta á þögnina. Þeir treysta á að samfélagið þaggi málin niður. Þeir treysta á að fórnarlömbum sé ekki trúað, þeir treysta á að þær segi ekki frá í ótta um að verða ekki trúað eða að þær verði útskúfaðar úr samfélaginu. Það sem gerðist þegar #þöggun og #konurtala byrjaði var að fleiri og fleiri konur sáu hversu margar höfðu lent í samskonar ofbeldi. Þær upplifðu stuðningin frá samfélaginu þegar þær stóðu upp og sögðu frá ofbeldinu. Fleiri þúsund manns skiptu um prófíl mynd á facebook og það var hreint út sagt ótrúlegt að upplifa samstöðuna frá fólki. Þetta veitir stuðning, það veitir þolendum stuðning að sjá að aðrir hafi upplifað samskonar ofbeldi og að samfélagið mótmæli þessum brotum. Við erum komin með nóg. Við samþykkjum ekki þetta samfélagsmein sem kynferðisofbeldi er. Að tala opinskátt um það og segja frá er stærsti liðurinn í því að uppræta þetta ofbeldi. Að þagga það niður mun hafa þær afleiðingar að það mun blómstra.

Ég vona að fjölmiðlar Íslands standi saman um það að pressa á lögregluyfirvöld í Vestmannaeyjum að segja satt og rétt frá því sem gerist á hátíðina. Það er ekki í lagi að þagga niður kynferðisafbrot. Það hefur aldrei verið í lagi að gera það. Ég vona að lögreglustjóri sjái að sér í þessum þöggunartilburðum sínum og sjái hag þolenda fyrir brjósti. Við eigum að standa saman og með #þöggun og #konurtala hafa konur Íslands sýnt samstöðu í því að brjóta niður þessa hefð sem það er að þagga niður kynferðisafbrot. Við berum ekki harm okkar í hljóði heldur segjum við frá.

Að verða fyrir kynferðisafbroti er hræðilega erfitt EN það er erfiðara að bera skömmina og þögnina sem kemur í kjölfarið.

Fortíðarflótti

Meira og minna allt mitt líf hef ég verið leitandi. Leitandi eftir einhvers konar innri frið sem virðist hvergi vera finnanlegur. Eftirköst kynferðisofbeldis geta svo sannarlega verið langvarandi og í mínu tilfelli er það svo. Ég hef alltaf beðið eftir að þetta lagist, að ég nái að halda algjörlega áfram en samt situr þetta fast í manni. Ég hef oftast upplifað mig hálf týnda í lífinu, ég hef vissa hluti á hreinu en meira og minna líður bara tíminn og ég veit ekki enn í dag hvað ég vil nákvæmlega út úr lífinu. Ég eyddi svo löngum tíma á unglingsárum þess fullviss að það yrði ekkert úr mínu lífi að ég planaði ekki neitt. Lífið hélt bara áfram og maður gerði sitt besta í hverju því sem maður tók sér fyrir hendur. Sem gekk svo misjafnlega.

Að reyna að útskýra líðan sína fyrir fólki sem stendur ekki í sömu sporum er næstum ómögulegt því maður kemur þessu ekki í orð. Ég get ekki útskýrt. Ég er bara týnd og ég er leitandi. Ég veit ekki hvað ég vil og ég veit ekki hvert ég stefni. Maður myndi ætla að þegar maður nálgast þrítugt óðfluga að maður hefði tekið einhverja stefnu, hefði fundið einhverja ró innra með sér eða vissi hvað maður vildi og þó það væri ekki niðurneglt að maður hefði að minnsta kosti glætu um það. En ég hef eytt lífinu í að flýja fortíðina. Gleyma vondum minningum og halda áfram en það virkar ekki. Að bæla niður vondar minningar veldur því að maður bælir niður þær góðu líka og man ég hreinlega bara ekkert eftir þremur árum í mínu lífi. Árunum á milli 13 og 16 ára. Þau eru týnd, gleymd og grafin.

Búsett í Noregi gefur mér þann kost að fólk hérna veit ekkert um mig, það veit ekki mína fortíð og það veit ekki hver ég er. Það er samt ekkert endilega jákvætt því eins félagslynd og opin ég er, þá hleypi ég engum að mér. Ég held öllum í vissri fjarlægð því ef fólk er ekki of nákomið mér þá getur það ekki sært mig og ég er dauðhrædd við að vera særð. En það hefur þann ókost í för með sér að maður tengist heldur aldrei raunverulega neinum. En minn stærsti fylgikvilli áfallastreituröskunar er tilfinningadofi. Ég finn ekki fyrir miklum tilfinningum og ég á gríðarlega erfitt með að tengjast öðrum og eins mikið og ég hef reynt að sjá það í jákvæðu ljósi þá er það samt ekki jákvætt. Það er ekki gott að geta ekki tengst öðru fólki á eðlilegan máta. Það er heldur ekki gott að geta ekki leyft sér að finna eðlilegar tilfinningar, hvort sem þær eru góðar eða slæmar.

Ég reyni almennt að vera bjartsýn og jákvæð á lífið. Það hefur vissulega heilmikið upp á að bjóða. En þrátt fyrir jákvæðni og bjartsýni þá upplifi ég mig týnda. Í dag eftir skilnaðinn er ég ennþá týndari. Þrátt fyrir að vera sátt við það uppgjör þá var afleiðingin af því samt sem áður sú að ég stóð uppi ennþá týndari. Ég hafði aldrei verið ein. Það er eitthvað sem ég er ennþá að læra. Ég er að sjálfsögðu ekki alein, ég hef börnin mín og fyrir það er ég þakklát. Þau gefa mér meira heldur en nokkuð annað í lífinu.

Að setjast niður og skrifa frá sér hugsanir er líklega það besta sem ég geri. Ég hef aldrei verið alltof flink að koma hugsunum mínum frá mér í orðum en að skrifa þær niður er einhvern veginn auðveldara. Kemur einhverri reglu á óregluna í hausnum á manni.

Það er fyndið hvað sum lög geta haft mikil áhrif á mann. Enn í dag hlusta ég alltaf á lagið „Rise up“ með Beyonce ef ég verð niðurdregin. Það gefur mér ákveðin kraft. Muna að lífið hefur upp á meira að bjóða heldur en ég sé akkúrat núna. Það er ekkert ómögulegt og maður getur alltaf haldið áfram. Bara að muna að bíða, það munu koma betri tímar.

Þetta er að öllum líkindum sú allra neikvæðasta bloggfærsla sem ég hef ritað en standandi í þeim sporum sem ég stend í dag þá er þetta eina sem ég kem frá mér. Kannski einn daginn mun ég svífa um á bleiku skýi og skrifa frá mér jákvæðan bloggpistil. Kannski, mögulega einn daginn. En í dag, þá tek ég bara einn dag í einu. Reyni að muna að ekkert er endanlegt og það koma betri tímar. Kannski einn daginn losna ég við mína áfallastreituröskun og get leyft mér að upplifa allar þær tilfinningar sem lífið hefur upp á að bjóða og hætt að vera hrædd við að hleypa fólki að mér. Hætt að vera leitandi og finn mína leið. Það er alltaf von.

5 ástæður fyrir því að mér líkar betur við Sviss en Noreg

Ég eyddi tíu dögum í Sviss og segi það enn og aftur, ég kom heim. Ég fann mig í Sviss. Þvílíkur dýrðarstaður sem verður heimsóttur minnst einu sinni á ári þangað til ég vinn í lottói og get flutt þangað. Nú líkar mér almennt betur við Noreg en Ísland; en mér líkar enn betur við Sviss. Nú hef ég bara skoðað brotabrot af heiminum, kannski mun ég finna mig einhvers staðar annars staðar líka, Ítalía verður heimsótt á næsta ári, kannski kem ég heim þar líka. Aldrei að vita. En eins og staðan er núna, þá er það Sviss sem vinnur. Ég eyddi þessum tíu dögum í bæ sem heitir La Chaux-de-Fonds, ótrúlega kósý fjallabær í 1000m hæð.

1. Vinalegheit
Nú er ég týpískur Norðurlandabúi, köld og fráhrindandi. Tilhugsunin um að einhver myndi kyssa mig hæ og bæ þótti mér hálf fáránleg ef satt skal segja. Hvað þá þrisvar sinnum í hvert sinn. Eiginlega bara út í hött. En þegar á hólminn var komið var þetta ótrúlega vinalegt hreinlega. Það var eitthvað við það að heilsa fólki svona innilega, það gaf mér góða tilfinningu. Eitthvað sem ég bjóst aldrei við.

2. Góðar almenningssamgöngur
Ég bý í um 90 þúsund manna bæ í Noregi, ég var í 38 þúsund manna bæ í Sviss. Samt voru almenningssamgöngurnar þar miklu betri! Bæði hvað varðar strætó og lestar. Strætó gengur á 10 mínútna fresti um allan bæ svo þú þarft aldrei að bíða lengi, svo fara lestarnar að sjálfsögðu út um allt og ekkert mál að ferðast með þeim hvert sem þú vilt.

3. Úrval veitingastaða
Ég væri ekki ég ef ég myndi ekki minnast á matinn. En úrval alls konar veitingastaða í þessum litla bæ var frábært! Miklu betra heldur en nokkurn tíma hérna í Kristiansand og verðið var mun betra líka, sem kom mér kannski mest á óvart. Sérstaklega í ljósi þess að maturinn er miklu dýrari í Sviss en Noregi og því hálf ótrúlegt hvað verðið á veitingastöðum var lægra heldur en í Noregi.

4. Lifandi tónlist og skemmtanalíf
Það var lifandi tónlist út um allt öll kvöld hreinlega. Ég hef aldrei farið svona mikið út á kvöldin, enda var ég án barna, en það var alltaf hægt að fara út og hlusta á lifandi tónlist á mismunandi stöðum. Þó að ég og mágur minn höfum haldið góðri tryggð við einn bar meira og minna að þá var samt nóg úrval. Einnig er mikið um alls konar hátíðir og fórum við á svokallað Promo Festival sem var haldið í bæ sem var í 10 mínútna fjarlægð, Le Locle. Festivalið náði yfir þrjár langar götur og voru þúsundir manns að skemmta sér. Þetta var ótrúleg upplifun. Í sama bæ er rokkhátíð í ágúst og þykir þetta vera mjög vanalegt að halda svona hátíðir. Virkilega skemmtileg menning.

5. Náttúran
Náttúrudýrðin í Sviss er hreinlega engu lík. Ég gat gleymt mér í að stara í kringum mig hvert sem ég fór. Risastór fjöll voru græn alla leið, það var ótrúlegt að sjá.

Uppgötva heiminn upp á nýtt

Nú fyrir nokkrum mánuðum skildi ég við maka minn til margra ára. Maður sem ég hafði verið með frá því að ég var unglingur. Svo ég þekkti í raun ekki lífið án hans. Ég hafði aldrei verið fullorðin án þess að hafa hann mér við hlið. Breytingin var í raun stærri en ég gerði mér grein fyrir.

Nú ætla ég mér ekki að fara út í ástæður skilnaðarins og mun aldrei gera það opinberlega heldur. En ég ætla að skrifa um mína upplifun hvernig það er að uppgötva heiminn alein aftur. Það er í raun stórundarlegt fyrirbæri að verða allt í einu einhleyp eftir margra ára sambúð og rússibaninn er slíkur að ég hefði einhvern veginn aldrei gert mér almennilega grein fyrir öllum tilfinningaskalanum sem maður fer í gegnum. Þetta er í raun kannski svolítið eins og að missa vitið í örlitla stund. Það finnst mér lýsa þessu best.

Ég las grein um daginn þar sem var sagt að maður ætti að óska fólki til hamingju sem er að skilja. Ég er enn að melta það hvort ég sé sammála því. Ég veit það hreinlega ekki. Ástæðurnar geta verið svo margar en auðvitað vona allir sem standa í þessum sporum að ákvörðunin hafi verið rétt, nú sé maður kannski að stíga sín fyrstu skref í átt að sannri hamingju -hver svo sem hún er.

Ég nýtti tækifærið og ferðaðist bæði til Þýskalands og Sviss. Ég get með sönnu sagt að ég sé ekki eftir þeirri ákvörðun minni. Ég hef alltaf óskað mér þess að ferðast, gat látið það rætast núna í fyrsta sinn. Það var dásamlegt og mjög hollt að prufa að ferðast til annarra landa. Ég fór einungis ein, heimsótti vin minn og konuna hans í Þýskalandi og systir mína, mág og börn í Sviss. Menningin er allt öðruvísi en maður á að venjast og ef satt skal segja þá fannst mér ég allt í einu vera komin heim þegar ég kom til Sviss. Það eru allir svo afslappaðir og umhverfið er dásamlegt. Þetta er staður sem ég get séð mig fyrir mér búa á.

En aftur að skilnaðinum. Fyrstu vikurnar eru ennþá í hálfgerðri móðu. Ég var í raun heppin og tveim vikum eftir skilnaðinn ferðaðist ég til Íslands. Það hjálpaði vissulega til að dreifa huganum. En svo tók alvara lífsins við og maður þurfti að koma heim, skipta innbúinu og enn í dag á ég ekkert sjónvarp. Ég sakna þess svo sem ekki svo mikið, ég á aðra hluti í staðinn og vonandi bý ég við þann lúxus einn daginn að geta keypt mér sjónvarp.

En það sem mér fannst kannski erfiðast að kyngja var einveran á kvöldin. Vaninn að hafa alltaf félaga sér við hlið á hverju kvöldi var erfiðastur til að brjóta fannst mér og fyrstu vikurnar á eftir hlóð ég líklegast símann minn 3x á hverjum degi, því ég gerði ekkert nema að tala í símann til að dreifa huganum. Halda mér upptekinni við eitthvað svo ég fyndi ekki fyrir einverunni. Síðan þakka ég góðum vinum kærlega fyrir félagsskapinn í gegnum erfiða tíma og í þessum breytingum þá eignaðist ég eina af mínum bestu vinkonum líka. Ég hef oft lesið það og heyrt að þegar þú virkilega þarft á vinum að halda þá verður ólíklegasta fólk þér til staðar og það er svo sannarlega satt. í gegnum mína erfiðleika endurnýjaði ég vinskap við dásamlega stelpu sem ég fer ekki í gegnum daginn án þess að tala við.

Það er einkennilegt hvað lífið getur breyst gríðarlega með einni ákvörðun. Ég hef eytt síðastliðnum mánuðum í að reyna að finna út hver ég er, skilja hvað ég vil sem einstaklingur og reyna að átta mig á hvað ég raunverulega vil út úr lífinu. Ég ákvað að háskólanám væri ekki fyrir mig, mér leiðist það. Ég veit ekki alveg hvað ég vil gera í lífinu en sótti um nám í snyrtifræði. Það finnst mér virka spennandi. Ég vil ekki vera búsett á Íslandi, svo mikið veit ég, ég vil ferðast um heiminn, ég vil upplifa eitthvað nýtt á hverju ári en umfram allt vil ég muna að njóta lífsins.

Furðulegasta við allt þetta tímabil var það að ég lokaðist alveg. Ég gat ekki skrifað stakt orð. Ég hef sest niður oftar en ég hef tölu á og reynt að koma frá mér einhverju sem gæti líkst heilli setningu en; ekkert. Ég var gjörsamlega tóm. Mér finnst, sérstaklega eftir sumarfríið mitt, að ég sé að ná einhverjum áttum. Ég er að ná einhverri fótfestu aftur. Því ákvað ég að skrifa þetta niður. Kannski það sé byrjunin, byrjunin að ná að skrifa aftur.

Þangað til næst…

 

Mikilvægi bólusetninga!

Bólusetningar hafa verið mikið í umræðunni um allan heim núna. Frá Bandaríkjunum berast fréttir um að mislingafaraldur berst hratt út og hér í Noregi fjalla fjölmiðlar um hættuna af áróðri andstæðinga bólusetninga þar sem æ fleiri foreldrar kjósa að bólusetja ekki börnin sín. Hættan af slíkri ákvörðun er gríðarleg og helstu rökin sem notuð hafa verið fyrir að sleppa MMR bólusetningu er sú mýta að hún valdi einhverfu. Ekkert bendir hins vegar til þess að það sé satt. Læknirinn sem gerði rannsóknina er búinn að viðurkenna að hafa falsað niðurstöðurnar og var sviptur læknaleyfinu í kjölfarið. Einnig hafa verið uppi raddir um að bólusetningar innihaldi kvikasilfur en staðreyndin er sú að frá árinu 2007 inniheldur ekkert bóluefni sem notað er í almennar bólusetningar kvikasilfur.

Ein af ástæðum þess að mikilvægt er að bólusetja er að viðhalda hjarðónæmi. Hjarðónæmi er þegar nógu margir eru bólusettir gegn ákveðnum sjúkdómum svo komið er í veg fyrir útbreiðslu þeirra. Því gerist það óhjákvæmilega að þegar hlutfall bólusettra lækkar að við búum ekki lengur við hjarðónæmi, sem er gríðarlega hættulegt og þá sérstaklega fyrir þá einstaklinga sem ekki mega fá bólusetningar vegna sjúkdóma eða veikinda. Þeir einstaklingar verða að treysta á hjarðónæmi.

Alvarlegar afleiðingar mislinga verða ekki endurteknar nógu oft. Staðreyndin er sú að árið 2013 voru skráð 145.700 dauðsföll vegna mislinga í heiminum, það jafngerir því að á hverri klukkustundu dóu 16 manns úr mislingum. Eina leiðin til að koma í veg fyrir smit er bólusetning. Bólusett er gegn mislingum við 18 mánaða aldur í svokollaðri MMR sprautu og er hún endurtekin við 12 ára aldur. Staðreyndir um þessa bólusetningu má finna á vef Embætti landlæknis og segir þar:

Alvarlegar afleiðingar mislinga Alvarlegar afleiðing bólusetningar (sönnuð tengsl) Engin tengsl við bólusetningu
Lungnabólga: 1 af 20
Heilabólga: 1 af 2000
Dauði: 1 af 3000 í hinum vestræna heimi en 1 af 5 í þróunarlöndum
Heilabólga eða alvarleg ofnæmisviðbrögð: 1 af 1.000.000
Fækkun blóðflagna: 1 af 500.000
Liðbólgur: 1 af 300.000
Einhverfa
Heilaskaði
Sykursýki
Þarmabólga

Þátttaka barna í MMR bólusetningu á Íslandi árið 2013 sýnir að nauðsynlegt er að fræða almenning betur um nauðsyn bólusetninga og afleiðingar þess ef við búum ekki lengur við hjarðónæmi. Í skýrslu sem Embætti landlæknis gaf út, sýnir að árið 2013 var bólusetningarhlutfall í MMR bólusetningu 90% yfir landið allt og einna minnst í Vestmannaeyjum þar sem hlutfallið er einungis 86% en hæst er hlutfallið á Vestfjörðum þar sem það mældist 93%.

Talið er að til að koma í veg fyrir mislingafaraldur þurfi bólusetningarhlutfall að vera að minnsta kosti 90%. Er því ljóst að ekki megi mikið út af bregða til að hætta á mislingafaraldri verði að raunveruleika.

Elsku foreldrar, ekkert okkar vill missa börnin okkar vegna smitsjúkdóma, veljum rétt og bólusetjum.

Getulaus héraðsdómur

Dómur héraðsdóms Norðurlands sem er hægt að lesa styttan í þessari frétt, er í raun ekki einstakur fyrir að refsa varla kynferðisafbrotamönnum heldur líka að allt í einu þarf að teljast sannað að brotamaðurinn viti aldur stúlkunnar til að dæmt sé eftir settum lögum. Nú er ekki einungis nóg að vera undir 15 ára, heldur þarftu að sannfæra brotamann þinn um það líka áður en hann brýtur á þér og geta sannað það eftirá.

Stórkostlegt. Þetta er svoleiðis fyrir neðan allar hellur að ég er orðlaus. Hvernig er það með barnaklám? Þarf líka að sanna það þar að þú vitir að einstaklingarnir séu undir 18 ára og hvernig fer slík sönnun fram? Eða á þetta einungis bara við manneskjur sem þú ræðst beint á?

Þurfa því stúlkur undir 15 ára núna að passa sig á því að garga strax og einhver ræðst á þær aldur sinn svo það sé dæmt að lögum? Eða nei afsakið, þær þurfa náttúrulega að sanna það eftirá að þær hafi virkilega sannfært brotamanninn um það áður en hann braut á þeim.

Óþolandi.

Af vanhæfum foreldrum

Í dag birtist frétt inná pressan.is um  hina 14 ára gömlu Snædísi sem hefur lent í virkilega grimmu og ljótu einelti. Það tekur á hvern einasta mann að lesa svona hryllingssögur, ég get ekki ímyndað mér hvernig er að upplifa þær á eigin skinni. Þessi stelpa er sannkölluð hetja að stíga fram og segja frá. Það er líka oft eina vopnið í baráttunni gegn grimmum krökkum og vanhæfum foreldrum þeirra.

Ég hef sagt það áður og segi það aftur að einelti er foreldravandamál, enda kemur það skýrt fram þarna í greininni að foreldrar gerandana eru gjörsamlega geldir þegar kemur að því að aga börnin eða grípa inní algjörlega óásættanlega hegðun krakkana. Þeir líta í hina áttina og segja að börnin þeirra gera ekki svona nokkuð.

Er ekki nokkuð ljóst að þarna er um að ræða barnaverndarmál? Foreldrar sem geta ekki agað börnin sín og axlað þá ábyrgð sem þeim fylgir eru augljóslega vanhæfir. Allir foreldrar sem hafa hint af hæfni í farteskinu myndu taka hart á því ef börnin þeirra yrðu uppvís að einelti. Það segir sig sjálft.

Næsta skref ætti því væntanlega að vera að tilkynna foreldrana til réttra yfirvalda fyrir að bregðast skyldu sinni með öllu.

En til Snædísar og allra fórnarlamba eineltis vil ég segja; Unglingsárin eru sem betur fer ekki besti partur lífsins. Lífið er stærra, betra og meira heldur en það sem gerist þar. Haldið áfram, það hefur enginn rétt á því að segja að þið eigið ekki að halda áfram, þið hafið fullan rétt og þið eigið líka fullan rétt á að lifa ofbeldislausu lífi. Það er heill her fólks sem stendur við bakið á ykkur og fordæmir ofbeldið sem þið verðið fyrir og vonandi verður fundin viðeigandi lausn, fyrr heldur en síðar!

-Freyja

Vanhæfni Sigmundar

Sigmundur Davíð heldur því fram að lekar úr íslenskri stjórnsýslu um persónuhagi fólks séu algengir og því þykir honum einkennilegt hversu stórt lekamálið svokallaða var. Það að Sigmundur sjái ekki eitthvað að því að leka persónulegum málefnum, trúnaðargögnum, út úr íslenskum ráðuneytum segir allt sem segja þarf um vanhæfni hans.

Það að íslendingar tóku allt í einu við sér og ákváðu að stjórnvöld kæmust ekki upp með það að leka trúnaðargögnum um einstaklinga í fjölmiðla er jákvætt. Það hversu stórt lekamálið var, er ekkert nema jákvætt því loksins í fyrsta sinn þurftu ráðamenn að taka ábyrgð á gjörðum sínum! Við skulum ekkert ræða hversu litlar afleiðingar þetta hafði fyrir viðkomandi einstaklinga því þeir dómar sem féllu voru hlægilegir og alls ekki nægilega þungir. Fyrir utan fáránleg viðtöl sem fylgdu á eftir.

En að reyna að réttlæta það að leka trúnaðargögnum um einstaklinga út úr íslenskum ráðuneytum með því að þetta sé algengt og því ekkert mál, hræðir mig. Það bókstaflega hræðir mig að þessi maður sé einn valdamesti maður þjóðarinnar.

-Freyja

Ég stend með læknum

og ég vildi bara koma því frá.

Almenningur á að standa þétt við bakið á læknum. Laun þeirra, álag og vinnuaðstæður eru með öllu óásættanlegar. Það þýðir ekki að laun annarra stétta eða vinnuaðstæður séu í lagi en þær eru ekki til umræðu núna, laun á Íslandi eru yfir höfuð of lág en það er ekki það sem er verið að berjast fyrir akkúrat núna. Ég hvet allar stéttir á Íslandi til að berjast fyrir betri kjörum, ekkert er eðlilegt í dag miðað við hvað það kostar að framfæra sér á Íslandi.

En að horfa uppá ríkisstjórnina reyna að snúa almenningsáliti gegn læknum er hreint út sagt viðurstyggilegt. Þarna koma fram ráðherrar með égveitekkihvaðmarga aðstoðarmenn sjálfir og geta ekki samið við lækna sem vinna við ömurlegar aðstæður og undirmannaðir allan sólarhringinn. Í staðinn stíga þeir fram og reyna að fá almenning til að snúast gegn þeim. Þetta er ógeðslegt.

Nú bý ég í landi með heilbrigðiskerfi sem virkar, reyndar bý ég við sósíalískt heilbrigðiskerfi sem hefur vissulega sína kosti og galla, það pirrar mig vissulega oft að geta ekki pantað sjálf tíma hjá þeim læknum sem ég vil mæta hjá, eins og t.d. kvensjúkdómalæknis. En það er umfram allt mikilvægast að búa við tryggt heilbrigðiskerfi, ég og fjölskyldan mín búum við greiðan aðgang að lækninum okkar og getum leitað þangað til að fá aðstoð og beiðni til sérfræðings ef þarf.

Í þessu ljósi má líka nefna að hér er lyfja- og lækniskostnaður tekinn saman, svo þegar ég var búin að greiða 2105kr norskar, sem gera samkvæmt landsbankinn.is í dag 36.003kr íslenskar fæ ég svokallað fríkort. Eftir það fæ ég öll lyf sem eru með bláresept, sem eru öll nauðsynleg lyf (þ.m.t. ofnæmislyfin mín), og alla læknisþjónustu ókeypis, ég þarf ekki að borga eitthvað lágmark heldur þarf ég einungis að sýna kortið og borga ekki krónu.

Nú vilja ef til vill margir segja að sjálfsögðu er þetta öðruvísi hérna, Noregur er ríkt land og allt það EN ég borga aðeins hærri skatta, hér eru auðlindir í eigu almennings og hér er forgangsraðað í ÞÁGU almennings, EKKI örfárra ríkisrassa! Ísland og íslendingar hafa fullt tækifæri til að bjóða uppá gott heilbrigðiskerfi með samkeppnishæfum launum og góðu starfsumhverfi, þetta er spurning um að nýta auðlindir þjóðarinnar í þágu almennings en ekki örfárra einstaklinga og forgangsraða!

En ég endurtek það aftur, ég stend með læknum, starfsumhverfi sem þeir búa við í dag er ekki neinum bjóðandi.

-Freyja

Áramótauppgjör

Í dag er 29. desember og einungis tveir dagar eftir af árinu. Það fylgir því alltaf viss sorgartilfinning að kveðja nýtt ár, ég verð alltaf örlítið döpur við öll áramót, ég er ekki viss hvort það sé vegna þess að á nýju ári hefst nýr kafli eða hvort það sé pressan að maður á alltaf að gera betur. Á áramótunum áttu að strengja heit, þú ætlar að verða jákvæðari, duglegri í skólanum, léttast, komast í betra form, drekka minna, hætta að reykja, eyða meiri tíma með fjölskyldunni og listinn gæti haldið endalaust áfram.

Auðvitað verður enginn að strengja áramótaheit en þetta liggur í loftinu, hverju ætlarðu að breyta á næsta ári og hvað ætlarðu að gera betur? Verða besta útgáfan af þér?

Hvað þýðir það að vera besta útgáfan af sjálfum sér? Er maður það einhvern tíma?

Öll ár eru viðburðarík, í lok hvers árs horfi ég tilbaka og hugsa, vá hvað það skeði mikið á þessu ári, en það er ekkert nýtt. Það eru 12 mánuðir í hverju ári og því viðbúið að það gerist heill hellingur.

Ég hef vissan kvíðahnút yfir nýju ári, ég er að taka nýja stefnu og draumur sem hefur blundað í mér lengi er aðeins að koma upp á yfirborðið, ég fann von og ég rígheld í hana. Ég ætla að eyða næsta ári í að færa mig nær draumnum mínum, ég hef von og ég hef trú að ég geti uppfyllt hann.

En í lok ársins horfi ég tilbaka og þó vissulega séu alltaf viðburðir sem maður sér eftir og hugsar að önnur viðbrögð hefðu verið heppilegri eða betri þá breytir maður ekki því liðna. En á hverju ári eru líka viðburðir sem maður er stoltur af, sáttur við sinn hlut og einhvers staðar kom maður sjálfum sér á óvart. Eins erfitt og árið hefur verið á stundum þá hefur það verið jafn gott á öðrum. Súrsætt ár.

En gleðilegt nýtt ár til ykkar allra, ég ætla að setja mér áramótaheit, það verður ekki það að létta mig, komast í betra form eða borða hollari mat. Ég ætla heldur ekki að vera besta útgáfan af mér því það er bara ein útgáfa hvort sem er. Ég ætla að halda áfram að láta mig dreyma og ég ætla að reyna að láta drauma mína rætast, alveg sama hversu fjarlægir þeir eru.

-Freyja