Samræður um kvikmyndir yfir hádegismatnum á ónefndum alþjóðlegum vinnustað:

Frakki: „Yes, the acting is exCELLent… There is this actress, she was in this movie, About a Boy, what is her name…“

Íslendingur: „Toni Collette?“

Frakki: „I don’t know…“

Íslendingur: „Australian actress…“

Frakki: „Yes, exACTly,  she has a funny face…“

(Þögn)

Íslendingur: „Well, I thought you were going to say accent, but, well…“

Trunt trunt

Bloggari dauðans liggur máske í vetrarmóki. Eins og sumir aðrir (og nefnum engin nöfn hér takk fyrir). En hann er greinilega ekki dauður úr öllum æðum og á hreint ansi magnaða fréttaúttekt á Kistunni sem orðin er nokkurra daga gömul en sem ég rambaði ekki á fyrr en núna rétt í þessu. Við lesturinn varð mér ósjálfrátt hugsað til sögunnar um Trunt trunt og tröllin í fjöllunum.

Dagur 7

(VARÚÐ: Viðkvæmum lesendum skal bent á að í þessari færslu verður minnst á líkamlegar fúnksjónir.)

Við fórum norður um helgina. Það var ævintýraför mikil. Ferðin á föstudeginum tók meira en sjö tíma – við lögðum af stað fyrir klukkan fimm og vorum ekki komin norður fyrr en eftir miðnættið. Vesturlandsvegur var lokaður á tveimur stöðum vegna umferðarslysa. Og Holtavörðuheiðin nánast ófær vegna blindbyls allan daginn. Nema fyrir einhverja furðulega forsjón rétt á meðan við laumuðumst yfir hana á níunda tímanum. Bakaleiðin á sunnudeginum var tíðindaminni.
Hún Gjósta litla er skemmtilegt kvikindi.

Opinber skýring á nafni færslunnar er sú að í dag voru komnir sjö dagar síðan hann Logi litli kúkaði síðast. Þá kom loksins örlítil spýja. Allan þennan tíma hefur hann verið ósköp sáttur við ástandið. Annars værum við farin að hafa áhyggjur.
Í kvöld mæti ég á samlestur hjá Hugleik fyrir Þorradagskrána í Þjóðleikhúskjallaranum. Það verður gaman.

Hamingjuóskir til ljúfunnar með strákinn. Hann er fæddur á góðum degi.

Litl

Jæja.

Ég var að renna augunum yfir blessaðan moggavefinn. Svona eins og maður gerir. Hélt ég hefði  fundið léttvægustu frétt dagsins í þessari hérna (sem annaðhvort Skapti eða Skafti hefði kallað nýja frétt um nýjar fornleifar):

Eyrnalokkur finnst eftir að hafa verið týndur í 73  ár!

En þurfti ekki að leita nema tveimur fyrirsögnum neðar til að finna þessa hérna:

Spears og Federline ná bráðabirgðasamkomulagi!

Sem er kannski líka frétt um nýjar fornleifar, svona á sinn hátt.
Oh, brother.

Ammlis

Jæja.

Það er bara fjögurra ára bloggafmæli.

Ekki geri ég mikið í því.

En á morgun er eitt af hinu taginu. Ekki stórt sosum, en þó ekki minna en svo að ég býð nokkrum vinum í hátíðarkvöldverð.

Stefnt er á að matseðillinn verði eitthvað í þessa áttina:

Forréttur:

Grillaðir humarhalar með estragoni, hvítvíni og hvítlaukssmjöri

Aðalréttir:

Ofnbökuð ýsa í rjómaostasósu

Sætur og sóðalegur chilikjúklingur

Steik – tiltölulega hefðbundin
Eftirréttir:

Syllabub með ástaraldinum

Ís með púrtvíns- og konjakslegnum gráfíkjum

Kaffi og meððí

Sjáum hvernig til tekst. Ég á ábyggilega eftir að fara á tauginni yfir þessu annað kvöld. En þó er kostur hversu mikið af þessu er hægt að vera búinn að græja áður en gestirnir koma. Kvöldið í kvöld fer mikiðtil í eldamennskuna.

Stella Blómkvist fundin?

Við hjónin lágum uppi í rúmi yfir jólabókunum milli jóla og nýárs. Eða, ég lá með jólabók (Sendiherrann eftir Braga Ólafs, skyldirðu spyrja) og frúin var að ljúka reyfaranum sem koma þurfti frá áður en byrjað var á jólabókaflóðinu: Morðinu í Rockville, eftir (og um) Stellu Blómkvist. Og einhvernveginn svo æxlaðist að við fórum enn og aftur (eins og svo margir svo oft) að velta þessari elúsífu Stellu fyrir okkur (þ.e. höfundinum, ekki söguhetjunni) og ég deildi með henni slúðrinu sem ég var þá nýbúinn að rekast á í Fréttablaðinu og þótti hafa ýmislegt með sér: að Stella Blómkvist væri Gerður Kristný, skáldkona og spúsa Kristjáns B. Jónassonar útgáfustjóra Eddu útgáfu (ögn betrumbætt útgáfa af þessari kenningu og þrjár til viðbótar eru reifaðar hjá þessu ágæta skáldi).
Frúnni fannst þetta ekki líklegt. Setti helst fyrir sig það sama og truflaði hana þegar Auður Haralds var orðuð grimmt við embættið: Þessar bækur væru svo augljóslega skrifaðar af karlmanni.
Ýmsir fleiri hafa verið nefndir í gegnum tíðina. Við renndum yfir helstu nöfn sem liggja undir grun en hún gaf lítið fyrir þau öll. „Svo,“ spurði ég, „hver heldur þú að sé Stella Blómkvist?“ Og þá datt uppúr frúnni nafn sem aldrei hefur verið nefnt í þessu samhengi en sem er í raun svo augljóst þegar bent er á það. Þetta gefur augaleið :
Stella Blómkvist er Þorgrímur Þráinsson.
Lykillinn að lausninni er að spyrja réttu spurningarinnar: Hvers vegna í ósköpunum finnur nokkur maður sig knúinn til að gefa út undir dulnefni nú til dags? Hverjum væri ekki sama?
Hverjum indeed.
Um miðjan tíunda áratug síðustu aldar var Þorgrímur Þráinsson mikilvirkur höfundur barna- og unglingabóka, hafði gefið út a.m.k. eina slíka á ári hverju frá hinni kynngimögnuðu frumraun Með fiðring í tánum árið 1989. Hann langaði til að reyna sig við eitthvað annað sem reyndi á hann sem höfund á nýja vegu og skóp því hinn groddalega kvenspæjara Stellu Blómkvist og ævintýri hennar í tengslum við Morðið í stjórnarráðinu.
En nú voru góð ráð dýr. Hvernig getur virtur og mikilsmetinn barnabókahöfundur, hetja hins hreina lífernis og nýráðinn framkvæmdastjóri Tóbaksvarnarráðs verið þekktur fyrir reyfarakenndar sorabókmenntir um keðjureykjandi lesbíu sem lofsyngur sitt nána samband við Jack Daniels í öðrum hverjum kafla? Hann verður að fara huldu höfði, það gefur auga leið.
Þessu til frekari stuðnings: Eftir að fyrsta bókin um Stellu Blómkvist kom út (1997) fara að skjóta upp kollinum gloppur í útgáfuferli þessa áður alltaðþví ofvirka höfundar, Þorgríms Þráinssonar: 1999 – ekkert. 2001 – ekkert. 2002 – ekkert. 2005 – ekkert. 2006 – ekkert. Síðustu átta árin hafa liðið fimm jól án þess að múkk hafi heyrst frá hinu forna stórveldi barna- og unglingabókmenntanna.
En hvað var blessunin hún Stella að gera á meðan? Jú, hún gaf út Morðið í sjónvarpinu (2000). Morðið í hæstarétti (2001). Morðið í alþingishúsinu (2002). Morðið í Drekkingarhyl (2005). Morðið í Rockville (2006). Takið eftir ártölunum og berið saman við eyðurnar hér að ofan (það skeikar reyndar árinu á þeirri fyrstu – e.t.v. þurfti að ritstýra Morðinu í sjónvarpinu þannig að fresta þurfti útgáfu um eitt ár; annað eins hefur gerst á betri bæjum). Merkilegt hvernig einhvernveginn hittist oftar en ekki svo á að þegar Stella Blómkvist birtist á sjónarsviðinu er Þorgrímur Þráinsson fjarri góðu gamni.
Skyldi Þorgrímur Þráinsson vera Stellu Blómkvist það sem Clark Kent er ofurmenninu? William Felt Kokgleypi? Óli frændi jólasveininum?
Það skyldi þó ekki vera?