Bara það sem máli skiptir
“Hvað ætli þetta sé,” velti hann Esteban vinnufélagi minn fyrir sér. Við stóðum fyrir framan sýnisskápinn með úrvali rétta dagsins í sjúkrahúsmötuneytinu og klóruðum okkur í hausnum yfir diski með einhvunnlags ókennilegri böku í fagurgulu sósuhafi. “Ég veit það ekki,” svaraði ég. “En ég ætla mér að komast að því.” Ég hefði getað spilað það öruggt, valið mér reykta skinku með súrkáli tildæmis, en þetta varð ég að prófa. Af því ég vissi ekki hvað það var. Og fékk mér dálitla skál af eplamauki í eftirmatinn.
Hér bara tíðkast ekki að sleppa eftirréttinum í hádeginu. Slíkt er háttur villimanna. Eftilvill meira um það síðar.
Svo settist hópurinn saman og ég sá að Esteban hafði fylgt fordæmi mínu með aðalréttinn. Sem ég síðan uppgötvaði við fyrsta bita að var afskaplega ljúffengt heitt Apfelstrudel með heitri vanillusósu. Það var samt eitthvað ekki alveg með felldu við það að fá sér heita eplaböku í aðalrétt og kalda skál af eplamauki þar á eftir.
Ég fékk mér líka glas af ropvatni. Klikkaði þvímiður alveg á að hafa glas af Apfelschorle til að skola þessu niður með.
Norska lagið er frábært, herra. Það er erfitt að deila um smekk og erfitt að tala um tónlist þegar maður hefir ekki vit á henni, þetta faglega vit, en samt, þegar ég heyri eitthvað verulega gott, þá veit ég það.
Kveðja til Tübingen.
Eða eruð þér þar?
ábs
14 maí 09 at 22:40
Þakka yður herra, jú, þar erum við. Norski sjarminn var smá stund að skila sér – maður greip hann ekki strax á fyrstu sekúndum fyrstu hlustunar.
Hjörvar
15 maí 09 at 5:55