Ef ég hefði vissu fyrir því að það væri stefnan eftir undirskrift Icesave-samkomulagsins gæti ég alveg fallist á hana, en stefnan er á að áframhalda ruglinu þar sem þú borgar vextina með trausti umheimsins og lánsfénum sem því fylgir. Umheimurinn á ekki að treysta því að fá peningana sína aftur þegar þeir lána okkur því þeir munu ekki gera það. Það eina heiðarlega í stöðunni er því að gefast upp. Ég mun allavega mæta með hvíta fánan í komandi mótmæli og tala fyrir heiðarlegri uppgjöf. Hvort sem framtíð okkar er hér á landi eða annarsstaðar eigum við að ganga frá þessu þrotabúi með reisn.

Þetta er frábærlega skrifuð grein

Þú skalt endilega halda áfram að svara lögspekingunum fullum hálsi. Lífið á nefnilega alls ekki að snúast um túlkanir á lögum og orðum enda er tungumálið ófullkomið tæki sem auðvelt er að snúa upp á og út úr. Lífið á mun fremur að snúast um heilindi og gott siðferði. Það siðrof sem átti sér stað á síðustu árum setur svartan blett á Íslandssöguna. Það að leita diplómatískra lausna á þessari ömurlegu deilu er fyrsta skrefið í endurreisn íslensku þjóðarinnar.

Töff lökk.

Skaðinn er löngu skeður. Ef okkur er ekki við bjargandi, þá er ekki hægt að skella skuldinni á þá alþingismenn sem samþykkja Icesave-samninginn. Með eða án fyrirvara.

Þér mælist vel. Og þú færir góð rök fyrir máli þínu. Þetta er illt mál og erfitt viðfangs.

Ég óttast hvað gerist ef Alþingi hafnar samkomulaginu. Ef við ákveðum að skrifa ekki undir. Ég er sannfærður um að af tveimur illum kostum sé það sá verri. Og myndi hafa skelfilegri afleiðingar en hitt, bæði í lengd og bráð.

Ef gefur auga leið að íslenska ríkið sé ekki til borgunar fyrir þeim ábyrgðum sem það tókst á herðar, þá sér það hver maður. Þá þarf augljóslega að leita annarra leiða. Um það deili ég ekki við þig. En að stíga fyrsta skrefið í átt til þeirra leiða með því að hafna að axla ábyrgðina til að byrja með, það sýnist mér augljóslega röng leið að markinu.

Ég get ekki séð þetta mál horfa við öðruvísi en þannig að gagnvart Bretum og Hollendingum berum við, sem samfélag, alla ábyrgð á því hvernig fór. Það ganga enn um jörðina menn sem bera ábyrgð gagnvart okkur. Okkar skylda er að sjá til þess að hvað er þá varðar nái réttlæti fram að ganga. En sök okkar gagnvart Bretum og Hollendingum er söm fyrir því.

Röng leið að markinu sagði ég. Ég hef ekki fylgst í þaula með plottum í þingsölum síðustu daga, en eitthvað hef ég séð um það að eftilvill sé verið að leita hófanna með einhvunnlags þverpólitískt samþykki með fyrirvörum (upphátt eða þegjandi). Ég gæti trúað að mér þætti það góð þróun mála. Ég kýs að bíða og sjá.

Samþykki með fyrirvörum. Ekki með skilyrðum – skilyrði setur sá sem vill hafa hluti eftir sínu eigin höfði. Fyrirvara setur sá sem er boðinn og búinn til að gera eins vel og hann getur.

Og mér finnst það algjör lágmarkskrafa á íslenska ríkið. Að það geri eins vel og það getur.

Við eigum alltaf val og eigum hvorki að velja að ljúga því að okkur sjálfum né útlöndum að við ráðum við þessar skulbindingar til að ýta hinu opinbera gjaldþroti nokkur ár fram í tíman. Við eigum að koma heiðarlega fram og láta umheiminn vita að við lenntum í stórfelldu Ponzi-svikum og að við séum ekki í neinu standi til að standa við skuldbindingu svindlaranna. Við eigum síðan að leggjast í uppgjöri á hversu mikið við sem samfélag berum með réttu stóran hluta af ábyrgðinni á því hvernig fór og greiða þann hluta á eins mörgum árum og til þarf til að við samhliða getum staðið undir samfélaginu okkar.

Við getum valið að skrifa bara undir og nota svo næstu árin til að koma okkur úr landi og greiða á endanum ekki neitt til baka og skilja Bretana og Hollendingana eftir með kröfur í tómt bú. Slíkt væri hinsvegar ekki heiðarlegt og frekar sorglegur endir á samfélagi sem lifði af móðurharðindin og Sturlungaöld.

Auðvitað verður að beita öllum þeim ítrustu ráðum sem til eru til að heimta þetta fé af óreiðumönnunum (hér stilli ég mig í orðavali). Mér blöskrar hversu lítið er búið að gera í því nú þegar. En það hvernig gera skal upp skuldirnar er ekki hægt að draga þangað til.

En rollan verður andskotakornið að lenda á réttum reikningi áður en yfir lýkur. Annað væri hneisa.

Insidentíelt, þá var það akkúrat þetta sem ég gerði þarna um árið: Ég elti fyrri bílstjórann upp heimreiðina á næsta bæ. Sagan af því sem gerðist á hlaðinu í framhaldinu er býsna skemmtileg (á íslenska fyndnimátann) en á ekki alveg heima með þeirri samlíkingu sem notuð var hérna. Enda er það náttúrulega einn af göllunum við samlíkingar: Þær eiga aldrei við að öllu leyti.

Talandi um það: Þótt Nígeríulíkingin sé ekki alveg sambærileg, þá er hún þó svo nærri sanni að ég fann til þegar ég áttaði mig á því. Það er hægt að líkja íslenskum bankaklækjum við nígerískar svikamyllur. Það er sárt.

Það er ógeðslega sárt.

Aflandseyjakerfið fundu bretar sjáfir upp. Látum þá um afleiðingarnar. Þeir bjuggu til þetta kerfi, sem grefur undan þeirra eigin samfélagi – og nú okkar. Hinn almenni Breti kaus eiginhagsmunaseggina, sem fundu þetta kerfi upp. Þeir bera því amk samskonar ábyrgð á því, og við kjósendur hér á landi berum á slúbbertunum í Sjálfstæðisflokknum.

Auðvitað viljum við komast nokkurn veginn klakklaust út úr þessu… með því að gera einhvers konar samninga. Og helst viljum við að vesalingarnir sem lögðu peninga inná þessa reikninga, fái allt sitt til baka.

Og auðvitað skammast ég mín fyrir samlanda mína, sem kusu þessa labbakúta, ár eftir ár, vertíð eftir vertíð. Leit í spegil og taldi sig hreinlega “of fínt” til þess að kjósa VG, þótt það væri oft á tíðum sammála VG í einu og öllu. Leiddi frekar yfir sig Samspillinguna t.d. En ég létti ekki á samvisku minni með því að “dumpa” Icesave skuldum á börnin mín og annarra.

Og þótt þetta sé ekki alveg sambærilegt, þá má benda á að fórnarlömb nígeríusvindlara geta ekki farið til Nígeríu og fengið endurgreitt.

Við erum fórnarlömb fyrri ríkisstjórnar (xD og XS, áður xB) sem matreiddi almenning ofan í hákarlana. Ég finn ekki til neins heiðurs með því að standa við loforð þeirra.

Hins vegar finn ég til samúðar með fórnarlömbum þeirra, innlendum sem erlendum. Og vil gjarnan taka þátt í að bæta skaðann, en ég vil t.d. ekki taka að mér að stoppa persónulega uppí öll göt á regluverki ESB. Göt sem þeir myndu aldrei staga í sjálfir, kæmi svipuð staða upp hjá þeim.

Hvað myndu t.d. Bretar gera, ef það yrði kerfishrun hjá þeim? Allir bankar á hausnum. Myndu þeri borga úti um allan heim. Aldrei.

Ég finn ekki til neins stolts í því að borga skuldir glæpamanna. Ég ætla ekki að borga rolluna, sem bíllinn á undan keyrði á. Hins vegar skal ég taka þátt í að bera hana út af veginum… og elta svo bílinn.