Annars er ég dálítið undrandi á því að enn hefur engin grein skyldi birtast á Kistunni um Norðlingaholt og Láru Ómars út frá póstmódernískum pælingum um skildagafrest og fjölmiðla sem meyjarhaftið á raunveruleikanum. En það kom jú eitthvað í Lesbók sem leið í staðinn.
Ég vil lýsa yfir ánægju minni með “óeirðirnar” í gær. Mikið sem mér fannst þær flottar.
Það gerist alltof sjaldan hér á landi að mótmæli nái að komast yfir þann þröskuld sundurþykkju og megnrar óánægju að uppúr sjóði eins og gerðist í gær. Það var undantekningin frá þeirri reglu sem íslensk mótmæli fylgja nánast alltaf.
Í stað reglu: óregla.
Eins og Bubbi sagði: “Hversvegna eru / lögóregla / til að fela / hitt og þetta…”
Húrra. Í alvöru.
Fulltrúar lögóreglu og annarra yfirvalda kepptust við það hvur um annan þveran að koma fram í fjölmiðlum og benda á að mótmælendur væru fyrir löngu “búnir að koma sínum málstað á framfæri” og því væri sorglegt að sjá svona farið.
En kommon, það er akkúrat málið: Fólk er orðið hundleitt á að sjá málstað sínum “komið á framfæri” og svo búið, farið bara heim og leggið ykkur. Farið að horfa á Lost eða Desperate Housewives eða eitthvað.
Þarna fór fólk sem var búið að fá nóg af því að “koma málstað sínum á framfæri.” Það vildi fá viðbrögð! það vildi sjá hreyfingu! það sætti sig ekki við að vera sent heim án þess að það sæi eitthvað gerast! Niður með auðvaldið! Fokk ðö pólís!
Það finnst mér aðdáunarvert. Fyrir því klappa ég:
Klapp. Klapp. Klapp.
En mér finnst þessi málstaður hinsvegar nauðaómerkilegur. Ég ætla rétt að vona að sem fyrst standi einhver upp og segi trukkabílstjórunum að éta bara það sem úti frýs: Það er engin ástæða til að reyna að snúa niður eldsneytisverð á Íslandi með einhverslags ríkisstyrktu handafli. Mér hrýs hugur við því að reglur um hvíldartíma vöruflutningabílstjóra verði rýmkaðar í þá veru sem þeir krefjast.
Þegar ég keyri næst norður til Akureyrar með konuna mína og börnin þrjú innanborðs vil ég geta treyst því að undir stýri á átjánhjóla flutningabílnum sem mætir mér sitji úthvíldur maður.
En uppþotin þóttu mér æðislegar fréttir. Ég vona að sem fyrst verði mótmælt hér á landi aftur af sama eldmóði. Og þá helst einhverju sem manni finnst skipta máli.
Ég er í alveg rosalega ballardískum fíling þessa dagana. Jákvætt fídbakk milli þess hvernig ég sé hlutina í kringum mig og bókanna sem ég er að lesa.
Um daginn var ég í strætó að lesa Crash. Í sætinu fyrir framan mig voru tvær táningsstúlkur að tala um vin sinn sem ku hafa keyrt á vegg á 100 km hraða/klst (heyrðist mér á þeim). Í Ártúnshöfðanum fór öll umferð í hægagang: bílarnir siluðust framhjá bifreiðavöllunum við Húsgagnahöllina. Boglína dregin af hreinsuðum útblæstri og nöglum sem gæla við tjörustein. Svo sáum við skýringuna þegar við mjökuðumst yfir Gullinbrú: Í skjóli blikkandi blárra ljósa á eyjunni milli akstursstefna stóðu sjúkraflutningamenn yfir feitlaginni miðaldra húsmóður sem sat sem fastast undir stýri í bláum Volvó með krumpaða vélarhlíf. Hinumegin við okkur var risavaxinn ruslagámur í vegkantinum; böggull sem virtist hafa dottið úr pósttösku risavaxins bréfbera. Mér stóð.
Í morgun lagði ég bílnum á efri hæð bílastæðahússins sem stendur undir brúnni á flaggskipi íslenskra erfðarannsókna. Í polli á bílastæðinu spígsporuðu tveir tjaldar. Þeir flugu kvakandi burt þegar Pajerojeppi malaði inn heimreiðina.
Annars er svarið fundið Magnús: Egill Helgason er R.R. Ég held að það sé alveg málið. Það er reyndar blíding obvíös um leið og maður stoppar til að pæla í því. Veistu um einhvern sem getur hjálpað mér með fótósjopp?
Annað í fréttum: mér hefur verið bent á að það verði aukasýning á hinu ágæta Hugleikriti, 39 ½ vika, á föstudagskvöldið kemur. Fagni því allir góðir menn.
Hvað í anskotanum á það eiginlega að fyrirstilla að í hvurt einasta skipti sem hitnar í kolunum í Valhöll, þá koðnar öll vitleysan niður í innantómt mas um það hvur sagði hvað og hvur sá ekki hvaða ómerkilega snýtubréfssnepil á einhverju tveggja eða þriggja manna tali, hvort sem það var í lokuðu vinnuherbergi í Breiðholtinu eða hótelherbergi í Lundúnum?! Hvunnlax dómadags mafíósastælar eru þetta eiginlega?!!! Gett tú gripps viþþ itt, elskurnar: Ási og Pétur voru áratugum á undan sinni samtíð þegar þeir bentu á að Sjálfstæðisflokkurinn er stærstu glæpasamtök sem starfa á Íslandi. Það er óbreytt enn þann dag í dag, núna tuttugu árum síðar, þrátt fyrir einkurja litháska vonnabí búðahnuplara og dópfylltar skútur í kyrrlátum krummaskuðum útá landi.
(Þess má geta að meðan þeir Bjarni og Villi kömmuðust í bakherberginu við þriðja mann serveruðu kvenkyns flugþjónar þeim viskí, vindla og vínber í boði Icelandair og Glitnis undir spjallinu.)
Meðal annarra orða, og heldur tjillaðri: Ég held að Björn Ingi sé lélegur leikari.
Ekki misskilja. Ég er sannfærður um að hann, eins og allir alvöru stjórnmálamenn, er ágætlega góður í að ljúga blákalt gegnum tennurnar á sér og halda fullkomnu pókersmetti á meðan. En ég trúi því ekki að það sé partur af daglegu reppertoríi, hvorki hans né nokkurs annars í íslenskri pólitík, að geta kreist út krókódílatár meðan steinhjartað slær í brjóstinu uppá tíu í einkunn fyrir leikræna túlkun.
Var Ingibjörg kannski bara að gera sér upp hjartaáfall í beinni?
Var Davíð kannski bara að plata okkur með þessari aðkenningu að krabbameini, akkúrat þegar spjótin stóðu hvað hvassast á honum?
(hummm…)
Mér hefur einhvernveginn alltaf fundist að ég ætti að taka öllu sem hann Bingi pjakkurinn segir með hnífsoddi af salti (eða þaðan af meira). Það er hægt að ljúga hverju sem er og vera ábúðarfullur og ábyrgur tilsýndar. Eða brosandi og glaðvær (stræk ðatt, Halldór Ásgrímsson). En að klökkna í púlti? Það er mun erfiðara að feika en það lítur út fyrir (sem gerir afrekið þess virðingarverðara, ef ég hef rangt fyrir mér).
Ég veit ekki í hvaða stöðu Björn Ingi var í síðustu viku. Það eru allir að reyna að segja mér hver sú staða var. Ég trúi engum þeirra - ekki svo langt sem þeir vilja. En hver sem hún var, þá fannst mér greinilegt að þetta var staða sem hann óskaði sér ekki að vera í. Þarna var maður sem hafði orðið að taka erfiðar ákvarðanir, og sært þá sem stóðu honum nærri í framhjáhlaupinu. Og hann sýtti það.
Nema þetta sé eitthvað sem er kennt í stjórnmálaskóla Félags Ungra Framsóknarmanna. Ég veit það ekki. Eggert, er það kannski svoleiðis?
Neeeh…
Það eru nokkrir punktar sem hafa verið að brjótast í mér um þjóð- og heimsmálin síðustu vikur og mánuði (já, eins og alltaf svo tímanlega í umræðunni…) og sem ég held ég verði bara að játa upp á mig, þótt einhverjir þeirra geti kannski talist þvert á karakter.
Auk þess vil ég hvetja alla sem ná Stöð 2 til að horfa á “Tekinn!” með Audda Blöndal í kvöld, þegar Ragnhildur Steinunn lendir í því að vera stöðvuð af sauðþverum en þó undarlega kurteisum lögreglumanni.
Og mynd af dýrunum að valsa útúr Örkinni hans Nóa.
Það eru allir að velta fyrir sér hvað þessi ríkisstjórn á að heita. Snitzel-stjórnin er kannski ekkert verra en hvað annað.
Mér sýnist sem síðasta færsla sé sú fyrsta þar sem orðið þjónvarp birtist í rituðu máli. Ég er dálítið rogginn yfir því.
Á morgun tek ég þátt í krufningu. Uppi í Fossvogi. Og það ekki í vinnunni. Neinei. Þetta er tómstundagaman.
Ojæja. Verst að vera ekki með myndablogg af listaverkinu sem fylgir: allt frá syngjandi sjómanninum sem spilar á gítar svo fiskarnir hoppa af gleði uppá færibandið til rasphúðuðu bitanna sem koma dansandi út um hinn endann.
Það má hafa eftir mér að ég sé ekkert ósáttur við þreifingarnar. Það voru fjögur mynstur í stöðunni og ég gat sætt mig við þrjú þeirra.
Litli mágur minn og spúsa hans eru að festa sér hús í nágrenninu við okkur. Þá er öll tengdafjölskyldan flutt í hverfið.
Gamanaððí. Liddl.
Þriðji í páskum: ég er með magapínu.
Er ég annars sá eini sem er ekki alfarið afslappaður yfir PepsíMax auglýsingunni? Þessari þar sem menntaskólastrákarnir eru strandaglópar í eyðimörkinni? Og súpersexí skutlan kemur til bjargar eins og í blautum draumi í svefnpoka í Þórsmörk?
“Úúúú strákar. Við verðum víst að vera hérna í nótt.”
“Eigum við ekki að koma ykkur úr þessum ‘blautu’ fötum.”
Já, fynd. Haha. Og fólk lætur eins og Kókakólakompaníið hafi verið fyrst til að fatta uppá auglýsingaherferð með Zero legsýkisjöfnuði.
Afhverju hef ég aldrei orðið var við neinn láta þetta fara í taugarnar á sér?
Ég veit ekki. Kannski er þetta bara af því að viðfangið er hjólgraða heimilisfrúin Eva Longoria, en ekki togleðursjórtrandi fermingarstelpa úr Kópavogi. Ekki þess verð að taka sóttina yfir.