Grjóni kúldrast á kvíabekk
með krimmum og glæpahundum.
Engan skal hann matinn fá
fyrr en hann skilar pundum.
Og svo skilaði hann pundum.
Honum var gefinn grautur í skál og gamalt tyggjó.
Grjóni kúldrast á Kvíabryggjó.
Bjöggi kúldrast á kvíabekk
með krimmum og glæpaherfum.
Engan skal hann matinn fá
fyrr en hann skilar evrum.
Og svo skilaði hann evrum.
Honum var gefinn grautur í skál og gamalt tyggjó.
Bjöggi kúldrast á Kvíabryggjó.
“Hristu hana aðeins,” sagði annar pjakkurinn við hinn, þar sem þeir góndu á tvö skriðkvikindi sem þeir höfðu fangað í krukku. “Sjáum hvort þau ráðist ekki hvort á annað.”
Þarf ég að segja meira? Mér finnst að ég ætti ekki að þurfa þess. Leggðu snöggvast á minnið hvernig þú ræður í þetta. Ég kem aftur að þessu seinna.
- – -
Mér hefur fundist eins og ég þyrfti að segja eitthvað yfir Icesave-málunum. En það er bara svo ómögulegt að koma inn í þetta einhvernveginn, héðan utanað. Inn í hitann og kófið.
Landráð!, er hrópað innan úr kösinni. Þjóðníð! Kvislingar!
Og um hverja? Bræðum það aðeins með okkur í hljóði.
Ég kem aftur að þessu seinna.
- – -
Eitt hefur legið ljóst fyrir alveg síðan síðasta haust: Við munum aldrei aftur hafa það eins gott og við höfðum það. Og mér finnst það reyndar gott, útaf fyrir sig. Við höfðum það aldrei eins gott og við höfðum það.
Ég endurtek: Við höfðum það aldrei eins gott og við höfðum það.
Og núorðið er annað ekki hægt en að horfast í augu við eftirfarandi: Sama hvað verður gert, hvort sem Icesave samningarnir verða samþykktir eða ekki, með eða án fyrirvara, þá mun fyrirsjáanleg framtíð lands og þjóðar verða, fyrir allan praktískan samanburð við nýliðna tíma, ömurleg. Þetta er ekki svartagall, þetta er staðreynd. Að ætla eitthvað annað er að berja höfðinu við steininn. Það er kominn tími til að vakna og finna lyktina af forhúðarostinum.
- – -
Bara svo það sé á tæru: Ég er reiður. Ég er alveghreint bandhoppandi brjálaður. En þetta er ekki sú heiftþrungna, stefnulausa reiði sem fyllti svo marga (þarámeðal mig) síðasta október, og svo aftur í janúar.
Einusinni fyrir óramörgum árum var ég að keyra frá Hólum í Hjaltadal niður á Sauðárkrók seint um kvöld. Ég var með bílfylli af krökkum á svipuðu reki og ég og við ætluðum aðeins að skreppa niður í Ábæ fyrir lokun. Stúlkan sú sem ég elskaði þá sat í farþegasætinu.
Ég var enn að gefa inn upp að einbreiðu brúnni sem lá yfir Víðinesána á blindhæðinni rétt utan við Hólastað þegar ég sá að það var ekki allt með felldu; það var eitthvað í veginum. Þegar ég gerði mér ljóst að þetta var kindarskrokkur sem lá á miðju brúargólfinu var orðið of seint að negla á bremsurnar, en það var ekkert annað að gera. Mér tókst að stýra með vælandi dekkjum og öskrandi farþegum á milli brúarstólpanna, fann skepnuna skella á hægra framhjólinu og dragast undir bílnum útá brúarendann hinumegin áður en hún losnaði aftur. Svo námum við staðar.
Í þögninni á eftir gerði ég mér nokkra hluti ljósa:
Og nötrandi af adrenalínsjokki og hamslausri bræði yfir hugsunarleysi þess sem fór á undan mér rauk ég út, þreif um lappirnar á skepnunni þar sem hún lá í malbikinu með iðrin úti, dró hana út í kant og fleygði upp fyrir veg af meira afli en ég átti til.
Þetta var ömurlegt verk. En ég varð að gera það. Það varð bara andskotakornið að gera þetta.
Eitthvað þessu lík er sú reiði sem fyllir mig í dag.
- – -
Það verður andskotakornið að gera þetta. Þannig blasir þetta við mér. Og mér sýnist úr fjarlægð sem þeim röddum fari fjölgandi sem segja það sama. Þetta er spurningin um að gera eins og maður hefur lofað, að gera það sem maður er skuldbundinn (bókstaflega) til að gera. Þetta snýst um að halda í einhvern snefil af sjálfsvirðingu, ef ekki virðingu annarra.
Heiður. Er ekki talað um eitthvað svoleiðis í Íslendingasögunum?
- – -
Ha? Hvað segirðu? Hljómar þetta einsog eitthvað útúr Bjarti í Sumarhúsum? Ég er bara alveg sammála því. Þetta eru 600 1800 milljarðar (and counting) sem þessi Bjartur sem við erum þarf að “sá í akur óvinar síns,” ef allt er talið. Og ég er, satt best að segja, ekki sannfærður um að við höfum efni á þessu. Og ef svo er, þá verður bara að horfast í augu við það.
Só bí itt.
Kannski mun þetta sliga okkur öll í gröfina. Kannski endar þetta með því að íslenska þjóðarbúið verður tekið uppí skuld. Kannski munum við neyðast til að ganga Noregskonungi á hönd. Eða Englandsdrottningu.
(og ég minni á: óháð því hvort samningurinn verður samþykktur eða ekki).
Við gætum verið með dauða íslensks lands, þjóðar og tungu í spilunum.
Þetta er ekki svartagall. Þetta er raunverulegur möguleiki í stöðunni.
Kannski ekki stór. En til staðar.
En nota bene: Það er þá ekki atburðarás sem er hrundið af stað með samþykkt eða höfnun Icesave-samninganna. Það er ekki einusinni atburðarás sem hófst með hruninu í október síðastliðnum. Þetta er eitthvað sem fór af stað enn fyrr en það.
- – -
Ojæja. Ef ekki vill betur til, þá hefur þjóðin hér allavega sitt tækifæri til að deyja hetjudauða, frekar en sem lítilsvirtur svíðingur og varmenni meðal þjóða. Það er mín persónulega afstaða.
Hetjudauði. Er ekki talað um eitthvað svoleiðis í Íslendingasögunum? Einhvernveginn finnst mér þeir sem sóttu hvað grimmast í arfinn síðustu árin hafa náð að leiða þetta hugtak þægilega hjá sér.
- – -
Að lokum: Manstu eftir pjökkunum tveimur í upphafinu? Reyndirðu að ráða í táknmyndina?
Ef þú settir Breta og Hollendinga í hlutverk þeirra ertu fallinn á myndmálsprófinu. Líka ef þú settir Steingrím J, Samfylkinguna, InDefence-hópinn eða hvern annan þann sem af sinni eigin ósérplægni vill reyna að gera það skásta sem mögulegt er úr þeirri ómögulegu stöðu sem upp er komin.
En hverja þá? Af hverra völdum erum við lokuð hérna ofaní til að kljást hvert við annað? Saka hvert annað um kvislingshátt og þjóðníð?
Þeir standa þarna enn og skemmta sér við að hrista krukkuna.
Hvern ætlar þú að kalla landráðamann í dag?
Annars er ég dálítið undrandi á því að enn hefur engin grein skyldi birtast á Kistunni um Norðlingaholt og Láru Ómars út frá póstmódernískum pælingum um skildagafrest og fjölmiðla sem meyjarhaftið á raunveruleikanum. En það kom jú eitthvað í Lesbók sem leið í staðinn.
Ég vil lýsa yfir ánægju minni með “óeirðirnar” í gær. Mikið sem mér fannst þær flottar.
Það gerist alltof sjaldan hér á landi að mótmæli nái að komast yfir þann þröskuld sundurþykkju og megnrar óánægju að uppúr sjóði eins og gerðist í gær. Það var undantekningin frá þeirri reglu sem íslensk mótmæli fylgja nánast alltaf.
Í stað reglu: óregla.
Eins og Bubbi sagði: “Hversvegna eru / lögóregla / til að fela / hitt og þetta…”
Húrra. Í alvöru.
Fulltrúar lögóreglu og annarra yfirvalda kepptust við það hvur um annan þveran að koma fram í fjölmiðlum og benda á að mótmælendur væru fyrir löngu “búnir að koma sínum málstað á framfæri” og því væri sorglegt að sjá svona farið.
En kommon, það er akkúrat málið: Fólk er orðið hundleitt á að sjá málstað sínum “komið á framfæri” og svo búið, farið bara heim og leggið ykkur. Farið að horfa á Lost eða Desperate Housewives eða eitthvað.
Þarna fór fólk sem var búið að fá nóg af því að “koma málstað sínum á framfæri.” Það vildi fá viðbrögð! það vildi sjá hreyfingu! það sætti sig ekki við að vera sent heim án þess að það sæi eitthvað gerast! Niður með auðvaldið! Fokk ðö pólís!
Það finnst mér aðdáunarvert. Fyrir því klappa ég:
Klapp. Klapp. Klapp.
En mér finnst þessi málstaður hinsvegar nauðaómerkilegur. Ég ætla rétt að vona að sem fyrst standi einhver upp og segi trukkabílstjórunum að éta bara það sem úti frýs: Það er engin ástæða til að reyna að snúa niður eldsneytisverð á Íslandi með einhverslags ríkisstyrktu handafli. Mér hrýs hugur við því að reglur um hvíldartíma vöruflutningabílstjóra verði rýmkaðar í þá veru sem þeir krefjast.
Þegar ég keyri næst norður til Akureyrar með konuna mína og börnin þrjú innanborðs vil ég geta treyst því að undir stýri á átjánhjóla flutningabílnum sem mætir mér sitji úthvíldur maður.
En uppþotin þóttu mér æðislegar fréttir. Ég vona að sem fyrst verði mótmælt hér á landi aftur af sama eldmóði. Og þá helst einhverju sem manni finnst skipta máli.
Ég er í alveg rosalega ballardískum fíling þessa dagana. Jákvætt fídbakk milli þess hvernig ég sé hlutina í kringum mig og bókanna sem ég er að lesa.
Um daginn var ég í strætó að lesa Crash. Í sætinu fyrir framan mig voru tvær táningsstúlkur að tala um vin sinn sem ku hafa keyrt á vegg á 100 km hraða/klst (heyrðist mér á þeim). Í Ártúnshöfðanum fór öll umferð í hægagang: bílarnir siluðust framhjá bifreiðavöllunum við Húsgagnahöllina. Boglína dregin af hreinsuðum útblæstri og nöglum sem gæla við tjörustein. Svo sáum við skýringuna þegar við mjökuðumst yfir Gullinbrú: Í skjóli blikkandi blárra ljósa á eyjunni milli akstursstefna stóðu sjúkraflutningamenn yfir feitlaginni miðaldra húsmóður sem sat sem fastast undir stýri í bláum Volvó með krumpaða vélarhlíf. Hinumegin við okkur var risavaxinn ruslagámur í vegkantinum; böggull sem virtist hafa dottið úr pósttösku risavaxins bréfbera. Mér stóð.
Í morgun lagði ég bílnum á efri hæð bílastæðahússins sem stendur undir brúnni á flaggskipi íslenskra erfðarannsókna. Í polli á bílastæðinu spígsporuðu tveir tjaldar. Þeir flugu kvakandi burt þegar Pajerojeppi malaði inn heimreiðina.
Annars er svarið fundið Magnús: Egill Helgason er R.R. Ég held að það sé alveg málið. Það er reyndar blíding obvíös um leið og maður stoppar til að pæla í því. Veistu um einhvern sem getur hjálpað mér með fótósjopp?
Annað í fréttum: mér hefur verið bent á að það verði aukasýning á hinu ágæta Hugleikriti, 39 ½ vika, á föstudagskvöldið kemur. Fagni því allir góðir menn.
Hvað í anskotanum á það eiginlega að fyrirstilla að í hvurt einasta skipti sem hitnar í kolunum í Valhöll, þá koðnar öll vitleysan niður í innantómt mas um það hvur sagði hvað og hvur sá ekki hvaða ómerkilega snýtubréfssnepil á einhverju tveggja eða þriggja manna tali, hvort sem það var í lokuðu vinnuherbergi í Breiðholtinu eða hótelherbergi í Lundúnum?! Hvunnlax dómadags mafíósastælar eru þetta eiginlega?!!! Gett tú gripps viþþ itt, elskurnar: Ási og Pétur voru áratugum á undan sinni samtíð þegar þeir bentu á að Sjálfstæðisflokkurinn er stærstu glæpasamtök sem starfa á Íslandi. Það er óbreytt enn þann dag í dag, núna tuttugu árum síðar, þrátt fyrir einkurja litháska vonnabí búðahnuplara og dópfylltar skútur í kyrrlátum krummaskuðum útá landi.
(Þess má geta að meðan þeir Bjarni og Villi kömmuðust í bakherberginu við þriðja mann serveruðu kvenkyns flugþjónar þeim viskí, vindla og vínber í boði Icelandair og Glitnis undir spjallinu.)
Meðal annarra orða, og heldur tjillaðri: Ég held að Björn Ingi sé lélegur leikari.
Ekki misskilja. Ég er sannfærður um að hann, eins og allir alvöru stjórnmálamenn, er ágætlega góður í að ljúga blákalt gegnum tennurnar á sér og halda fullkomnu pókersmetti á meðan. En ég trúi því ekki að það sé partur af daglegu reppertoríi, hvorki hans né nokkurs annars í íslenskri pólitík, að geta kreist út krókódílatár meðan steinhjartað slær í brjóstinu uppá tíu í einkunn fyrir leikræna túlkun.
Var Ingibjörg kannski bara að gera sér upp hjartaáfall í beinni?
Var Davíð kannski bara að plata okkur með þessari aðkenningu að krabbameini, akkúrat þegar spjótin stóðu hvað hvassast á honum?
(hummm…)
Mér hefur einhvernveginn alltaf fundist að ég ætti að taka öllu sem hann Bingi pjakkurinn segir með hnífsoddi af salti (eða þaðan af meira). Það er hægt að ljúga hverju sem er og vera ábúðarfullur og ábyrgur tilsýndar. Eða brosandi og glaðvær (stræk ðatt, Halldór Ásgrímsson). En að klökkna í púlti? Það er mun erfiðara að feika en það lítur út fyrir (sem gerir afrekið þess virðingarverðara, ef ég hef rangt fyrir mér).
Ég veit ekki í hvaða stöðu Björn Ingi var í síðustu viku. Það eru allir að reyna að segja mér hver sú staða var. Ég trúi engum þeirra – ekki svo langt sem þeir vilja. En hver sem hún var, þá fannst mér greinilegt að þetta var staða sem hann óskaði sér ekki að vera í. Þarna var maður sem hafði orðið að taka erfiðar ákvarðanir, og sært þá sem stóðu honum nærri í framhjáhlaupinu. Og hann sýtti það.
Nema þetta sé eitthvað sem er kennt í stjórnmálaskóla Félags Ungra Framsóknarmanna. Ég veit það ekki. Eggert, er það kannski svoleiðis?
Neeeh…
Það eru nokkrir punktar sem hafa verið að brjótast í mér um þjóð- og heimsmálin síðustu vikur og mánuði (já, eins og alltaf svo tímanlega í umræðunni…) og sem ég held ég verði bara að játa upp á mig, þótt einhverjir þeirra geti kannski talist þvert á karakter.
Auk þess vil ég hvetja alla sem ná Stöð 2 til að horfa á “Tekinn!” með Audda Blöndal í kvöld, þegar Ragnhildur Steinunn lendir í því að vera stöðvuð af sauðþverum en þó undarlega kurteisum lögreglumanni.
Og mynd af dýrunum að valsa útúr Örkinni hans Nóa.
Það eru allir að velta fyrir sér hvað þessi ríkisstjórn á að heita. Snitzel-stjórnin er kannski ekkert verra en hvað annað.
Mér sýnist sem síðasta færsla sé sú fyrsta þar sem orðið þjónvarp birtist í rituðu máli. Ég er dálítið rogginn yfir því.
Á morgun tek ég þátt í krufningu. Uppi í Fossvogi. Og það ekki í vinnunni. Neinei. Þetta er tómstundagaman.