Daginn í daaag, daginn í dag…

Við áttum yndislegan dag í gær, á degi stórustu tungu í heimi (ég bara verð að mjólka þetta).  Við fengum hálft hundrað af góðum gestum, þaraf stóran slatta af ættingjum sem ég hafði ekki séð svo alltof alltof lengi og þótti svo gott að skyldu koma.

Og auðvitað á það við alla sem komu.

Dagurinn þaráður var ljómandi góður líka: Við drösluðum okkur loksins niður á Austurvöll. Við munum ekki geta mætt um næstu helgi en stefnum þess í stað á þá þarnæstu.

Nema undur og stórmerki gerist.

Dagurinn í dag var kannski svona heldur síðri fyrir okkur bæði. En samt ekki til að barma sér um of, þannig að ég læt gott heita.

Enn hefur enginn boðið sig fram til að sjá um köttinn. Ég er farinn að halda ég hafi fært kosti hennar einum um of í stílinn…

Fyrir ellefu árum fengum við fyrsta afkvæmið á heimilið: lítinn gráan kettling. Svo óx hann og varð að fullvaxinni læðu. Reyndar ekki svo stórri, en samt. Fljótt kom í ljós að það var eitthvað verulega mikið að henni í skapinu. Við sættum okkur við það og elskuðum hana eins og hún var, með öllum hennar kostum og kenjum. Áður en fyrsta barnið kom á heimilið óttuðumst við dálítið hvernig hún brygðist við því, en merkilegt nokk, þá skánaði hún töluvert við það.

Hún hefur samt aldrei verið auðveld í sambúð. Satt best að segja þá er hún geðveik. Klínískt geðveik. Hún hefur reyndar mildast töluvert í skapinu með árunum og hverju nýju barni á heimilinu, en hún er samt enn sérlunduð og útaf fyrir sig. Hún skemmir húsgögn. Einn af fáum kostum hennar er að hún er létt á fóðrum. Þótt hún noti hvern matmálstíma til að lýsa yfir að hún sé því ósammála.

Ég hef rakið nokkrar sögur af henni í bloggi áður. Eins og hér, hér og hér.

Hér er topp fimm listinn yfir það sem hún hatar, í sívaxandi mæli:

5. Pestin (altso, allt sem fylgir á eftir hatar hún meira)
4. Knús og gælur
3. Gervallt mannkyn, og þá sérstaklega börn
2. Ryksugur
1. Allir aðrir kettir í heiminum

Nú er svo komið að sér fram á búferlaflutninga hjá fjölskyldunni. Strax uppúr áramótum. Og við ætlum ekki að hafa hana með okkur. Svo ef það er einhver sem gæti hugsað sér að fá hana inn á heimilið hjá sér, annað hvort til frambúðar eða til þeirra tveggja ára sem við ætlum okkur að vera í útlöndum, þá má viðkomandi annað hvort nefna það í kommentum hér fyrir aftan eða senda mér tölvupóst (hjorvarpez hjá gmailnum). Annars endar hún á Kattholti. Og þá meina ég að hún Endar. Á Kattholti.

Hér er mynd af henni í óvenju lítt drápsóða skapinu sínu:

Hún heitir Madditt. Ekki samt eins og hún gegni nafninu.

Dagblaðinu Nei. vex nú fiskur um hrygg. Eins gott að hann Björn fylgist vel með þeim, þessum.

Að snúa aftur í dag var mjög… athyglisvert.

Það var ljóst strax og stigið var út úr flugvélinni að landið sem ég var kominn til var ekki sama land og ég kom til að heimsækja í endaðan september, fyrir rétt rúmum mánuði síðan. Þá var landgangurinn veggfóðraður með auglýsingaspjöldum frá Glitni, Landsbanka og Kaupþingi. Yfirstílfærðum, pródúseruðum auglýsingum með hrífandi slagorðum um Ísland sem traustan félaga ferðalangsins á hinum alþjóðlega fjármálamarkaði. Nú voru þau öll horfin. Enn allt fullt af auglýsingaspjöldum, meiraðsegja stöku spjald frá Exista, Alfesca og öðrum kantspilurum úr leiknum sem blásinn var af eftir að allir höfðu verið reknir útaf. En aðallega frá aðilum undirstöðuatvinnuveganna. Tildæmis í ferðaþjónustu og útivistarfatnaði.

Þessi öskrandi fjarvera hlægði mig, einhverra hluta vegna. Þetta var ekki Þórðargleði. Meira út í hreinræktaða kaldhæðni.

Það var ekki fyrr en ég var búinn að fylla kerruna í fríhöfninni og sækja töskurnar á færibandið að ég sá eitt lítið veggspjald á leiðinni út: Einfaldir hvítir stafir á eintóna dimmbláum fleti: “Welcome.” Og neðst niðri í hægra horninu var falið lógóið og undirskriftin, hálfpartinn eins og hvorttveggja skammaðist sín fyrir að vera þarna: “Landsbanki.”

- - -

Íslendingar virðast smámsaman vera að læra tvær mótsagnakenndar lexíur: auðmýkt og uppreisn. Auðmýkt fyrir sjálfum sér og uppreisn gegn þeim sem segja þér að sitja og standa. Og þær hvárartveggju mjög þarfar.

- - -

Börnin komin í ró. Ég söng fyrir strákinn.

Frúin er í partíi með vinnufélögunum: Hún hefur svo sannarlega unnið sér inn fyrir því.

Hún kemur heim á eftir.

Senn slekk ég á tölvunni. Skelli mér kannski í sturtu og skola af mér ferðarykið.

Ég er hamingjusamur. Það er gott að vera kominn heim.

Mig grunar að ég eigi eftir að skora í nótt.

Mikið líður mér vel akkúrat núna.

Ég var rétt áðan að klára niðurlagsfundinn eftir dvöl mína hér í Danmörku. Allir sáttir, eftir að hnýta nokkra lausa spotta á morgun, svo pakkað saman og eftir nákvæmlega tvo sólarhringa verð ég einhversstaðar yfir færeyskri fiskveiðilögsögu.

Af því tilefni hlekkja ég á þetta þjónvarp hérna. Tilvalið til að halda uppá kosningar, koma sér í gott skap, fá nostalgíu- eða aumingjakast, eða bara til að losna við kreppulög af heilanum á sér.

- - -

Meðal annarra orða: Brynjalilla benti mér á að sjóbaðabærinn heitir Bjerred. Sjóbaðið sjálft á sér ágæta heimasíðu. Hvatt er til öldrykkju, en notkun sundfata bönnuð að viðurlögðum refsingum. Sumsé: toppstaður.

Ég hef átt nokkrar ágætar stundir síðustu daga.

- - -

Á CBS vinnur íslensk kona, tæpum áratug eldri en ég. Okkur hefur orðið vel til vina og höfum sérstaklega þurft að tala mikinn um ástandið eftir að fjármálarússibaninn fór af stað fyrir mánuði síðan.

Hún og maðurinn hennar buðu mér í kvöldmat á fimmtudagskvöldið var. Þau heita Svava Jónsdóttir og Jakob Schiötz og eiga dóttur sem er örlitlu eldri en Logi. Sú litla var feimin við mig fyrsta kastið. Gott að vita að ég hef ekki enn glatað hæfileikanum til að hræða lítil börn.

Kvöldstundin var notaleg: ljómandi gott lasagna og írskt kaffi á eftir. Eins og vanalega þegar svoleiðis er í boði sagði ég Söguna af Tuma Tómassyni, fyrrum deildarstjóra á Veiðimálastofnun. Einnig mikið rætt um vísindaskáldskap.

Svo “skeði slys,” eins og sagt er, svo skella þurfti litlu dömunni í bað og þaðan í rúmið. Ég hlustaði á móður hennar syngja “Dvel ég í draumahöll” meðan hjalað var undir og pabbinn skúraði eldhúsgólfið.

- hamingja -

Í dag hnippti svo hún Svava í mig og hyggst draga mig með sér í félagsvist hjá Íslendingafélaginu á föstudagskvöld kemur. Ljómandi verður gaman þá.

- - -

Síðdegis á laugardag renndi ég yfir Eyrarsundið og skrapp í pizzu til vina minna í Lundi, VallaTralla og BrynjuLillu. Við vorum rétt sest að borðum þegar við fréttum af slysi af öðru tagi en getið var um að ofan. Allt um þau ævintýri útlistar Brynja sjálf á sinni síðu með blóðugum myndum og alles.

(vil bara færa hér til bókar að stundum er ekkert til í veröldinni sem hljómar jafn fallega og barnsgrátur)

Hápunktur kvöldsins var sjóbað og gufa með heimilislækninum (það orð öðlaðist alveg nýja merkingu þetta kvöld) og föður hrakfallabálksins. Það var yndislegt alveghreint. Yndislegt. Hvað hét staðurinn aftur? Ég man það ekki…

Fyrir svefninn blaðaði ég í ágætum bókum sem heimilisfaðirinn gaukaði að mér: The Novel of Roy Orbison in Cling-film eftir Úlrek Hárbursta og Real Ultimate Power: The Official Ninja Book eftir Róbert Hamborgara. Þær fá báðar mín bestu meðmæli, sérstaklega sú fyrri, sem stendur fyllilega undir þeirri yfirlýsingu höfundar að vera ítarlegasta bók sem rituð hefur verið um viðfangsefnið.

Lundur er annars með fegurri bæjum.

- - -

Þjóðmálin. Hvað getur maður sagt.

Nei, í alvörunni. Hvað getur maður sagt? Hvað er hægt að segja?

Púff.

Konan eggjaði mig til að skrá mig á indefence listann.

Það er margt sem aflaga fór þannig að við erum í dag í þeirri stöðu sem við erum í í dag. Erum í. Í dag. Hryðjuverkastimpill þeirra Browns og Darlings var ekki það alvarlegasta. Langt því frá. En hann er á listanum yfir hluti sem hefðu ekki þurft að gerast, samt sem áður. Svo mér fannst full ástæða til að skrá mig á hann.

- - -

Annar listi sem er jafnvel enn þarfara að skrá sig á: http://kjosa.is/

Þú gerir það fyrir mig í staðinn ástin mín, er það ekki?

Var bara svona að velta þessu fyrir mér.

Ég var klukkaður af Óla Gneista. Það er ágætt, annars veit ég ekki hvað ég myndi blogga um - ábyggilega eitthvað sem hægt væri að lögsækja mig fyrir, mér er svo heitt í hamsi og hef svo fáar áttir til að spúa því. Bara, takk, Óli minn.

1. Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina:
Bréfberi á Blönduósi
Landbúnaðarverkamaður á Ríkisbúinu að Hólum í Hjaltadal
Skúringar í Lyfju, Seltjarnarnesi
Tölfræðingur á Íslenskri Erfðagreiningu

2. Fjórar íslenskar bíómyndir sem ég held upp á:
Með allt á hreinu
Veggfóður
Sódóma Reykjavík
Börn

3. Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Blönduós
Hólar í Hjaltadal
Grafarvogur
Hróarskelda

4. Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
Skotland (14 ára - fyrsta utanlandsferðin)
Kanada (2001)
Norðurlönd (nokkrum sinnum)
Mallorka (1999, óforvarindis)

5. Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:
David Attenborough
Coupling (BBC útgáfan)
Parker Lewis Can’t Lose
How to Look Good Naked

6. Fjórar síður sem ég skoða daglega:
Blogggáttin
Gmail boxið mitt
Eyjan
Gneistinn

7. Fernt sem ég held upp á matarkyns:
Sushi
Falafel
Íslensk kjötsúpa
Sigin grásleppa

8. Fjórar bækur sem ég hef oft lesið (þetta er strembið, einna helst ljóðabækur sem ég les oftar en einu sinni):
Fiðrið úr sæng Daladrottningar, eftir Þorstein frá Hamri (bara svona sem dæmi)
Bókin um veginn, eftir Lao Tse
Lukkuláka- og Tinnabækurnar
Fróði og allir hinir gríslingarnir, eftir Ole Lund Kierkegaard (sem dæmi um bækur sem ég las mér til ánægju í æsku og nú reglulega fyrir börnin)

9. Fjórir staðir sem ég myndi helst vilja vera á núna:
Heima að lesa “Fróða og alla hina gríslingana” fyrir börnin mín.
Heima að lesa með konunni minni.
Heima í mat og spilamennsku hjá tengdó.
Bara… heima.

10. Fjórir bloggarar sem ég klukka:
Mangi Teits
Addi Arngríms
Ljúfan
Gunni Ben (sem má þá smella nýju bloggsíðunni sinni í tölvupóstinn minn í leiðinni)

Jæja, þá virðist restin af spilapeningaborginni vera að hrynja til grunna (meiri bölmóð!) og nánast allir bubbarnir sem enn tórðu við það að fara að segja sig á sósjalinn. Nema Lúlli í Sögu, af öllum mönnum.

Þá er bara eitt að gera - endurtaka leikinn.

1. The Velvet Underground - Sunday Morning. Þynnkulag fyrir þynnkutíma.
2. Isaac Hayes - Soulsville. Horfumst í augu við það, kæru vinir. Nýi Íslendingurinn er Nýi Svarti Maðurinn. Mikið skal Johnny National vera glaður yfir þessu öllusaman. Hayes var flottur, Hubbard blessi minningu hans.
3. Placebo - Slave to the Wage. Þetta er rottukapphlaup í völundarhúsi. Og svo drepast þær. Minnist á býlið hennar Möggu, sem er vísun sem ég hef verið á leiðinni að skoða nánar (ég er skelfilega lítt verseraður í Dylan, fyrir utan Blood on the Tracks).
4. Flytj. ók. - Kveiktu ljós. Eldgamalt singalong, kannski ekkert yfirmáta kreppulegt og eiginlega meira út í stúkumóral. En óneitanlega upplífgandi ef maður er dán yfir því hvað allt er í miklu volli. Þeir sem kannast við upprunalegan flytjanda eru hvattir til að fræða mig um hann.
5. KK - Vegbúinn. Það var erfitt annað en að hafa þetta með, fyrst ég átti það. Enda innblásið af rykskálarkreppunni. Hvern þann sem ekki hefur lesið Þrúgur reiðinnar ætti að skylda til að gera það hið fyrsta.
6. The B52’s - The Deadbeat Club. Helvítis letiblóð sem leggjast upp á hinn almenna launamann. Svo situr þetta pakk við sundlaugarnar sínar og sötrar kokteila. Og maður getur ekki annað en komist í gott skap við að hlusta á það.
7. Blind Alfred Reed - How Can a Poor Man Stand Such Times and Live. Hann blindi Alfreð hittir bara akkúrat naglann á höfuðið. Hvernig er þetta hægt? Ha?
8. Tom Waits - In the Colosseum. Hjaðningavíg í fjölmiðlasirkusnum. Þingmennirnir, forsetinn og vísitölufjölskyldan.
9. Radiohead - Just. Þú gerir þér þetta sjálfur. Þú og enginn annar. Og það er það sem er sárast af öllu. Víðgesjónin er rosaleg. Rosaleg.
10. Norah Jones - Come away with me. Æ, ætli það séu ekki nokkrir þarna úti sem láta sig dreyma um að skilja þetta bara allt eftir. Tala nú ekki um ef þeim væri boðið með henni Nóru.
11. Prefab Sprout - Elegance. Eldgamalt lag með þeim þessum. Voðalega gáfumannalega lyklaður texti: En hefur eitthvað að gera með það að tími þeirra sem eiga tjörnina styttist í annan endann. Og svo þarftu heldur ekkert þessa tjörn, þannig.
12. Vilhjálmur og Ellý Vilhjálms - Fátt er svo með öllu illt. - að ei boði gott. Fleiri orð eru óþörf í þessu samhengi.
13. Facon - Vísitölufjölskyldan. Syd-Barrettsk sýra aðlöguð að kotbúskap á Vestfjörðum. Og Jón hann hló: Bravó. En aldrei gat hann auðgast þó. Bravó!
14. R.E.M. - Ignoreland. Ort af öðru tilefni, en þó náskyldu. Baráttusöngur: Þeir tóku af okkur landið af því að við leyfðum þeim það. Landið sem lét sér standa á sama.
15. David Bowie - Heroes. Hmm. Alveg er ég búinn að gleyma af hverju þetta fékk að fljóta með. Rökstuðnings er hérmeð óskað - ég kem ekki auga á hann sjálfur.
16. Þursaflokkurinn - Þögull eins og meirihlutinn (í speglinum). Lærðu að meta blokkina. En vertu umfram allt þögull. Einsog meirihlutinn.
17. Cars - Drive. Jæja, væna mín. Hver á nú að segja þér að það sé orðið of framorðið? Að þetta sé ekkert í svo góðu lagi lengur? Hver á að keyra þig heim í kvöld? IMF? Japan? Pútín? Og hvað heldurðu að bíltúrinn kosti?
18. Pixies - Build High. BYGGJA HÆRRA! BYGGJA HÆRRA! BYGGJA HÆRRA! BYGGJA HÆRRA! HAHAHAHAHAHA!
19. 200 - Exodus (2015). Brjálað stuð með færeyskum rokkhundum. Og fjallar einmitt um fjöldabrottflutninga.
20. Tears for Fears - Shout. Af því að stundum þarf maður bara að öskra. Hleypa þessu út öllu saman.
21. ABBA - Money money money. Jamm. Við skulum bara hætta hérna. Enda diskurinn fullur.

Nú er nóg komið af bölmóði í bili - ég verð bara hálfþunglyndur af þessu hérna úti í fásinninu.

Það hefur sosum gerst áður, og verr en nú. Og reyndar er ég að ljúga þessu - mér líður alveg ljómandi vel, þannig lagað. En mig langaði alltíeinu til að hripa hérna inn ljóð eftir eitt af okkar bestu skáldum (og sennilega eitt það vanmetnasta), Kristján frá Djúpalæk.

Ég kynntist þessu ljóði fyrst þegar móðir mín skráði það í minningabókina mína er ég var enn á barnsaldri. Ég fór ekki að botna í því fyrr en einhverntíma á táningsárum og hef sótt í það reglulega síðan til að sækja mér styrk og von gegnum erfiða tíma. Svo  mér datt í hug að það væru kannski einhverjir þarna úti (jafnvel einsog eitt stykki þjóð) sem hefðu gott af að komast í kynni við það.

Ég hef ekkert leyfi til að birta þetta hérna - ef minn ágæti gamli mentor, dr. KK, rekur hér inn nefið og krefst þess að ég taki þetta út þá geri ég það. En þangað til skulum við leggja frá okkur hversdagsvafstrið í smástund (svona einsog fjórtán línur) og njóta:

Lífstréð

Þig hryggir fölvi blaðs hins rauða blóms
sem bar þitt tré, og veitti sumaryndi.
Það afrækt var, því önn er líf þitt tengt.

Við getum hvorki rödd vors eðlis rengt
né rýnt þann vef, sem hugann fastan bindur
við það, sem okkur þó er einskis vert.

Hitt gildir að þú heill og sannur sért
í sorg og gleði, játir ei né verjir
annað en það sem er þitt hjartans mál.

Svo tæm því djarfur draums þíns gullnu skál
og dvel hjá þínu lífstré alla tíma
og hlú að því, þótt hrunið skart þess sé.

Það geymir brum til blóms, sem önnur tré
og ber þitt líf til sigurs - einhvern tíma.

(Kristján frá Djúpalæk)