Flokkaskipt greinasafn: Almennt

Mig dreymdi um daginn að það væri búið að skipta um nafn á götunni okkar. Vegna allrar stigmatíseringarinnar í kringum umfjallanirnar um „Stóra Breiðavíkurmálið“ hafði einhver silkihúfan komið því í gegn að gatan okkar mátti ekki lengur heita Breiðavík – það gat bara valdið misskilningi. Í staðinn var búið að vinna eitthvað voðalega nútímalegt götuheiti, eitthvað mun asnalegra. Hamavík eða Slimavík eða Gúmavík eða eitthvað svoleiðis. Það var óttalegt Þorláksgeislabragð af nafninu. Voða Þúsaldarlegt alltsaman. En eins og vill verða með það sem sagt er í draumum var mér fyrirmunað að muna það orðrétt.

Mikið var ég þá feginn þegar ég vaknaði.

Einu sinni var…

Ég átti alltaf eftir að segja frá því að ég fór í leikhús í nóvember síðastliðnum. Og varð djúpt snortinn. Mér liggur við að segja, ég varð fyrir „leiklistarupplifun.“ Varð uppnuminn.

Dagskráin sem um ræðir hét „Einu sinni var…“ og var sett upp af leikfélaginu Hugleik í Þjóðleikhúskjallaranum. Hún samanstóð af 12 manns sem sátu uppi á sviði, kváðu rímur og stungu kvint, milli þess sem þau skiptust á um að standa upp og segja sögur af forfeðrum sínum og formæðrum. Hljómar kannski ekki einsog mikið, en að sitja þarna og hlusta á sögurnar (já, upplifunin!) var dáleiðandi. Töfrum slungið. Í bílnum á leiðinni heim rifjaði ég upp þær sögur sem ég kunni af forfeðrum mínum og formæðrum, og bræddi með mér hvaða sögu mig myndi langa til að segja.

Kannski ég geri það bara einhverntímann.

En það þarf ekki að hafa mín orð fyrir þessu. Ég vísa á ágæta leikhúsrýni Silju Aðalsteinsdóttur á vef Tímarits Máls og Menningar.

Nú ber svo gleðilega við að þessi dagskrá verður endurflutt í tvígang, næstkomandi sunnudags- og þriðjudagskvöld, í Þjóðleikhúskjallaranum klukkan átta. Og ég segi bara eins og þau á TMM: Í guðs bænum ekki missa af því. Ég ætla að fara og sjá þetta aftur á sunnudagskvöldið. Og dreg frúna með.

Samræður um kvikmyndir yfir hádegismatnum á ónefndum alþjóðlegum vinnustað:

Frakki: „Yes, the acting is exCELLent… There is this actress, she was in this movie, About a Boy, what is her name…“

Íslendingur: „Toni Collette?“

Frakki: „I don’t know…“

Íslendingur: „Australian actress…“

Frakki: „Yes, exACTly,  she has a funny face…“

(Þögn)

Íslendingur: „Well, I thought you were going to say accent, but, well…“

Litl

Jæja.

Ég var að renna augunum yfir blessaðan moggavefinn. Svona eins og maður gerir. Hélt ég hefði  fundið léttvægustu frétt dagsins í þessari hérna (sem annaðhvort Skapti eða Skafti hefði kallað nýja frétt um nýjar fornleifar):

Eyrnalokkur finnst eftir að hafa verið týndur í 73  ár!

En þurfti ekki að leita nema tveimur fyrirsögnum neðar til að finna þessa hérna:

Spears og Federline ná bráðabirgðasamkomulagi!

Sem er kannski líka frétt um nýjar fornleifar, svona á sinn hátt.
Oh, brother.