Daginn í daaag, daginn í dag…

Öll komust þau til mín heilu og höldnu. Ég ver mínum virku dögum í vinnunni meðan þau stika spítalasvæðið (sem er reyndar mun fýsilegra en það hljómar - Jóhannes skírari er með alveg gullfallegar grundir), bregða sér í bæinn, niður að höfn eða á leikvöllinn í almenningsgarðinum. Svo um helgar bregðum við saman undir okkur betri fótum: Um síðustu helgi var það Dýragarðurinn og Víkingaskipasafnið. Um þá næstu miðbæjarmarkaðurinn og Brjóstsykurslandið.

Ég er búinn að telja stelpunum trú um að þær séu að fara í Allsnægtalandið (sbr. Gosa eða ignorerist annars) en það virtist ekki hræða þær tilfinnanlega. Þær kalla það líka eitthvað skrítið: Afskekktalandið eða Allsnektarlandið eða eitthvað svoleiðis.

Sit annars á torginu í Hróarskeldu og bíð eftir strætó heim á Jóhannes. Ég ætlaði á fund á tölvuöld núna klukkan fimm að staðartíma (11 AM EST) en svo var bara fullsetinn rafræni bekkurinn þegar ég loggaði mig inn og ekkert pláss fyrir undirritaðan.

Ojæja. Vonandi verður hægt að nálgast upptöku þegar öllu þessu er lokið. Það ætti að duga.

En í staðinn kemst ég þá heim klukkutíma fyrr heim og get bloggað í millitíðinni. Það er þó alltaf vel.

Ég er í alveg rosalega ballardískum fíling þessa dagana. Jákvætt fídbakk milli þess hvernig ég sé hlutina í kringum mig og bókanna sem ég er að lesa.

Um daginn var ég í strætó að lesa Crash. Í sætinu fyrir framan mig voru tvær táningsstúlkur að tala um vin sinn sem ku hafa keyrt á vegg á 100 km hraða/klst (heyrðist mér á þeim). Í Ártúnshöfðanum fór öll umferð í hægagang: bílarnir siluðust framhjá bifreiðavöllunum við Húsgagnahöllina. Boglína dregin af hreinsuðum útblæstri og nöglum sem gæla við tjörustein. Svo sáum við skýringuna þegar við mjökuðumst yfir Gullinbrú: Í skjóli blikkandi blárra ljósa á eyjunni milli akstursstefna stóðu sjúkraflutningamenn yfir feitlaginni miðaldra húsmóður sem sat sem fastast undir stýri í bláum Volvó með krumpaða vélarhlíf. Hinumegin við okkur var risavaxinn ruslagámur í vegkantinum; böggull sem virtist hafa dottið úr pósttösku risavaxins bréfbera. Mér stóð.

Í morgun lagði ég bílnum á efri hæð bílastæðahússins sem stendur undir brúnni á flaggskipi íslenskra erfðarannsókna. Í polli á bílastæðinu spígsporuðu tveir tjaldar. Þeir flugu kvakandi burt þegar Pajerojeppi malaði inn heimreiðina.

Annars er svarið fundið Magnús: Egill Helgason er R.R. Ég held að það sé alveg málið. Það er reyndar blíding obvíös um leið og maður stoppar til að pæla í því. Veistu um einhvern sem getur hjálpað mér með fótósjopp?

Annað í fréttum: mér hefur verið bent á að það verði aukasýning á hinu ágæta Hugleikriti, 39 ½ vika, á föstudagskvöldið kemur. Fagni því allir góðir menn.

Lífið er athyglisvert.

Ég hef síðasta mánuðinn verið að lesa Sjálfstætt fólk í strætóferðunum. Uppgötvaði á föstudagsmorguninn - rétt eftir að kýrin hafði verið skorin - að hér vantaði örk. Úr þeirri krísu greiddist í gær. Og horfir sosum ekkert illa með aðrar sem uppá komu síðar sama daginn.

En mikið sem maður finnur sig í honum Bjarti, slíkur ekkisens asni sem hann getur verið.

Á laugardagskvöldið komu Óli og Eygló og spiluðu Dilbert-spilið við okkur hjónakornin. Það fær mín bestu meðmæli. Og spillti ekki fyrir að akkúrat þessa helgina voru kjöraðstæður fyrir mig að spila það mér til hámarksánægju.

Á laugardaginn kemur fer ég í leikhús með stelpunum mínum - að sjá Gosa. Það verður vonandi gaman. En verra er að við hjónin höfðum ætlað okkur að fara á lokasýninguna á Útsýni hjá Hugleik á föstudagskvöldið var. Af því varð því miður ekki.

Já, lífið er svo sannarlega athyglisvert.

Auk þess vil ég hvetja alla sem ná Stöð 2 til að horfa á “Tekinn!” með Audda Blöndal í kvöld, þegar Ragnhildur Steinunn lendir í því að vera stöðvuð af sauðþverum en þó undarlega kurteisum lögreglumanni.

Og mynd af dýrunum að valsa útúr Örkinni hans Nóa.

Það eru allir að velta fyrir sér hvað þessi ríkisstjórn á að heita. Snitzel-stjórnin er kannski ekkert verra en hvað annað.

Mér sýnist sem síðasta færsla sé sú fyrsta þar sem orðið þjónvarp birtist í rituðu máli. Ég er dálítið rogginn yfir því.

Á morgun tek ég þátt í krufningu. Uppi í Fossvogi. Og það ekki í vinnunni. Neinei. Þetta er tómstundagaman.

Ojæja. Verst að vera ekki með myndablogg af listaverkinu sem fylgir: allt frá syngjandi sjómanninum sem spilar á gítar svo fiskarnir hoppa af gleði uppá færibandið til rasphúðuðu bitanna sem koma dansandi út um hinn endann.

Það má hafa eftir mér að ég sé ekkert ósáttur við þreifingarnar. Það voru fjögur mynstur í stöðunni og ég gat sætt mig við þrjú þeirra.

Litli mágur minn og spúsa hans eru að festa sér hús í nágrenninu við okkur. Þá er öll tengdafjölskyldan flutt í hverfið.

Gamanaððí. Liddl.

Mig langaði bara til að skella inn myndum af fjölskyldunni. Þær eru frá því Vestur-Íslendingurinn leit í mat hjá okkur um daginn:

Við erum svo rík.

Í tilefni af því að við erum að fara í fermingu um helgina er rétt að minna á það sem ekki má gleymast, að Jesús er besti vinur risaeðlanna.

Þriðji í páskum: ég er með magapínu.

Er ég annars sá eini sem er ekki alfarið afslappaður yfir PepsíMax auglýsingunni? Þessari þar sem menntaskólastrákarnir eru strandaglópar í eyðimörkinni? Og súpersexí skutlan kemur til bjargar eins og í blautum draumi í svefnpoka í Þórsmörk?
“Úúúú strákar. Við verðum víst að vera hérna í nótt.”

“Eigum við ekki að koma ykkur úr þessum ‘blautu’ fötum.”

Já, fynd. Haha. Og fólk lætur eins og Kókakólakompaníið hafi verið fyrst til að fatta uppá auglýsingaherferð með Zero legsýkisjöfnuði.

Afhverju hef ég aldrei orðið var við neinn láta þetta fara í taugarnar á sér?

Ég veit ekki. Kannski er þetta bara af því að viðfangið er hjólgraða heimilisfrúin Eva Longoria, en ekki togleðursjórtrandi fermingarstelpa úr Kópavogi. Ekki þess verð að taka sóttina yfir.

Það er fullt að gerast. Hreinlega allt að verða vitlaust. En ég kýs að segja sem minnst á þessu stigi málsins.

Hvet þó fólk til að tékka á ljóði dagsins.