Daginn í daaag, daginn í dag…

Ég hef aldrei gefið mig út fyrir að vera neinn taglhnýtingur Egils Helgasonar. Reyndar þvert á móti. Ég hef verið honum svo hrópandi ósammála í svo fjöldamörgu gegnum tíðina (Íslamista/Naívistaumræðunni, Draumalands/virkjanadebattinum, kirkju/trúleysisdeilunum, 101-lofsöngnum, sitthverju úr kaldastríðinu, etsetera) að það hálfa væri nóg. En þessa dagana virðist hann einn af fáum sem virkilega leggja sig fram um að komast að því hvað er að gerast, hvað er búið að gerast, hvað á eftir að gerast, afhverju í andskotanum þessu var öllusaman leyft að gerast. Hann lætur ekki segja sér fyrir verkum. Hann hefur sínar eigin skoðanir (sem ég er, eins og áður er getið, ekki endilega alltaf sammála, en finnst þó alltaf þess verðar að ræða). Og hann er með hæsta prófílinn. Ég mæli með þættinum hans í gær - viðtal hans við Jón Baldvin var … magnað (og svo kitlaði mig pínu að hann skyldi troða inn kommentinu um Hvítþvottabókina í blárestina). Silfur Egils er skylduáhorf þessa dagana.

(Ég áskil mér samt vitaskuld fullan rétt til að lýsa frati á skoðanir hans hvenær sem mér þóknast, þrátt fyrir lofrulluna.)

- - -

Talandi um að vera ósammála Agli Helgasyni: Ég vil lýsa yfir ánægju minni með mótmælin á laugardaginn var. Og að þau verði endurtekin á laugardaginn kemur. Megi laugardagar til mótmæla verða sem flestir.

Mótmæli.

-Ef við stoppum til að pæla aðeins í því, þá hefur íslenskan skammtað okkur óttalega máttlaust orð til að lýsa hugtakinu. Sem, ég veit það ekki, skýrir kannski að hluta hvað Íslendingar hafa verið seinþreyttir til mótmæla í seinni tíð.

Mótmæli.

Það sem þarf að gera er ekki að mæla hlutum í mót. Mótmæli eru ekki til þess að fólk geti viðrað óánægju sína með það sem er búið og gert. Ekki eingöngu. Mótmæli geta þá fyrst orðið til einhvers ef settar eru fram kröfur um aðgerðir. Ákveðnar, skýrt afmarkaðar aðgerðir sem ekki fer á milli mála hvort fylgja skuli fram eða ekki. Tildæmis krafa um að opinber starfsmaður segi af sér, eða verði vikið frá ella (minni aftur á viðtalið við JB, þar sem ekki fór á milli mála hvert væri nauðsynlegt fyrsta skref að stíga). Kröfurnar hefðu mátt vera fleiri en þessi eina á laugardaginn (og verða það vonandi þegar mótmælum heldur áfram) en hvað sem öðru líður er það hún sem ríður á að orga hæst. Það leysir ekki vanda þjóðarinnar á einu bretti að skipta út einum seðlabankastjóra, en það virðist nauðsynlegt fyrir nánast allt sem þarf að koma í kjölfarið.

Enn eru þrjár vikur í að ég geti mætt á Austurvöll sjálfur. En ef þau verða þar ennþá, þá kem ég.

- - -

Ég er ánægður með Dorrit Moussaieff.

Ég endurtek: Ég er ánægður með Dorrit Moussaieff. Ég er ekki að djóka með þetta.

Ekki misskilja. Margt sem hún og Ólafur sögðu og gerðu meðan allt virtist leika í lyndi og smjörið draup af hverju jöklabréfi er heimskulegt eins og það horfir við í dag. Og þeir eru til sem fannst það heimskulegt þá þegar, og tek ég hatt minn ofan fyrir þeim - það voruð þið sem höfðuð rétt fyrir ykkur (má ég samt, áður en lengra er haldið, minna á að ÓRG er einn af fáum frammámönnum sem hefur lýst yfir einhverju sem nálgast iðrun eða eftirsjá í tengslum við þetta alltsaman).

En þau voru ekki ein um vitleysuna. Er það nokkuð? Ha?

Og við sem sjálf vorum löngu búin að leggja þann klafa á embættið að það snérist um akkúrat það sem þau gerðu: Að sinna PR. Kynna land og þjóð á erlendri grund. Þetta var djobbið sem við borguðum þeim fyrir. Lái þeim hver sem vill - og ég skil sosum þá sem það vilja. Ég held ég sé bara ekki sammála þeim.

Öðru máli gegnir þegar snýr að ráðleggingum hennar til hnípinnar þjóðar í krísu. Menn sem ég allajafna tek að minnsta kosti jafnmikið mark á og Agli Helgasyni (dæmi 1; dæmi 2) ausa úr hlandkoppum reiði sinnar yfir því að frúin skuli dirfast að tjá sig um það hvernig skuli draga fram tóruna þegar harðnar á dalnum. Þar er ég þeim ekki aðeins ósammála: mér finnst þeir vera að tala útum rassgatið á sér.

Ég endurtek: Rassgat.

Ég tek fyrstuhandarfrásagnir um ömmu Davíðs Oddssonar (muuu!) ekki nema rétt svo trúanlegar. En ég man þá tíð þegar móðir mín, í þeim þrengingum sem foreldrar mínir lifðu fyrir aldarfjórðungi, braut saman og geymdi álpappírinn til að nota hann aftur. Og jóla- og afmælisgjafapappírinn. Vaskaði upp Gunnars majónesdollurnar (blessuð sé minning hans) og VitaWrap plastfilmurnar til að nota undir og yfir (respektíft) afganga af kálbögglum, hrognum og siginni grásleppu.

Eftir því sem ég best veit gerir hún þetta enn þann dag í dag.

Svo ég er fullkomlega sammála forsetafrúnni. Mér finnst þetta jafnvel (og hér hætti ég mér kannski útá brúnina) skýra að hlutatil afhverju hún kemur úr efnafjölskyldu: Börnunum er kennt aðhald, hvað sem líður ríkidæmi foreldranna. Græddur er geymdur demantur.

Mig grunar að ólundin yfir húsráðum forsetafrúarinnar sé runnin af sama meiði og ástæður þess að við erum í þessum vanda til að byrja með: Við þrjóskumst við að hlusta á og taka mark á þeim sem sjá okkur utanfrá og vilja leggja okkur til ráð. Við erum svo fljót að fyllast öfund og heimóttarskap. Heimsku, í þess orðs bókstaflegustu og upprunalegu merkingu.

Þið getið bara sjálfir étið álpappír, þarna.

- - -

Að lokum má ég til með að benda á Dagblaðið Nei, fyrir þá sem ekki vita af því ennþá. Óháðasta íslenska dagblaðið í dag. Skyldulesning upp á hvunn dag

Mér fannst þetta dálítið fyndið á sínum tíma. Fjöldamörgum fannst það ekki. Fannst þetta bara skelfilega ekki-fyndið. Þetta væri bara vitleysa.

Við vorum púuð út af sviðinu eftir að hafa baðað okkur í ljósinu. Flippað út. Rekið fingurinn framaní myndavélarnar. Salurinn hafði bara, einhverra hluta vegna, ekki húmor fyrir þessu. Sagði, “við þurfum ekki að hlusta á þetta. Þið getið bara átt ykkur. Fariði heim.” Svo stöndum við í rennusteininum, társtokkin með maskarann niðrá höku og öskrum að þetta sé öllum öðrum að kenna. Þið séuð öll hálfvitar. “Fokk jú, jú fokking rítards.” Pressan safnast í kring og smellir af. Finnst við kannski eiga þetta alveg skilið. Að við getum sjálfum okkur um kennt, sama hvað við grenjum og hrækjum. En er, mestan part, bara alveg sama.

Fólki fannst þetta bara skelfilega ekki-fyndið. Og þegar litið er til baka verður að játast að það er alveg rétt. Bara ekki á sama máta og í denn. Þetta er ekki-fyndið af því að það er satt.

Þetta er deisja-vú. Stækkað þrjúhundruðþúsundfalt. Grínið stendur á beini. Þetta er ekki-fyndið.

Til hamingju Ísland. Ðö djók’s onn jú.
(Myndinni var hnuplað af vef Aftonbladet. Ég borga ekki.)

Ég hef tekið saman eitthvað á annað hundrað lög héðan og þaðan af iPoddinum mínum sem öll segja eitthvað við mig persónulega, í tengslum við ástandið í þjóðfélaginu - og heiminum - í dag. Fullt af lögum er ekki með, bara fyrir það að þau eru ekki á téðri maskínu.

Það er búið að vera ósköp “terapjútískt” að taka þetta saman - mér líður einhvern veginn betur með þetta alltsaman á eftir. Ég get mælt með þessu sem meðferð fyrir þá sem eru að fara yfirum á ástandinu: Setja saman pleilista. Allra meina bót. Og þessvegna pósta þá út á internetið. - Eða mp3-mix, ég er bara ekki svo útspekúleraður á tæknifrontinum.

Þetta gæti orðið skrautlegt - tengingin hérna úti í Jóhannesi er ekki sú traustasta og ég er nú þegar að gera tilraun númer tvö. En látum á reyna. Ég pósta þessu hér, ýti á “play” og editera eftir hendinni. Hér kemur spilalisti sem hægt væri að brenna á eitt stykki geisladisk - ég hætti þegar ég er kominn uppundir 80 mínútur. Fólki er frjálst að gjamma frammí að vild.

1. Radiohead - Fitter happier. Hæfari, hamingjusamari og afkastameiri svín í búri á sýklalyfjum.
2. Ellý Vilhjálms og Ragnar Bjarnason - Hvert er farið blómið blátt? Íslensk útgáfa af Where have all the flowers gone? í yndislega korní útgáfu. Stríð kemur hvergi við sögu. En “allt og allt” er farið frá mér.
3. Jam - Start. Jafnvel þótt allt sé að fara til andskotans þarf maður samt að fara út á galeiðuna. Fyrir utan að Íslendingar eru að komast að því núna að “what you give is what you get.”
4. Blur - For Tomorrow. Það er víst ekki minna af því núna en áður að fólk haldi sér dauðahaldi í morgundaginn. Fyrir utan að þeir hafa réttara fyrir sér núna en nokkru sinni: Nútímalíf er rusl.
5. Haukur Morthens - Til eru fræ. Von sem hefur vængi sína misst. Skip sem aldrei landi ná. Aldrei geta sumir draumar ræst. Þetta er þarna alltsaman. Allar klisjurnar.
6. Nick Cave - City of Refuge. Þetta er allt að fara til helvítis. Eins gott fyrir þig að hlaupa. Ekki samt svo að það breyti neinu: andskotinn nær þér samt.
7. Brian Wilson - Mrs. O’Leary’s Cow. LOL! ROFL! Stóri bruninn í Síkagó 1871 sem metafóra fyrir það hvernig allt fór í kaldakol í Reykjavík í byrjun október 2008. Sjá fyrri færslu um tvífara.
8. Modest Mouse - Shit Luck. ÞESSI FLUGVÉL ER POTTÞÉTT AÐ BROTLENDA! ÞESSI BÁTUR ER GREINILEGA AÐ SÖKKVA! ÞESSI BYGGING ER ALGJÖRLEGA AÐ BRENNA TIL GRUNNA! Frekari orð eru óþörf.
9. Bleikar mussur - Ég pant vera Ameríka! Oooo. En sætt. Mitt eigið mjóróma mótmælahróp gegn neyslugeðveikinni frá upphafi ársins 2006. Sjá rokk.is fyrir þá sem vissu ekki af því.
10. Nýdönsk - Hjálpaðu mér upp. Annað lag sem kemur við sögu í bloggi frá því fyrir skömmu síðan.
11. Edith and Sherman Collins - What Will You Take in Exchange. Hvítur verkamannablús úr kreppunni. Af diskinum Bænir úr helvíti sem vinnufélagar mínir gáfu mér að skilnaði á sínum tíma.
12. Queen - Another One Bites the Dust. Bara ekki annað hægt en að hafa þetta með. Skýrir sig sjálft. Og þá er diskurinn hálfnaður.
13. Rússibanarnir, Vox Academica og Diddú - Gobbedí Gobbedí. Lag Hróðmars Inga Sigurbjörnssonar við ljóð Ísaks Harðarsonar. Og allt fram streymir. En ekki endalaust. Óekkí! Brokka nú jarðfákur! Hraða þér til endalokanna! Gobbedí gobbedí!
14. Judy Garland - Somewhere Over the Rainbow. En það er nú alltaf ljúft að láta sig dreyma. Haltu í vonina Dórótea mín.
15. Mr. Mister - Kyrie. Miskunnarsálmur með sítt að aftan.
16. Bubbi Morthens - Stál og hnífur. “Við bryggjuna bátur vaggar hljóft, í nóft mun ég deyja.” Æ. Fliss.
17. The Verve - Bitter Sweet Symphony. Lífið er ljúfsár symfónía. Maður reynir að ná endum saman, þræll peningahyggjunnar, og svo er maður dauður. Geðveikt vídjó vinur. Og eins og Ashcroft orðaði það: langbesta stónslag síðustu þrjátíu ára.
18. Beck - Cancelled Check. Það eru víst margir sem skrifa gúmmítékka þessa dagana. Fyrir utan að enginn skrifar tékka lengur. Einhverntíma síðasta vetur þurfti ég að beita öllum mínum fortölum á einhvern smástrákinn sem bankaði uppá og bað um stuðning fyrir íþróttafélag eða eitthvað. “Jú víst, þetta er alveg jafngott og alvöru peníngar. Spurðu bara mömmu þína og pabba.” En hann var náttúrulega ekki úr gúmmíi.
19. The Isley Brothers - Harvest for the World. Það þarf að gera meira af því að hugsa um náunga okkar á heimsgrundvelli - jafna betur út uppskeruna í heiminum. Sérstaklega fyrst við erum alltíeinu farin að sitja hinumegin við borðið. Misskiptingin er of mikil - það vantar meira handa okkur. Liddl.
20. Roger Whittaker - New World in the Morning. Akkúrat. Það er ekki nóg að byggja nýjan dag á morgun - morgundagurinn kemur aldrei. Sérstaklega ekki þegar Ísland vantar meiri pening í dag.
21. John Farnham - You’re the Voice. Annar sálmur með sítt að aftan. Röddin er ykkar. Látið í ykkur heyra - hátt og snjallt. Ekki sitja þögul og full af ótta.
22. Dátar - Gvendur á Eyrinni. Barningur og brauðstrit. Dag né nótt hann varla svaf. Hann kaus heldur svitabað en kvennafar og skjall. En hann átti í kindakofa átján gamlar ær og “af þeim gleði hlaut.” Humm.
23. Judy Garland - Get Happy. Sonanú. Ekki hafa svona miklar áhyggjur. Hrópaðu “Hallelúja!” vertu glaður og búðu þig undir Ragnarök.

Og þarmeð er diskurinn fullur. Mér finnst hann bara ágætur. En sumsé - ég mæli með þessu sem meðferð gegn móðursýkinni. Og mana jafnvel fólk til að birta sinn eigin afrakstur. Fjöldi laga gefinn frjáls, svo lengi sem hann er milli fjörutíu og áttatíu mínútur að lengd.

Svo mikið hefur gengið á í fréttunum undanfarnar vikur að það er óhjákvæmilegt að sitthvað lendi milli skips og bryggju (og samt er ég engu nær með söluna á FIH bankanum). Eitt af því eru IgNóbel-verðlaunin, sem voru veitt fyrir hálfri annarri viku síðan og ég varð hvergi var við þangað til ég sá það fyrir slysni núna rétt í þessu.

Svo tökum okkur pásu frá eymdinni og rennum yfir þetta:

Næringarfræði: Fyrir rannsóknir á því hvernig styrkur og tíðni hljóðsins í kartöfluflögum stjórnar því hversu ferskar okkur finnst þær vera þegar við bryðjum þær.

Fornleifafræði: Fyrir kortlagningu á því róti sem beltisdýr geta komið á menningarsöguna.

Líffræði: Fyrir þá uppgötvun að hundaflær hafa meiri stökkkraft en kattaflær.

Hugvísindi: Fyrir að uppgötva að slímsveppir geta leyst völundarþrautir (næsta skref hlýtur að vera að nota þá til að ráða í fréttatilkynningar frá forsætisráðuneytinu).

Læknisfræði: Fyrir að sýna fram á að lyfleysur verka þess betur eftir því sem logið er að sjúklingnum að þær kosti meira (hér má setja inn kreppudjók að eigin vali).

Hagfræði: Fyrir að uppgötva að kjöltudansmeyjar fá meira þjórfé meðan þær eru í egglosi (sjá greinina í pdf-skjali, fyrir þá sem vilja þurrkuntulegu lesninguna).

Eðlisfræði: Fyrir stærðfræðilega sönnun þess að það er óhjákvæmilegt að hár, garn eða hvurslags aðrir þræðir endi í flókabendu ef ekkert er að gert (pdf með grein).

Efnafræði: Fyrir rannsóknir á sæðisdrepandi eiginleikum kóladrykkja (Til tveggja rannsóknarhópa á sama sviði: Umpierre og félaga annarsvegar og Hong og félaga hinsvegar).

Bókmenntaverðlaun IgNóbels: David Sims fyrir ritgerðina “Skítseyðið þitt: Könnun á orðræðu fyrirlitningar í stofnanaumhverfi.”

Friðarverðlaun IgNóbels: Svissneska siðfræðinefndin fyrir að tryggja lagalegan rétt plantna til að halda virðingu sinni (sjá pdf-skjal með siðfræðilegri úttekt).

- - -

Þannig var það nú og nóg um það. Áfram með kreppuna - ég hugsa að ég bloggi um hana bara strax í kvöld. Sennilega fljótlega uppúr kvöldfréttum RÚV.

Humm.

Nú hef ég, finnst mér, minna vit en meðalmaðurinn á atburðum síðustu daga.

Þess vegna finnst mér að einhver hljóti að geta útskýrt fyrir mér eftirfarandi í einföldu máli:

Fyrir óratíma (dvs næstumþví viku) kom í íslenskum fréttum að íslenska ríkið veitti Kaupþingi lán gegn veði í FIH bankanum í Danmörku.

Nú sá ég í tíufréttum TV2 í gær að verið er að leita hófanna með nauðungarsölu á FIH. Vonast er til að fáist umþabil 7 milljarðar DKK, eða um einn milljarður evra. Ef selst á því verði, þá er það vel yfir þeim 500 milljónum evra sem komu við sögu í lánasamningnum. En allt sýnist mér þetta vera próspektíft.

Þessi frétt virðist ekki enn hafa heyrt til tíðinda uppi á Íslandi, amk ekki hjá vefmiðlunum.

Ég þykist vita að þetta sé til komið vegna yfirtökunnar á Kaupþingi í kjölfar aðgerða breskra yfirvalda gegn íslenskri bankastarfsemi. Ef ég skil þetta rétt (endilega leiðréttið mig ef mér skjátlast).

En það sem ég veit ekki en vil fá að vita sem íslenskur fréttaneytandi, ríkisborgari og skattgreiðandi: Hvernig kemur þetta við þann gjörning sem að ofan var nefndur milli ríkisins og Kaupþings? Er búið að veita Kaupþingi lánið eða var þetta meira svona… hvað er það kallað á fjármáli… “viljayfirlýsing?” Er ríkið búið að leysa til sín veðið? Hver á FIH í dag?

Ég spyr af því að ég veit það ekki. Og mig langar til að vita það.

 Síðan á mánudag hef ég verið að bíða eftir að mánaðarlega greiðslan sem ég legg af laununum hérna úti í reikningana uppi á skerinu bærist í gegnum prósessana. Svo í morgun fékk ég þessa orðsendingu frá Danske Bank þaraðlútandi:

Overførsler til/fra Island.
Danske Bank koncernen udfører ikke længere betalinger til og fra Island på grund af den nuværende økonomiske situation i Island.

Vi beklager de gener, det giver.

Það er sumsé engum blöðum um það að fletta lengur: Efnahagslegt pestarbæli. Svona er Ísland í dag.

Samúðar-  og baráttukveðjur til allra minna heimdraga.

Viðskiptafréttirnar á TV2 segja frá skelfingarástandinu hjá litlu grönnum okkar á eyjunni í norðri. Sjálfur er ég í pásu frá að stoppa í sokka - ég er að vinna mig í gegnum hrúgu af svona tíu-fimmtán pörum.

Og nei, það er ekki alþjóðlega lánsfjárkreppan sem kennir berfættum graspiparsveini að stoppa í sokka. Ég hef gert þetta allt frá táningsárum.

- - -

Ég varð að taka mér þessa pásu til að benda á tvífara mánaðarins: Davíð Oddsson seðlabankastjórinn okkar annars vegar og Lúlú, kýrin hennar Frú O’Leary hins vegar. Þau eiga sitthvað sameiginlegt.

- - -

Annars þyrmdi skyndilega svo mikið yfir mig yfir þessu öllu í dag. Að horfa á þetta svona úr fjarlægð er eins og að horfa á júmbóþotu brotlenda á húsinu manns. Manni líður skelfilega en sjónarspilið er svo svakalegt að maður getur ekki litið undan. Ég hringdi í konuna í hádeginu og leið betur að heyra röddina í henni, þótt mér hafi ekkert litist á lýsingarnar. Svo settist ég niður eftir vinnu og púslaði saman spilalista á iPodinum mínum: “Kreppan kemur!”

Einn ágætur maður grípur hvert tækifæri sem gefst (og það réttilega) til að núa mér því um nasir er ég fyrir margt löngu lýsti því yfir hvað ég væri með víðan tónlistarsmekk - víðari en nokkur sem ég þekkti. Sá hinn sami hefur þó í seinni tíð hrósað mér fyrir það að kunna að setja saman spilalista.

(Hvernig er það annars Magnús, ferð þú ekkert að verða léttari?)

Svo ég er að hugsa um að fara í spilalistabloggleik. Kannski einhvern tíma um þetta leiti á morgun.

Eitthvað segir mér að Mamma Mia! muni ganga vel í íslenskum bíóum eitthvað enn um sinn. Þörfin fyrir gleðina fer a.m.k. ekki minnkandi. Þrátt fyrir hrun kapítalismans lifir lögmálið um framboð og eftirspurn enn góðu lífi - í kvikmyndunum.

- - -

Biedermann og brennuvargarnir. Þessi leiksviðsdæmisaga eftir Max Frisch um Þýskaland nasismans hefur verið dregin upp reglulega til að vara við öllu frá uppgangi Bush-veldisins til íslamskrar bókstafshyggju. Mig grunar að hægt væri að líta yfir síðustu metrana í baksýnisspeglinum og koma auga á eina túlkun í viðbót.

- - -

Austurstræti.

Nei, ekki gatan, heldur lagið með Ladda. Ég er með 100 beztu lög lýðveldisins í iPodinum þessa dagana og finnst andinn ekki eiga síður vel við í dag en þá.

- - -

Einnig úr sömu átt: Orti Nýdönsk spádómsóð um íslensku fjármálakreppuna? Líkindin eru hrollvekjandi:

Hjálpaðu mér upp, ég get það ekki sjálfur.
Ég er orðinn leiður á að liggja hér.
Gerum eitthvað gott, gerum það saman,
ég skal láta fara lítið fyrir mér.

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna!

Hvað getum við gert ef aðrir bjóða betur,
dregið okkur saman, skriðið inní skelina?
Nei, það er ekki hægt að vera minni maður
og láta slíkt og annað eins spyrjast út um sig!

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna!

Þú! getur miklu betur en þú hefur gert.
Þú! ert ekki sami maður og þú varst í gær.
Þú! Þú opnar ekki augun fyrr en allt of seint,
opnar ekki augun fyrr en allt er breytt.

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna,
drukkna í öllu þessu í kringum mig.
Flýtum okkur hægt, gerum það í snatri.
Ég verð að láta fara lítið fyrir mér.

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna!

- - -

Annars fylgjast Danir enn grannt með gangi mála uppi á skerinu og stendur greinilega ekki alveg á sama, hvað sem líður öllu Magasínsdjóki. Þeir virðast samt eiga nóg með sig: Morgunfréttirnar á TV2 voru svartsýnar á daginn fyrir hérlenda.

Sæl ástin mín. Ég vildi bara óska þér til hamingju með daginn áður en ég skríð í kojs.

Elska þig.

(P.S. Kúplingin gerist bara betri og betri. Hlakka til að njóta hennar aftur með þér uppi á skerinu.)

Þrennt sem þrátt fyrir allt (eða réttara sagt vegna alls þessa) átti góðan dag í gær:

1. Íbúðalánasjóður. Spunarokkarnir eru þagnaðir, þeir sem vildu leggja hann niður.
2. Íslenskt táknmál. RÚV virðist loksins búið að viðurkenna að þetta sé alveg hægt. Þetta er ekkert mál.
3. Steingrímur J. Sigfússon. Hann hafði fullkomið efni á að segja “ég er búinn að vera að segja þetta svo lengi.” Og honum tókst að segja það án þess að líta út eins og hann væri að slá sér upp á því. Af því að hann þurfti þess ekki. Hann er búinn að vera að segja þetta svo lengi.

- - -

Annars er ég kominn aftur út til Danmerkur og mun verða eitthvað inn í nóvember.

*dæs*

- - -

Þetta voru mjög athyglisverðir dagar að eyða á skerinu. Að koma heim fyrir síðustu helgina í september inn í vaxandi óvissuna sem breyttist í sjokk á mánudeginum fyrri og svo sívaxandi hreinræktað panikk eftir því sem leið á vikuna og yfir helgina. Og svo aftur sjokk í gær (með eftirskjálftum þaraf í morgun, þótt þetta hafi nú verið fyrirsjáanlegt). Nú er ég kominn út aftur svo ég veit það ekki: eruð þið að fara að jafna ykkur á þessu?

- - -

Ég ræddi við móður mína í síma í gærkvöldi. “Ég finnst þetta góður dagur,” sagði hún. “Við höfum bara gott af þessu.”

Og ég verð að segja að ég var tölvert sammála henni.