Kisumamma

Dagskráin undanfarna daga hefur verið eftirfarandi; á fimmtudagskvöld spilaði ég brús með gömlu samstarfsfólki úr Síðuskóla, árviss viðburður um þrettándaleytið. Mikið gaman að því. Á föstudagskvöld fór ég í idol-partý til tengdamömmu, nema hvað tengdamamma var ekki heima svo ég var alein í partýi. Á laugardag fór ég í 85 ára afmælisveislu hjá ömmu, hitti marga ættingja sem ég hef ekki séð óralengi. Í gær fórum við í Vín og fengum okkur ís að hætti hússins og svo gáfum við tengdamömmu svínahrygginn (friðþægingin sem við fengum fyrir að bíða á Kastrup) og buðum okkkur í mat þangað. Gærkvöldið var hins vegar alveg yndislegt – júhú, Krøniken er byrjað aftur á DR1 og ég sá fyrsta þáttinn. Eina sem skyggði á gleði mína var selskapsleysið, það er miklu skemmtilegra að horfa á þessa góðu þætti í selskap.

Ég skráði víst nafn mitt á spjald bloggsögu Eyglóar og Pez til að fá að vita eitt og annað sem þeim datt í hug um mig og í framhaldi af því skulda ég tvö svör.
Annars vegar er það spurning Eyglóar – hvað heillar mig við ketti og hins vegar spurning pezkallsins -hvað var það í fari Mumma sem heillaði mig fyrst?

Svarið við fyrri spurningunni er sú að ég er kattahvíslari og var köttur í fyrra lífi. Þar fyrir utan eru þeir hlýir og góðir og mala notalega og ilma (oftast) vel. Svo þegar maður á þrjú dásamleg eintök er auðvitað hægt að tala endalaust um alla kostina.

Svarið við seinni spurningunni hlýtur að vera rassinn. Ég kleip hann að minnsta kosti alveg nógu mikið strax – það kom einnig fljótt í ljós að hann var góður að kyssa. Ef ég nefni eitthvað í sambandi við persónuna, þá gladdist ég fljótt yfir því að hann hataði ekki dönsku (enda bara búinn að læra sænsku) og svo held ég að það hafi verið húmorinn sem rak endahnútinn. Ég hef alltaf verið svag fyrir góðum húmor.

Kæru lesendur – takk fyrir lesturinn á gamla árinu og gleðilegt nýtt lesár.

Upprifjun eftir jólin. Allt var eins og það átti að vera (nema hvað ég saknaði kirkjuferðar á aðfangadagskvöld, it’s just not meant to be), góður matur, notalegheit og gaman að fylgjast með Strumpunni vaxa til vits og ára.

Jólagjafirnar frá mínum nánustu standa upp úr – ixus frá mínum heittelskaða, ég lofa að setja inn sýnishorn síðar, -ABBA, the movie, frá systur (búnar að horfa saman, með áfastri gæsahúð), Eurovison afmælisdiskur frá bróður og mágkonu, ég á þann konfektmola eftir og að lokum handarafsteypa í gips frá elskulegri dóttur minni.
Að öðru leyti var auðvitað margt góðra gjafa, danskar dvd myndir, kaffi, tónlist o.s.fr.

Spilað með reglulegu millibili, meðal annars Kvikmyndaspilið, fær ágæta einkunn, nýja Trivial Pursuit, ok, Catan, sameoldsameold og að lokum nýja hittið – Rapidough, leirspilið ógurlega sem sló í gegn hjá okkur systrum. Mæli með því, þó svo menn séu gersneyddir listrænum hæfileikum. Það telst síðan til tíðinda að ég spilaði Catan í gær í spilaklúbbnum og vann!!! First time ever.

Átti gott gamlárskvöld með ofurgeðveikum mat. Þar bar hæst önd og gæs ala Ármann, títuberjalamb ala Mummi, grafið lamb ala Helgi og graflax úr Nettó Við sátum tvö skötuhjúin yfir skaupinu (gubb gubb nema hvað hið óvænta kom í ljós, Björgvin Frans getur verið fyndinn – hver vissi það?) og röltum út á horn yfir blá-áramótin og nutum ártals og ljósa í boði annarra.

Myndasýning er í boði á 123.is/muha fyrir þá sem vilja að auki fá fréttaannálinn í myndum.