Ekkert kosningaþvaður

Ég ætla ekkert að fara að röfla um kosningar, hvorki þessar leiðinlegu (sem ég tók þátt í), né þessar sem höfða aðeins meira til mín (Eurovision) en ég tók samt ekki þátt í því ég er allt of nísk. Hér er það bara hvunndagurinn sem ratar á blað eins og venjulega. Nú er alvara lífsins í fullum gangi, ég búin að vinna í rúmar tvær vikur og hef fengið að fást við sitt af hverju, í dag var ég til að mynda prófstjóri í fjarveru aðstoðarskólameistara og leið eins og ég væri hæstráðandi skólans. Síðan hef ég samið próf af miklu kappi og jafnvel reynt að safna í sarpinn fyrir næsta vetur í leiðinni en þá verð ég alein og yfirgefin og lendi í öllu sjálf svo það veitir ekki af. Við fjölskyldan reynum að púsla vinnu og heimili eftir bestu getu, ég kem heim í hádeginu og lít á liðið og oftar en ekki er heimavinnandi húsfaðirinn búinn að baka en þegar ég kem heim seinni partinn þarf hann að æða í vinnu, svo samverustundirnar eru fáar þessa dagana. Hann sleppur vel við íþróttaskutlið, svoleiðis er allt búið og bara vika eftir í skólanum hjá Strumpunni. Við bíðum öll spennt eftir sumarfríi og Svíþjóðarferð, Strumpan ekki síst, því hún fékk að velja sér verðlaun eftir góðan vitnisburð í fiðlunni og valdi: candy floss og blöðru á 17. júní og sund og tívolí í Svíþjóð – þetta síðasta var bara samþykkt af því að það var búið að setja það inn á prógrammið. Nú er hún bara í því að stækka, því þegar við skoðuðum heimasíðu Tosselilla-garðsins komu í ljós nokkur tæki sem maður þarf að vera 130 sentimetrar til að mega fara í, svo nú er unnið hörðum höndum að því að stækka, í dag borðaði hún meðal annars banana, blómkál, papriku, gulrætur og jarðarber, allt í þessum góða tilgangi.Hún kom heim í síðustu viku alveg á því að fara að æfa fótbolta í sumar en foreldrarnir ætla eitthvað að standa á bremsunni með það. Ég ætla að reyna að halda fótboltabölinu frá mínu heimili eins og ég get. Frekar eru það mörg reiðnámskeið og kapplestur á Amtinu.

Skottan er þæg og góð heima hjá pabba, svona öllu jöfnu og ekki laust við að hún sofi ívið meira að jafnaði heldur en hjá múttu sinni. Hún var í 8 mánaða skoðun á miðvikudaginn og ætlar ekkert að fara að hífa sig upp í þyngdarkúrfunni, þvert á móti. Þó verður mér um og ó þegar hún borðar hátt í 300 grömm af graut í mál, verandi 7,2 kíló sjálf þá er þetta ansi hátt hlutfall af eigin þyngd. Enn er hún skeptísk á allt nýtt samt, ég reyndi að gefa henni brauð um helgina við litla lukku og sömuleiðis fúlsaði hún við jarðarberi en skipti reyndar aftur um skoðun á því. Svefninn er farinn að verða bærilegur aftur (passlega því loksins fékk ég á bókasafninu einhverja biblíu um svefn en þá er ekki þörf á henni lengur) og ýmsar kúnstir kann hún nýjar, er farin að klappa og myndast við að brölta upp á hné og hífa sig upp. Hún hefur náð góðu valdi á rúlli og rúllaði sér fram úr hjónarúminu um daginn þegar móðirin stóð við rúmgaflinn og var ansi svifasein. Ég finn fyrir því að nú er ég ekki lengur sú sem sé hlutina gerast og það er ansi súrt en gaman fyrir pápann að njóta þess. Dagarnir þjóta áfram, það styttist auðvitað í mitt sumarfrí og þá verður maður aftur með puttann á púlsinum.

Ekki seinna vænna

Ef ég ætla að halda áfram sama ritdugnaði og ná tveimur færslum í maí má varla bíða mikið lengur með fyrstu færslu. Nú er það helst í fréttum að ég er búin með fæðingarorlofið og alla inneign og goodwill og það allt og fer að vinna á morgun. Það eru blendnar tilfinningar því tengdu. Vissulega gaman að hitta allt góða samstarfsfólkið og njóta þeirra forréttinda að vinna með þeim en ÁN nemendanna … hihí. En Skottan er bara ósköp lítil enn og þó hún sé vissulega í öruggum höndum föður síns og ég bara í næsta húsi þá vildi ég helst af öllu vera heima lengur. Það er huggun harmi gegn að þetta er ekki langur tími. Við erum svo búin að fá staðfest dagmömmuplássið fyrir haustið, hún fer sem betur fer til sömu dagmömmu og Sóley, hennar elsku Ráðhildar. Ég var svo ákveðin að koma henni að þar að ég athugaði ekki á fleiri stöðum. Vona að Skotta verði aðeins búin að bæta „people skills“ og þetta gangi allt vel. Amman ropaði reyndar upp úr sér í dag að hún hefði verið svona mömmu- og pabbasjúk fram að fermingu, kannski er ekki von á góðu næstu árin! Svefnvenjurnar eru enn frekar vondar. Hún er alveg súr að sofna á kvöldin og það sem verra er, á það til að vakna alveg foxill eftir svona hálftíma – klukkutíma svefn. Þá er oft gargað, alveg sama hvað er gert fyrir mann. Eins eru næturnar upp og ofan. Um daginn náðist að fylla hana svo duglega af graut að hún svaf til sex, það hefur aldrei gerst áður. Næsta kvöld ætlaði ég að endurtaka leikinn en þá tókst það auðvitað ekki eins vel. Þannig að ég er enn að vakna svona tvisvar til fjórum sinnum á nóttu til að gefa henni, snuðið hefur ekkert að segja til að hugga mann.

Nú er allt á síðustu metrunum hjá Strumpu, fimleikunum lýkur með sýningu á sunnudag, fiðlan verður búin í næstu viku en sundið reyndar út maí. Nú hefst aftur íþróttapúsl næsta vetrar því daman vill halda áfram í öllu OG fara í karate eins og pabbi. Það verður laglegt að koma öllu heim og saman, fiðlukennarinn stakk meira að segja upp á að Strumpan færi í strengjahljómsveit. Hún bíður spennt eftir sumrinu, sérstaklega að komast á reiðnámskeið og helst af öllu að fá sama hest og í fyrra, ástkæran Neptúnus.

Ég kláraði mömmuleikfimina með stæl, búin að þyngjast um tvö kíló og hafði ekki bætt mig í þoli (miðað við seinna próf). Bleeeh. Ég rengi að vísu þolprófsniðurstöðurnar, finn að það hefur eitthvað gerst þar, en ég verð að viðurkenna að kílóatalan stendur. Nú tekur við óvissuástand, ég býst við að borða minna súkkulaði (minni tími til að borða you see) en veit ekki hvað tekur við í hreyfingu. Langar helst að hefja skokk aftur, það verður skoðað. Kosturinn við það er amk að maður ræður tímasetningunni sjálfur.

Ég hef staðið mig ágætlega í lestri undanfarið, las m.a. Heimkomuna eftir Björn Þorláksson, hún var ansi skondin og ekki alveg sami hrokinn í henni eins og ég hef stundum upplifað frá höfundinum. Las Kínverjann eftir Mankell en fannst hún full langdregin á köflum. Er núna að lesa Nemesis eftir Jo Nesbø, hún lofar ansi góðu. Engar stórbókmenntir hér á ferð en ágætis afþreying. Nú hlakka ég líka til að eiga sjónvarpskvöld með Kristínu, ætlum að horfa saman á Berlínaraspirnar. Er að vísu búin að horfa á seríuna en hún stóð þokkalega undir væntingum og gaman að horfa á hana í selskap.

Afmælisbörn dagsins eru þrjú, Dúddi, Siggi og Ásdís og þeim eru hér færðar hamingjuóskir … þó er alveg bókað að tveir þeir fyrstnefndu eru ekki í lesendahópnum 🙂 .