Gneistinn

Mér hefur annars alltaf þótt fyndið hve latir ungir Sjálfstæðismenn eru þegar kemur að álagningaskránni. Þeir mættu alltaf þarna um morguninn fyrir myndavélarnar en voru síðan, að því er mér er sagt, yfirleitt horfnir fyrir hádegi. Mann grunar að í þetta sinn hafi þeir ekki einu sinni nennt að mæta þarna til að sýnast og þess vegna hafi Borgar neyðst til að mæta þarna einn með stílabók.

Sko, ég virði rétt ungra sjálfstæðismanna til að standa í þessum fíflaskap en hvers vegna eru fjölmiðlar að niðurlægja sig við að birta fréttir af þessu?

Fyrir þá sem ekki fatta.

Ég var rétt í þessu að velja mér herbergi í Cork. Í gær fékk ég nefnilega tvo kosti. Það sem ég valdi er lengra frá skólanum (sem gæti reyndar bara verið plús, mér þótti fínt að labba í skólann á hverjum degi í Århus) en hins vegar er það einstaklingsherbergi. Ég held að ég sé of gamall til að fara deila herbergi með bara einhverjum.

Leigan þarna fyrir þrjá mánuði virðist vera örlítið hærri en vinkona mín þarf að borga fyrir hvern mánuð í Berkeley. Ég á semsagt væntanlega ekki eftir að verða stórskuldugur eftir þetta. Það er á næstu dögum sem að allt verður komið á hreint.

Vonandi.

Í dag fór ég til að spjalla við Valdimar um að hvernig rannsóknin gengur. Það gekk ágætlega og við enduðum með að tala þónokkuð um Gershon Legman.

Ég fór í bíó áðan með Sigga. Hann taldi að það væri fínt að fara í sexbíó og að enginn væri í bíó þá. Ekki alveg rétt. Næstum fullur salur á The Simpsons. Mikið af krökkum þó við værum á ensku útgáfunni en þeir voru ekkert óhóflega leiðinlegir. Myndin var fyndin en það kom oft fyrir að við Siggi vorum einir hlæjandi.  Við fórum á American Style og enduðum síðan heima. Spjölluðum dálítið um gamla tíma.

Siggi er sá vinur minn sem ég hef þekkt lengst. Við vorum saman í núllbekk fyrir langa löngu en við urðum ekki vinir fyrren en við unnum saman á golfvellinum núna fyrir 9 árum. Það tekur smá tíma að venjast mér.

Í apríl skrifaði ég þetta:

Það má samt bæta því við að mér þykir óþarfi að fólk fái að blogga um alvarlega glæpi, til dæmis morðmál. Fólk getur verið svo mikið fífl í svona aðstæðum. Þar að auki virðist þetta oftast vera bara athyglissýki í þessu fólki, sérstaklega á Moggablogginu (athugasemdirnar á Vísi eru bara allt annars eðlis þó þær geti líka verið ósmekklegar og heimskulegar).

Mogginn og Vísir þurfa að taka á þessum málum. Það eru nokkrar lausnir sem eru færar. Ein leið væri að banna algjörlega komment á ákveðnar fréttir. Einnig væri hægt að fara þá leið að það þyrfti að samþykkja komment/blogg um sumar tegundir af fréttum.

Í gær var þessi athugasemd við ákveðnar fréttir á Vísi:

Vegna eðlis þessarar fréttar er ekki boðið upp á að lesendur geti lýst skoðunum sínum á henni.

Vísir hefur tekið á þessum málum en Moggabloggið er ennþá á sama stiginu. Fólk sem fylgdist með fréttum þar fékk að upphrópanir, kenningar og kjaftæði bloggara. Þetta er Morgunblaðinu einfaldlega til skammar. Það er gríðarleg ábyrgð hjá fjölmiðli að leyfa hverjum sem er að tjá sig um fréttir þess þannig að allir geti séð. Í gær sást að þetta virkar einfaldlega ekki.

Mogginn þarf að taka á þessu en vandamálið er að Moggablogginu er stjórnað af fólki sem virðist ekki skilja blogg, netið eða fjölmiðla yfirhöfuð. Ábyrgð er lykilatriði sem virðist alltaf gleymast þarna.

Bloggararnir sjálfir hefðu líka átt að hafa vit á því að sleppa þessu. Þeir eiga líka að bera ábyrgð á eigin skrifum. Ef þeir sem vildu tjá sig um þetta mál hefðu til dæmis gert það án þess að tengja það við fréttirnar þá hefði það verið miklu betra (og margir hafa líklega farið þá leið). Mig grunar að margir þeir sem tengdu bloggin sín við þessar fréttir hafi fyrst og fremst verið að hugsa um teljarann sinn. Þeir vissu að þessar fréttir yrðu þær mest lesnu á Morgunblaðsvefnum og tengdu við þær til þess að fá athygli.

Hin einfalda staðreynd er að við erum lítið land og það gerir svona hluti miklu erfiðari. Það er voðalegt að strá salti í sár þeirra sem eiga erfitt eftir svona mál.

p.s. Ég sé að Mogginn hefur fjarlægt tengingar á blogg við aðalfréttina um málið en ennþá eru tengingar á blogg við aðrar fréttir um það. Full lítið, full seint.

Í gær sá ég frétt um að bandaríski herinn reynir ekki að hindra meðlimi glæpagengja að skrá sig. Hins vegar eru yfirlýstir hommar greinilega vanhæfir að mati þessa fólks.

Annars þá segir umfjöllunarefni þessarar fréttar margt af því sem ég vildi segja um stríð.

Ég tók mig til og skrapp niður í Laugardalshöll og kíkti á tónlistar og kvikmyndaúrvalið þar. Margt ágætt. Ég keypti nokkrar myndir en ánægðastur var ég með að finna tónlistina úr Bram Stoker´s Dracula. Ég átti þann disk fyrir löngu síðan en hann endaði, ásamt Bang með Frankie goes to Hollywood, einhvern veginn hjá minni fyrrverandi fyrir átta og hálfu ári þegar sambandi okkar lauk.

Fyrir þá sem ekki þekkja til þá er rétt að benda á að þetta er magnaðasta kvikmyndatónlist sem samin hefur verið. Höfundur heitir þessu þjála nafni sem ég nota sem fyrirsögn á þessa færslu.

Í gær hlotnaðist mér æðsti heiður bloggheima, efsta sætið á tengslalista Bloggara Dauðans. Ég var ákaflega nærri því síðast þegar ég reyndi og í þetta skipti þá þurfti reyndar tvær tilraunir (Bogart er tengdur í allar áttir) en það tókst.

BTW. Showtime er áskriftarstöð eins og til dæmis HBO og þess vegna þurfa þeir ekki að þola sömu ritskoðun.

Ég slysaðist áðan inn á Kastljósið. Þar var Egill Helgason að lýsa því yfir að honum finndist stjórnarandstaðan ekki nægilega hávær. Ég hefði haldið að það tengdist því að það er ekkert að gerast. Mér hefur reyndar sýnst á Agli að honum finnist enginn ástæða til að þegja þó maður hafi ekkert vitrænt að segja.

Á mínum yngri árum seldi ég fyrsta maí merki í nokkur ár. Eitt árið sannfærði ég þá sem sáu um þetta að hækka hlut sölubarna í hagnaðinum. Úr 25 í 35 krónur fyrir hvert selt merki, ef ég man rétt. Kannski bara í 30 krónur. Þegar ég hafði sannfært umsjónarmanninn um þetta þá sagði hann eitthvað á þá leið að kannski ætti að senda mig til að semja við Einar Odd.