Gneistinn

Við hittumst 9:40 á rútu/strætóstöðinni hérna í miðbænum. Við vorum Johannes, Jessica, Isabel, Sebastian, Marcus, Anegrid (hvernig sem maður stafar það) og Nicky sem ég var að hitta í fyrsta skipti. Jessica er sænsk, hin þýsk. Við tókum flugvallarútuna og keyptum í leiðinni miða til baka líka. Á flugvellinum varð töluvert vesen við að fá tvo bíla eins og við áttum að fá. Að lokum gekk það. Tveir Opel Corsa. Þjóðverjar sko.

Það var töluvert erfitt að komast af stað. Fyrsta tilraun endaði í úthverfi Cork þar sem við ákváðum að nýta tækifærið og versla í Tesco. Við fórum aftur af stað og einhvern veginn náðum við tvisvar að fara í gegnum Kinsale (sem ég fór til um síðustu helgi) áður en okkur varð eitthvað ágengt. Vegirnir á Írlandi eru hræðilega mjóir. Mér þótti líka frekar óþægilegt þegar var verið að keyra vinstra megin. Sérstaklega þegar ökumennirnir virtust halda að þeir væru á Autobahn.

Þjóðverjarnir voru reyndar frekar óþægilegir um helgina af því að þeir töluðu fullmikla þýska. Nokkrum sinnum voru ákvarðanir teknar án þess að ég gæti tjáð um þær. Reyndar held ég að þeir haldi að ég skilji meira en ég geri. Þetta fæ ég fyrir að láta þá vita að ég lærði þýsku í þrjú ár. Í staðinn reyndi ég að pratta svensku við Jessicu sem gekk misvel.

Eina alvöru stoppið okkar þann daginn var í Baltimore. Sá staður varð fyrir Tyrkjaráni árið 1631. Þá var 200 manns rænt en restin fór og stofnaði nýjan bæ sem heitir Skiperdeen. Baltimore er þó í byggð í dag og þar sáum við Skt. Bernharðshund. Sá gelti fyrst að okkur en lagðist síðan niður og leyfði mér að klappa sér. Við fórum síðan eftir hræðilegum vegi upp að útsýnisstað. Þar var mjög bratt og dálítið flott. Það var samt þannig alla ferðina að ferðafélagar mínir voru hrifnari af hafinu en ég, væntanlega hef ég haft töluvert betra aðgengi að því en þeir í gegnum tíðana.

Um fimmleytið komum við til Bantry og tjékkuðum okkur inn á hostelið okkar. Frekar ódýrt, kostaði rúmar 12 evrur en við vorum öll í sama herberginu. Ég reyndi að sannfæra hópinn um að það væri mest gaman að fara bara út að borða en Þjóðverjarnir ákváðu að vera sannir þjóðarímynd sinni, það var sko of dýrt. Í staðinn keyptum við kjúklingabringur og Uncle Ben’s sósu. Reyndar er keyptum illa orðað því Isabel fékk víst meira til baka en hún borgaði. Sjálfur hefði ég nú skilað peningunum en ég fór ekki að rökræða þetta þarna.

Maturinn var frekar lítið spes en líflegur þar sem náungi að nafni Larry var sífellt að koma og spjalla við okkur. Sá var frekar fullur og óskiljanlegur. Við spjölluðum við umsjónarkonuna og mér skyldist á henni að hann byggi eiginlega þarna. Þegar við vorum búin þá kom ég með klassískan brandara og svaraði Larry að nei, ég væri ekki finnskur. Eftir þetta fórum við út á pöbb. Ungir Írar vísuðu okkur á The Cozy Cabin sem var í alvörunni kósí. Arineldur, létt og lágvær tónlist og James Bond í sjónvarpinu. Í loftinu héngu síðan skreytingar frá síðasta áramótateiti, væntanlega til að langt leiddir gestir vissu allavega hvaða ár væri.

Við enduðum síðan með að fara í háttinn um ellefu. Johannes svaf í kojunni fyrir ofan mig eftir að hafa yfirgefið sína þar sem hún var frekar vafasöm. Johannes ruggaði okkar koju dáltið mikið þar til að ég hótaði að gera eitthvað nastí við hann sofandi og setja mynd af því á Facebook.

Við fórum á fætur fyrir níu, borðuðum snöggt og komum okkur af stað. Ég fékk dáltinn höfuðverk í bílnum í dag þar sem Marcus ákvað að láta á sig einhvern ógeðsrakspíra í stað þess að fara í sturtu. Ferðinni var heitið á stað sem er ekki einu sinni í minni ferðahandbók þó sú um þetta svæði sérstaklega. Við röltum semsagt yfir jörð einhvers í átt að stað sem heitir Three Castle Head. Á leiðinni sáum við smáhest, mjög smáan (örlítið stærri en Skt. Bernharðshundurinn) og fullt af rollum. Við sáum líka fullt af skiltum sem vöruðu við að eigendur jarðarinnar bæru enga ábyrgð á áfangastaðnum. Eftir frekar stutta göngu komu í ljós þrír turnar. Þeir voru víst reistir á 15du öld en eru alveg að hrynja. Við Marcus skoðuðum þá frekar vel en hin voru meira að skoða landslagið. Þetta var alveg rosalega flott. Við borðuðum síðan þarna fyrir ofan með útsýni yfir Atlantshafið.

Við röltum til baka og fórum síðan á staðinn sem var víst aðalmálið. Þetta er semsagt eitt af útnesum Írlands. Þarna er líka “eyja” með vita og út í hana er brú sem er í tugmetra hæð (man ekki nákvæmlega). Við fórum þarna, skoðuðum útsýnið og ég fríkaði ekkert út vegna hæðarinnar. Allir voru spurðir um þjóðerni og vörðurinn sagði að hann hefði aldrei áður fengið Íslending þangað. Á leiðinni frá vitanum sáum við strönd og fórum þangað. Þar tók Sebastian smá sundsprett. Ég lét það sjálfur vera.

Það gladdi mig mjög þegar við ákváðum að kíkja á Drómbeg steinhringinn. Ég kættist svo að ég rölti af stað á undan öllum hinum. Þarna eru að mig minnir 17 steinar í hring með einum “altarisstein”. Þessi aðalsteinn þarna er þannig að staðsettur að sólin skín á hann á vetrarsólstöðum. Rétt hjá  er síðan einhvers konar úti eldhús. Við tókum frekar skondnar hópmyndir þarna. Átta myndavélar fóru á “altarissteininn”, allar stilltar á timer og síðan hlupu allir og stilltu sér upp. Virkaði frekar vel. Ég var greinilega langspenntastur fyrir þessu og var síðastur til að koma mér af stað aftur að bílnum. Þetta er bara svo heillandi. Hvað gerðu þeir þarna? Var fólki fórnað?

Þá var tími til að koma okkur heim á leið. Við vorum hins vegar ekki kát þegar við komum á flugvöllinn og sáum að rútan kæmi ekki fyrren rúmum klukkutíma seinna. Við Jessica og Marcus stungum upp á leigubíl en hinir Þjóðverjarnir ákváðu að standa á bak við sína ósanngjörnu steríótýpu og vildu bíða. Það var ekkert of slæmt. Við fengum okkur að borða á Subway. Þjóðverjarnir tóku flestir kafbát mánaðarins en ég skellti mér á kjötbollubátinn sem ég held að fáist ekki lengur á Íslandi. Ég tók líka 12 tommu. Ég varð líka saddur ólíkt þeim.

Jæja, síðan var það bara rútan, eða strætó öllu heldur heim og síðan beint á netið. Núna á ég bara eftir að flokka 400 myndir sem ég tók.

Núna er geisladrifið í tölvunni bilað. Þó ég væri á Íslandi þá færi ég ekki með tölvuna í Tölvulistann enda… er það vond sjoppa.

Fyrr í dag var ég einmitt að kaupa geisladiska og möppu undir geisladiska til að geta skrifað tónlist til að fara með á morgun. Einn diskurinn er fastur í drifinu.

Í Tesco þá vantaði strikamerki á geisladiskamöppuna og afgreiðslustúlkan spurði mig um hvað hún ætti að kosta. Ég misskyldi og hélt að hún ætti við ost sem ég var líka að kaupa. Með góðri samvisku tilkynnti ég að þetta kostaði 1.99. Hún trúði mér ekki og fór og kíkti á hilluna sjálf. Hún kom síðan aftur og sagði að þetta kostaði 7.99 og var greinilega alveg viss um að ég hafi ætlað að svindla gríðarlega á búðinni.

Þegar frægur leikari er gestaleikari í Law & Order þá veðja ég almennt á að hann sé glæpamaðurinn.

Plottfundi var frestað í dag þar sem Marianne er ekki með nein húsgögn. Í staðinn fór ég á kynningarfund spilaklúbbsins hérna. Ég spilaði Star Munchkin en gekk mjög illa þar sem ég fékk ekki góð spil. Náði hins vegar góðum leik þegar ég eyðilagði sigurinn fyrir öðrum. Ágætt fólk þarna eins og nördar eru almennt.

Ég stoppaði ekki lengi þar sem Þjóðverjarnir buðu mér með sér á krá. Ákvað að það væri best að mæta til að skipuleggja ferðina um helgina. Á leiðinni varð ég fyrir merkilegri reynslu. Ég þurfti að kaupa mér mat og ákvað að fá mér eitthvað verulega fljótlegt. Ég kom því við í Centra sem er hérna á Grand Parade við enda St. Patricks. Þar fékk ég mér svona kafbátssamloku hálfgerða og hún var verulega góð. Það er fyrsti maturinn sem ég smakka hér sem ég verulega nýt þess að borða. Hiklaust staður til að koma við eftir djammið.

Hitti Þjóðverjana (og Jessicu) á krá. Þar heyrði ég góða tónlist spilaða, meðal annars Who, Queen, Talking Heads og Bítlana. Ég fékk líka að heyra ferðaplönin. Við hittumst klukkan 10 á laugardagsmorgun, förum út á flugvöll, leigjum bíla og höldum til Mizen Head. Og sú sænska kemur þannig að ég þarf ekki að hlusta eingöngu á þýsku.

Á leiðinni heim stoppaði ég og tók myndir. Þessi fannst mér ágæt, smellið á til að stækka.

Þetta er semsagt Brian Boru Bridge sem ég nota næst oftast til að fara yfir Lee. Ef farið er yfir brúnna, beint áfram og síðan til hægri þá kemst fólk heim til mín.

Verkefni dagsins var þvottur. Það tekur greinilega 2 og hálfan tíma að þvo og þurrka. Og það kostar átta evrur. En allavega gekk það vel.

Áðan hafði Johannes samband við mig og bauð mér með Þjóðverjunum út úr bænum um helgina. Ég ákvað að þiggja boðið. Veit ekki alveg hverjir koma. Vona að Jessica hin sænska verði með svo ég sé ekki sá eini sem ekki talar þýsku.

Á eftir fer ég síðan og plotta ferð um fyrstu helgina í október. Ég verð að reyna að hvetja til þess að við forðumst þá staði sem Þjóðverjahópurinn stefnir á um helgina.

Annars þá líður mér eins og ég sé að svindla með því að hanga með svona tveimur hópum. Finnst að ég ætti að velja. En þetta er eins og Woody Allen sagði um tvíkynhneigð, þetta eykur líkurnar á því að maður reddi sér “stefnumóti”.

Hugsanlega finnst fólki ég vera að skrifa mikið um dvöl mína hérna í Cork en í raun er ég ekki að skrifa nálægt því allt sem ég er að hugsa um.

Ég er búinn að fá mér samlokur nokkrum sinnum á kaffiteríu í skólanum. Merkilega góðar reyndar. En það er svolítið skrýtið hvernig þeir bera þetta fram. Það fylgja alltaf flögur með. Get ekki skilið af hverju en þetta er ágætt.

Ég hef eytt löngum tíma í Tesco í verslunarhugleiðingum undanfarið. Í kvöld var ég heillengi að reyna að finna eitthvað hreinsiefni fyrir gólfið.

Ég hef ekki eldað neitt almennilegt síðan ég kom hingað. Ég hef bara keypt skyndirétti í Tesco. Flestir mjög slakir. Makkarónur og ostur var reyndar mjög fínt.

Ég hef ekki skrifað neitt almennilegt um borgina. Cork er falleg…

Ég fór á ekta írska krá í gær með Marianne og Angelicu. Þetta er ofmetið fyrirbæri.

Í kvöld fór ég hins vegar á frekar venjulega krá, sem heitir Washington ef ég man rétt, með Johannesi, Isabelu, Markus, Steffi, Jessicu, Sebastian og enn einni þýskri stúlku sem ég man ekki hvað heitir. Það var bara nokkuð gaman. Ég var hins vegar rétt að komast í stuð þegar staðurinn lokaði.

Við ráfuðum aðeins um í leit að einhverjum næturklúbb sem ekki kostaði inn á eða engin röð væri á . Sjálfur var ég í litlu stuði en ákvað samt að þvælast með. Við enduðum fimm með að finna ágætan stað. Þar kynnti Johannes okkur fyrir nokkrum Bandaríkjamönnum og Frakka. Ég söng Du gamla du fria og The Star Spangled Banner. Það virkaði töluvert betur en útgáfa mín af Lofsöng okkar Íslendinga.

Við röltum síðan heim, við Steffi alla leið. Hún benti mér á gluggann sinn og sagðist oft hafa bankað á hann þegar ég var á leið út án þess að ég tæki eftir.

Það er fyndið að hlusta á alla skiptinemana vera að kvarta yfir því hvað allt sé dýrt á Írlandi þegar ég er voða happí með verðið á flestu. Ég er búinn að kaupa nokkrar flíkur á mig og mig grunar að ég eigi eftir að gera meira af því. Ég fékk líka sendingu frá breska Amazon áðan. Ég held ég hafi pantað bækurnar á föstudag.

Í dag fór ég á háslólasvæðið til að fá lykilorð í tölvukerfið. Það var ágætis afsökun fyrir að fara út. Ég hitti Johannes, Jessicu og Markus þarna og endaði síðan að hanga slatta með Johannesi. Hann kynnti mig líka fyrir þýskri stelpu sem heitir Isabel.

Ég frétti líka að kúrsinn írsk saga fyrir erlenda nema byrjar á eftir og ég ætla mér að laumast til að sitja þann kúrs. Hann er samt á asnalegum tíma, 18-20.

Er það satt að fullt af alþingismönnum hafi í alvörunni verið að mæla með að Sri Chinmoy fengi friðarverðlaun Nóbels? Hvað er að? Maðurinn sem lyftir stöffi með vogarafli. Vá. Þvílíkt framlag til friðar.

Ég var að fara yfir kvikmyndalistann á kvikmyndahátíðinni hérna í Cork og sá að á listanum er myndin “Wrestling” eftir Grím Hákonarson. Ég stefni að því að mæta og verð í viðeigandi bol. Vonandi plata ég fleiri með. Ég hef reynt að útskýra íslenska glímu fyrir fólki. Enginn hefur verið spenntur að prufa.

Það hjálpar manni reyndar aðeins þjóðernið. Fólk er voða spennt fyrir landinu og hefur almennt ekki hitt neinn Íslending áður. Ein ítölsk stelpa var í gær að spyrja mig hvaðan ég væri og þegar ég fór með týpísku þuluna mína um að ég byggi í Rvk en væri frá Ak þá spurði hún hvort að Akureyri væri ekki í norðrinu á landinu. Hún hafði semsagt stúderað kort af Íslandi vegna þess að mamma hennar fór þangað.

Ég hef annars ekki hitt neinn Íslending síðan að ég kvaddi Kobba á Stansted. Ég veit ekki hvort að það séu nokkrir hérna eins og er en ég hef reyndar ekkert verið að leita. Ég er sáttur við að hitta fólk alls staðar að úr heiminum.