Gneistinn

Í Strætó á leið úr vinnu í dag byrjaði náungi rétt fyrir aftan mig að tala hátt og snjallt um seríu fjögur af House sem ég hef ekki ennþá séð. Í stað þess að stökkva á fætur og hrista manninn til eins og hefði verið eðlilegt að gera í þessum kringumstæðum hélt ég fyrir eyrun. Ég sá engan horfa á mig en mig grunar að ýmsir hafi talið mig skrýtinn. Í kvöld horfði ég síðan á dálítið af fjórðu seríu af House á meðan ég skrifaði uppkast að grein föstudagsins.

Bíllinn er kominn í lag. Þetta var semsagt þannig að við vorum á leið í Ruby Tuesday í gær og þá breyttist hljóðið og gangurinn í honum. Við fórum í fáfarna götu og lögðu bílnum. Grunur okkar, eða reyndar Eyglóar, beindist að pústkerfinu. Og viti menn, þegar ég kíkti undir sá ég að það lá rör í götunni. Rörið verandi hluti af pústkerfinu. Ég náði að beita brögðum til að koma í veg fyrir að rörið myndi dragast eftir götunni og tók stefnuna beint á bifreiðaverkstæðið okkar sem var sem betur fer ekki langt í burtu. Ég lét lykilinn inn um lúguna. Síðan náði Rósa í okkur og skutlaði upp á Ruby Tuesday með smá viðkomu heima.

Bíllinn komst að á verkstæðinu í dag. Skipt var um meiripart pústkerfisins og þetta kostaði 26 þúsund sem mér fannst ágætlega sloppið.

Mér líður merkilega lítið öðruvísi eftir að ég varð 29 ára. Ég þakka öllu kveðjur og gjafir, Rósa fær extra stuð kveðjur. Afmælisdagurinn var reyndar frekar mislukkaður. Ég fór á lélega mynd í bíó. Bílinn bilaði á leið út að borða. Þegar ég komst á Ruby Tuesday þá var maturinn ekki eins góður og venjulega. Þegar ég ætlaði að taka taxa heim þá svaraði enginn á leigubílastöðinni. En við Eygló horfðum síðan á The Big Chill sem var notalegt að vanda. Sú mynd gefur alltaf eitthvað nýtt af sér.