Gneistinn

Þegar menn ljúga fyrr málstaðinn þá er það fyrst og fremst vísbending um að málstaðurinn sé ekki góður.

Dagurinn í dag var ágætur. Hætti um hádegi í vinnunni og rölti niður í bæ Dagbjörtu og Guðmundi Hrafnkel (sem reyndar svaf í vagninum sínum). Borðuðum á Red Chili og röltum síðan aðeins meira.

Þrátt fyrir að hafa hætt svona snemma þá er ég ennþá þreytti maðurinn. Ég þarf að slappa af. Fara snemma að sofa.

Á ævi minni hef ég fáar ákvarðanir tekið jafn snjallar og að hætta að styðja Framsóknarflokkinn. Þið getið getið ykkur til um að ákvörðunin að styðja þennan flokk til að byrja er akkúrat á hinum endanum á þessum skala.

Annars þá er alveg óendanlega skrýtið að Guðni haldi að hann græði eitthvað á að gera flokkinn kristilegan. Það tókst ekki þegar Halldór reyndi það. Íslendingar kjósa ekki eftir trúarskoðunum, hvorki trúaðir né trúleysingjar. Ég veit bara um einn söfnuð á landinu þar sem kosið er eftir flokkslínum og þar lætur leiðtoginn hjörðina kjósa nafna sinn.

Hverjum dettur í hug að tala svona um sjálfan sig?

Mér finnst hugmyndin um að sýna iðrun með því að fara í göngutúr vera stórundarleg. Hvernig fá menn svona hugmyndir? Er svona óbærilega erfitt að rölta um Þingvelli eða í kringum Mývatn? Maður sýnir iðrun í verki en ekki með labbi.

Á Vísi er frétt þar sem stendur:

Kaupþing hafði ætlað að fá fjárfesta inn í Kaupthing Opportunistic Real Estate Fund

Frjálsa orðabókin skilgreinir oppurtunistic sem:

Taking immediate advantage, often unethically, of any circumstance of possible benefit.

Kannski að maður ætti bara að þakka fyrir heiðarleikann.

Þegar andstæðingar stjórnmálamanna gera allt til að vekja athygli á því sem frá þeim kemur þá bendir það ekki til þess að um sterkan leik hafi verið að ræða.

Sérstök vonbrigði að sjá þingmenn VG ganga gegn ályktun landsfundar um trúfrelsi.

Í síðustu viku fékk ég 2 fyrir 1 tilboð á Dylan. Ég hafði samband við Sigga og við ákváðum að fara.

Tónleikarnir voru semsagt í kvöld. Ég var þannig séð hrifinn af fyrstu lögunum. En þetta varð svolítið endurtekningasamt. Ég er til dæmis hrifinn af blúsdjammi en mér fannst það vera í nær hverju lagi. Í lokin tók Dylan síðan Blowin in the Wind í eiginlega nákvæmlega sama stíl og öll hin lögin á tónleikunum. Hann snerti sjálfur aldrei gítar.

En jæja, allavega hefur maður séð goðsögnina og getur síðan bara hlustað á klassísku lögin hans heima hjá sér.

Það er erfitt þegar klikkað fólk hegðar sér á klikkaðan máta án þess að maður megi í raun segja að það sé klikk.