Í vikunni lenti ég ásamt félögum mínum í því að stúlka sem við könnuðumst ekkert við reyndi að vingast við okkur á Facebook. Ég neitaði þeirri vináttu eins og öllum vinarbeiðnum frá fólki sem ég kannast ekki við. Smá eftirgrennslan leiddi í ljós að stúlkan kannaðist ekkert við að hafa sent þessar vinarbeiðnir. Þetta voru ekki einu grunsamlegu netsamskipti vikunnar.

Fyrst að klámhundinum.

Á föstudaginn opnaðist spjallgluggi hjá mér og vinkona mín byrjaði að spjalla við mig. Sú hefur ekki sést á Messenger í lengri tíma og heilsaði mér þar að auki á ensku. Mér þótti því grunsamlegt og nefndi það. Það stoppaði hana ekki. Ég ákvað að sjá hvort einhver greind væri þarna á bak við og það er skemmst frá því að segja að hún stóðst ekki Turing prófið.

Ég hafði samband við þessa vinkonu mína og upplýsti hana um að einhver hefði komist yfir Messenger aðganginn hennar. Ég get vel ímyndað mér að ótal manns hafi verið að fá álíka tilboð og það væri spennandi að vita hve margir falla fyrir þessu. Íslendingar eru alla vega ágætlega varðir fyrir þessu með tungumálamúrinn.

Sama dag kom önnur vinarbeiðni á Facebook frá stúlku sem heitir Adda Baldursdóttir. Ég kannaðist ekkert við hana og myndin hjálpaði mér ekkert að átta mig á því hver væri þar á ferð.

Ég athugaði hvort vinir hennar og áhugamál myndu hjálpa mér að átta mig á hver þetta væri. Svo var ekki. Sameiginlegir vinir okkar fjórir gáfu mér enga vísbendingu. Ég gúgglaði nafnið og fann knattspyrnukonu sem heitir því en mér sýndist það ekki vera þessa fagureygða stúlka sem er á myndinni. Áhugamál þessa væntanlega Facebook vinar míns pössuðu ekki heldur við að þetta væri fótboltakonan.

Ég var farinn að gruna Öddu um græsku og sendi einum sameiginlegum vini okkar fyrirspurn um hver þetta væri og hvort það væru fleiri myndir af henni á Facebook síðunni hennar. Svarið var að hann vissi ekkert hver þetta væri og hefði orðið engu nær því eftir að hafa samþykkt hana sem vin. Ég sendi líka skilaboð á Öddu sjálfa til að athuga hvort það væri einhver greind á bak við prófílinn.

Sæl,

Fyrirgefðu en ég veit ekki alveg hvaðan ég þekki þig – kannski af því að maður sér ekki allt andlitið þitt á myndinni þinni.

kv.
Óli

Merkilegt nokk fékk ég ekkert svar. Ég var líka orðinn nokkuð viss um að þetta væri ekki alvöru manneskja eftir að hafa framkvæmt myndaleit.

Ef þið færið músarbendilinn yfir andlitið á Öddu þá getið þið séð að hún á sér tvífara úr hópi Hollywood leikkvenna.

Ég hef enga hugmynd hver er þarna á ferð eða þá hvað liggur að baki. Ég er hins vegar nokkuð sannfærður um að stefna mína að vingast ekki við fólk á Facebook sem ég þekki ekki er góð. En nafnið er vel valið – það er skondið að fá fólk til að adda Öddu.

Hvað veldur því að menn drepa fólk sem er ósammála þeim? Ég held að í þessu samhengi sé hættulegast að hafa algjörlega svarthvíta heimsmynd. Þá er ég ekki að tala um að telja sig hafa rétta skoðun og aðra ranga heldur að telja andstæðu skoðunina illa. Ekki rétt/rangt heldur gott/illt. Andstæðingurinn hefur ekki dregið rangar ályktanir, hann er ekki illa upplýstur, heimskur, siðlaus, óheiðarlegur eða gráðugur heldur hefur hann til að bera undirliggjandi vonsku.

Fox í Bandaríkjunum er ágætt dæmi um svona málflutning. Við sáum líka birtingarmynd þessa í IceSave umræðunni þar sem sumir töldu rétt að gera andstæðingum sínum upp illar hvatir sem skýrðu málflutning þeirra. Þetta var ekki fólk sem hafði komist að rangri niðurstöðu um hvað væri best fyrir Íslendinga eða hvað væri siðferðislega rétt heldur voru þeir vísvitandi að reyna að gera landsmönnum illt.

Ég þurfti reyndar ekki að bíða lengi eftir því að fá dæmi um svona málflutning. Í umræðum á bloggsíðu þar sem fjallað er um voðaverkin í Noregi kemur þessi athugasemd frá Vilhjálmi nokkrum Eyþórssyni.

Eins og ég hef bent á annars staðar er kjarni allrar vinstri mennsku hatur á eigin umhverfi og þjóðfélagi, sem oft er réttlætt með hugmyndafræði og fögrum orðum.

Sumir nota svona orðfæri án þess að trúa því í raun, mögulega í hita umræðunnar, en þá er alltaf hættan á að lesendur, hlustendur eða áhorfendur taki þetta alvarlega – sérstaklega þegar þetta er endurtekið nógu oft. Hvers vegna ekki að drepa fólk sem berst fyrir stefnu sem byggir á hatri á eigin umhverfi og þjóðfélagi? Hvers vegna ekki að ná í hríðskotabyssu og myrða þetta illa fólk? Það hlýtur að vera til þess eins að bæta heiminn.

Ég trúi ekki á hið illa og ég tel að slík trú sé stórhættulegt fyrirbæri. Ef maður er sannfærður um illsku þeirra sem hafa aðra skoðun en maður sjálfur þá er voðinn vís.

Ég verð að segja að mér þykir sú krafa að fólk sem er að heyra að það hafi tapað eigi að sýna gleði. Ég sé slíkt fyrst og fremst sem hvatningu til fólks um að vera óeinlægt. Ef þú heldur að þú eigir möguleika á að vinna þá er fullkomlega eðlilegt að verða fyrir vonbrigðum þegar annað kemur í ljós. Svo einfalt er það.

Í gær kviknaði í sinu í Vatnsmýrinni og menn segjast ekki hafa áttað sig á hættunni. Ég hefði haldið að hún væri nokkuð augljós.

Fyrir sjö árum sá ég einmitt að það var kviknað í sinu þarna. Ég hljóp til og náði að slökkva eldinn (einhver kom reyndar og hjálpaði mér að klára það).

Í gær sást sumsé vel hve mikið Eggertsgatan hefur misst við að ég flutti þaðan.

Ég rak augun í þessa staðhæfingu á bloggsíðu áðan:

Verðtrygging (í hvaða formi sem er, þ.á.m. gengistrygging) er ekkert annað en nútíma þrælahald.

Það væri stundum gott að geta gefið fólk rauða spjaldið almennt í umræðum: “Núna sagðir þú nokkuð sem er svo óbærilega heimskulegt að þú verður að sitja og þegja í hálft ár á meðan þú hugsar þinn gang.”

Fyrir þá sem ekki vita þá er alveg til þrælahald í nútímanum og það snýst ekki um að hafa áhyggjur af því að þurfa að borga meira af húsnæðislánum.

Og að sjálfsögðu fjallar þessi færsla ekki um verðtryggingu ef einhver þjáist af þeim misskilningi.

Ég held að það sé rétt að rifja upp gamla grein sem þáverandi starfsmaður í “ónefndri járnblöndunarstóriðju” skrifaði fyrir nokkrum árum um slysaskráningu þar:  Slys?

Það hefði nú verið gott ef þessi frétt af tiltekt í Breiðholtinu hefði farið lengra en sú um niðurníðslu Seljahverfis.

Í fyrrasumar vorum við Eygló á veitingahúsi og vorum þar svo óheppin að á næsta borði var leiðindagaur að röfla frekar hátt um afrek sjálfs sín. Ég var ekki alveg með það á hreinu hvort umræddur maður hefði bara verið alki eða líka verið í fíkniefnum en allavega var hann nú hættur í stöffinu. Það stoppaði hann þó ekki í að segja hetjusögur af sinni neyslu. Tóninn var slíkur að maður fann að hann var eiginlega hálfstoltur af sögunum. Ég varð glaður þegar félagi hans, sem túlkaði þetta greinilega eins og ég, skammaði hann síðan fyrir þetta. Það að lesa fortíðarsögur Bubba Morthens á Pressunni minnir mig óneitanlega á þennan leiðindagaur.

Ég slysaðist í gær til þess að lesa pistil Bubba Morthens um risvandamál sín. Kannski var tilgangurinn að sýna fram á að ef Bubbi gat lent í svona atviki þá gæti hver sem er lent í svona vandamálum. Ég tengdi þetta hins vegar strax við dópneyslu Bubba á þessu tímabili. Hver er hissa á að dópisti lendi í svona veseni?

Ég myndi semsagt ekki velja Bubba á veggspjöld sem ættu að leiða til vitundarvakninar á þessum málum.

Mér leiðist ákaflega þegar orðið fordómar er notað sem samheiti við andúð. Ef einhver hefur til dæmis kynnt sér Sjálfstæðisflokkinn  og starfsemi hans, jafnvel tekið þátt í starfi hans en er illa við hann þá koma fordómar málinu ekkert við því andúðin er byggð á reynslu og þekkingu.