Þegar ég sé Beamish þá fæ ég Cork nostalgíu. Ég hef raunar aldrei smakkað þessa bjórtegund og tel engar sérstakar líkur á að ég geri það. En á hverjum degi sem ég gekk í skólann sá ég bruggverksmiðjuna.

Fyrst þegar þýsku skiptinemarnir komu til Cork keyptu þeir sér Guinness á kránni. Þeir gerðu þetta af því að þeir vissu að þetta var írskt. Þegar þeir voru búnir að vera í smá tíma í borginni skiptu þeir yfir í Beamish. Guinness er frá Dublin og maður drekkur ekki svoleiðis ef maður vill vera eins og innfæddur í Cork.

En já, það væri gaman að rölta um miðborg Cork.

Það er ár síðan ég vaknaði eldsnemma, eða sofnaði varla, og náði í leigubíl út á flugvöll í Cork.

Ég bara sakna hennar töluvert og vona að ég muni snúa aftur næst þegar Íslendingar fá að fara til útlanda.

Í dag keypti ég mér ferðahandbók um Írland en þegar ég fór að skoða hana þá eyddi ég meiri tíma í að lesa um Cork heldur en Derry. En ég hlakka samt til að fara þarna “norður”.

Í dag sendi ég smá skrif til Cork og fór líka í bankann til að reyna að innleysa ávísun frá leigusalanum þarna úti. Það mun víst taka allt að tvær til þrjár vikur að fá peningana. Þá gæti verið liðið hálft ár frá því að ég fór þaðan.

Það er alveg merkilegt hvað er mikið vitlaust í þessarri frétt á Mbl um dag heilags Patreks. Raunar fréttin uppruninn á BB en það er lítil afsökun. Heilagur Patrekur, eða Naomh Pádraig, var líklega fæddur í Englandi eða Skotlandi. Hann var líklegast kristinn áður en hann var hnepptur í þrældóm af Írum, pabbi hans á að hafa verið djákni en afi hans prestur.

Það er villandi að segja að hann eigi að hafa útrýmt öllum snákum á Írlandi heldur á hann að hafa rekið þá á brott. Við höfum engar heimildir fyrir því að dánardagur hans, sem er oft sagður vera 17. mars 461, hafi verið haldinn hátíðlegur fljótlega eftir dauða hans. Ég held að það sé líka ósennilegt hann notið vinsælda um allt Írland fyrr en töluvert seinna því það eru margir svæðisbundnir dýrlingar sem voru í aðalhlutverki annars staðar.

Það eru annars til nokkuð margar skemmtilegar sögur af Patreki og ég mundi endurtaka einhverjar þeirra ef ég gæti flett þeim upp til að staðfesta. Reyndar var ein mjög einföld og ég segi hana eftir minni.

Guð segir við heilagan Patrek: “ég vil að þú farir og kristnir Íra”. Patrekur svarar því að Írar séu nú alveg óþolandi og ólýðandi og hann vilji ekki fara. Guð sendir þá leiðinlegan mann til að búa í næsta húsi við Patrek og Patrekur segir: “Jæja, þá er væntanlega bara eins gott að fara til Írlands”.

Þetta virkar betur með írskum hreim, jafnvel lélegum.

Raunar eru hátíðahöldin eins og þau eru í dag að miklu leyti upprunin í Bandaríkjunum og voru bara seinna flutt inn til Írlands. Það er þó enginn að lita neinar ár grænar. En mér þætti gaman að vera í Cork núna. Rölta niður götuna hans Patreks og hitta vini mína þar. En því miður hefði það verið of mikið vesen og of dýrt. Ég er hins vegar í grænum Írlandsbol í tilefni dagsins.

Seinni hluti Erasmusstyrksins er kominn í hús. Sökum hærra gengis hef ég grætt um fimm þúsund krónur á seinagangi Íra. Ég á enn eftir að fá tryggingagreiðsluna mína fyrir Arcadia Hall til baka. Spurning hvort að gengishækkunin verður eitthvað gengin aftur eða hvort ég græði bara enn meira á því. Spennó.

Loksins skila Írar sínu. Einkunnir í hús. Get loksins farið að ganga frá öllu þessu. Ég er sáttur við einkunnirnar mínar. Marie-Annick gaf mér 65% en hin aðeins lægra. Ég er sáttur við þetta. Ég lagði eiginlega mest á mig hjá henni, hún vakti áhuga minn og ögraði mér.

Á vefritinu Hugsandi er grein eftir mig um dvöl mína í Cork.

Skólinn og borgin við ánna Lee.

Eina huggunin sem ég hef þegar ég er að bíða eftir að fá a) tryggingargreiðsluna mína frá leigusalanum í Cork og b) námsárangurinn minn svo ég geti fengið afganginn af Erasmusstyrknum (og námslánin) er að Evran er að hækka nokkuð stöðugt. Á mánuði hefur hún risið um cirka 10 krónur. Það eru ágætir vextir. Á sama tíma er ég feginn að hún var nokkuð stöðug meðan ég var úti og greinilega í lægri kantinum.

Ég er að bíða eftir pósti frá Írlandi. Þá fæ ég pening. Þangað til fæ ég ekki pening. Svona er biðin.

Jæja, síðasta ritgerðin búin. Ég er reyndar örlítið of seinn með hana en ég hefði verið á réttum tíma ef ég hefði ekki orðið veikur þarna fyrir tveimur vikum. Það er annars merkilegt hvað ég er gjarn á að skrifa heilu ritgerðirnar meira og minna í setu þó ég hafi átt erfitt með að koma mér af stað með þær. Mig grunar að þetta tengist bara einfaldlega því hvernig heilinn í mér starfar. Ég er einfaldlega að vinna úr upplýsingunum og það tekur sinn tíma. Ég sem þetta allavega ekki beinlínis jafnóðum með því að sitja fyrir framan tölvuna heldur melti ég þetta með mér í ákveðinn tíma fyrst.

En þetta þýðir jólafrí og að ég hef lokið námi mínu við University College Cork.

Það er ekki að það sé óraunverulegt að vera kominn heim heldur er óraunverulegt að ég hafi verið í Cork í gær.

Ég svaf ekkert í nótt. Spenna eða eitthvað. Nennti allavega ekki að vera andvaka þannig að ég hékk bara á netinu og horfði á Simpsons. Fór út á flugvöll rétt fyrir sex.

Samanlagt var farangurinn minn rúm 50 kíló. Ég þurfti að borga yfirvigt. Á flugvellinum í Cork rakst ég á Sebastian og Fabian. Fabian náði loksins að bera fram Gleðileg jól núna þegar hann var edrú. Ég missti víst rétt af Kristynu, lokaútkall í Pragvélina var þegar ég var að fara í gegnum öryggisgæsluna. Leiðinlegt að missa af henni.

Á Stansted borðaði ég að vanda lasagne á Ponti’s. Ég fékk smá sjokk þegar ég var kominn í gegnum öryggisgæsluna á Stansted og mætti þar lögreglumönnum með hríðskotabyssur. Ekki alveg þessi vinalega óvopnaða Garda sem ég var búinn að venjast á Írlandi.

Í vélinni voru nokkrir ættingjar. Ég svaf eiginlega alla leiðina heim. Eygló, “Terry” (hugsaði mig lengi um “nei, hann heitir Adrian en ekki Ambrose”) og ömurlegt veður tóku á móti mér í Keflavík. Gott að vera kominn heim

Írlandsævintýri mínu er lokið.

Áin Lee var ekki í stuði í kvöld. Ekki lygn strigi fyrir spegilmyndina. En þetta er nú samt alveg ágætt.

Ég er búinn að taka til að mestu. Ryksugaði og skúraði frammi. Engin hjálp í samleigjendunum. Annar þegar farinn og hinn var greinilega með partí í nótt þar sem hann eða einhver gestur hans stal Babybel ostinum mínum. Ég ætla að senda línu á umsjónarfólkið þar sem ég tek fram að þeir hafi ekki hjálpað og að ef eitthvað verður mínusað af þeirra tryggingagreiðslu. Bögg.

En ég er að verða tilbúinn. Þetta virðist ætla að passa í töskurnar. Á eftir tek ég síðan rölt niður í bæ þar sem ég kaupi mér síðustu samlokuna í Centra og reyni síðan ná góðri mynd af ráðhúsinu. Skoða um leið minnismerkin um borgarstjórana tvo sem ég hef ekki ennþá gert.

Síðan er það bara að drepa tímann þar til ég yfirgef Arcadia rétt fyrir sex í fyrramálið  með taxa sem ég hef þegar pantað. Grand.

Jæja, kveðjudagur. Ég rölti aðeins um miðbæinn í dag en það var eiginlega of mikið að gera alls staðar til að geta nokkuð raunverulega skoðað. Uppúr fjögur rölti ég að heiman upp þessa löngu brekku sem liggur heim til Kristynu. Það tekur 45 mínútur að ganga þetta. Ég kom tvær mínútur í fimm og þá var Kristyna ekki komin heim en var bara rétt á eftir mér. Ég hjálpaði aðeins við undirbúninginn og síðan bættist fólk hægt og rólega við. Það var enginn þarna úr þessum hóp sem ekki mætti. Reyndar komu líka nokkrir Tékkar sem ég hef ekki mikið verið í kringum en það var í lagi. Ida hin norska var aðeins á svæðinu.

Við fengum einhvers konar tékkneskt snitzel á milli þess sem við teiknuðum jólatré á vegginn og kvöddumst. Ég áritaði plaggöt fyrir Marketu, Kamil og Kristynu en Antonia gekk skrefinu lengra og var með írskan fána til að skrifa á. Vona að Írarnir séu ekki jafn erfiðir og við í fánalögunum. Á enninu mínu stendur Iceland Rules á hvolfi. Kristyna skreytti mig.

Uppúr miðnætti röltum við heim. Fólk týndist úr hópnum á leiðinni, kvaddi Angelicu og Marianne. Fabian var sauðdrukkinn og ég þurfti tvisvar að rífa hann af götunni til að hann yrði ekki fyrir bíl. Fólkið endaði inn á einhverjum klúbbi sem ég var ekki að fíla þannig að ég kvaddi alla nema Kamil sem var álíka óspenntur fyrir honum og ég.

Við settumst á þrep dómshússins og spjölluðum aðeins. Síðan kom Kristyna út og spjallaði líka við okkur. Kvöddumst síðan almennilega og þetta var voðalega notaleg stund. Ég á nokkur heimboð í Tékklandi, og reyndar á fleiri stöðum.

Gott að fá að kveðja Kristynu almennilega. Eftir að hafa eytt fyrsta kynningardeginum með henni þá sannfærðist ég um að það yrði nú allt í lagi með mig þarna og ég yrði ekki einmana og aumkunarverður. Hún hefur því ákveðinn stað í hjarta mínu fyrir og á líka heimboð á Íslandi, eins og reyndar fleiri. Það vantaði ekki mikið upp á að tár kæmu fram þegar við kvöddumst.

Núna er ég í raun búinn að kveðja og á bara eftir að ganga frá öllu hérna, horfi á sandinn renna út.

Ég er loks byrjaður að skrifa. Yellowman er umfjöllunarefni mitt, eða reyndar upptökurnar af rödd hans og endalok þeirra. Viðeigandi.

Ég er búinn að pakka dálítið. Ég er að bíða eftir að þvotturinn þorni alveg og þá mun ég fleygja meiru ofan í tösku. Þetta er kannski í fyrra lagi en mér finnst mikilvægt að vera viss um að ég hafi nægt pláss. Síðan vill ég vita hver þyngdin á farangrinum er og hvort ég geti leyft mér að versla eitthvað smá í viðbót.

Ég fer semsagt heim á mánudag. Rétt rúmir þrír sólarhringar eftir í Cork. Á morgun er ritgerðarskrifardagur, á laugardag er meiri afslöppunardagur með rölti og síðan partí og síðan er sunnudagur er frágangs- og tiltektardagur hérna.

Í dag var síðasti skóladagurinn. Ég er búinn að kveðja kennarana. Ég kvaddi Kari ekkert rosalega enda höfum við mjög takmarkað samband, ekki neitt slæmt en þegar við John spjöllum þá er hún frekar út úr því. John bauð ég hins vegar velkomin til Íslands og sagði að hann ætti inni hjá mér gistingu. Almennt fámáll maður en við náðum vel saman.

Ég tókst annars á flug í tíma í dag við að tala um meistararitgerðina mína. Ákaflega gaman. Ég þurfti eiginlega að hemja mig rosalega til að tala ekki um allt sem ég er að pæla. Sem er margt. Hlakka til að skrifa.

Þetta er síðasta vikan og því fékk ég mynd af okkur bekkjarfélögunum. Við þrjú höfum verið saman í öllum tímum og eftir áramót verða þau bara tvö eftir.

Kari kanadísk, Óli íslenskur og John frá Galway.

Ég tek fram að báðar myndirnar sem voru teknar voru góðar af mér en þau skiptust á að vera minna flott. Ég níddist á John því það er yfirleitt þannig að það skiptir engu hvernig strákar líta út á myndum en stelpur geta tekið hlutum verr.

Gleði mín yfir að hafa náð 1850 orðum er mikil. Stefni á að klára þetta bara í nótt ef ég er í stuði. Þá er bara ein eftir.