Brauðið mitt myglað. Ég nenni þessu ekki. Innan við sex dagar eftir. Kominn aftur af stað með ritgerðina sem stoppaði á föstudagskvöld.

Það er mið nótt og ég er því miður vakandi. Ef ég væri bara búinn að snúa við sólarhringnum sjálfur eins og ég geri reglulega þá væri þetta ekki mikið mál. Líkami minn er hins vegar bara ringlaður eftir að hafa sofið óreglulega, mikið en illa, yfir helgina.

Hugurinn er líka kominn á flug. Ekki djöflar að ásækja mig í húmi nætur heldur pælingar um hitt og þetta. Væntanlega heimkoma er mér ofarlega í huga. Síðan hvað ég geri eftir áramót og svo framvegis. Minn vandi er að ég hef of margar hugmyndir. Eina neikvæða sem ég hugsa er það að ég lenti eftir á með ritgerðir í veikindaveseninu. Verð að redda því á milli þess sem ég kveð allt og alla og kaupi síðustu minjagripina og gjafirnar. Tvö kveðjupartí með erlendum nemum um næstu helgi og vonandi næ ég líka að kveðja John almennilega.

Það verður undarlegt að yfirgefa þennan skrýtna litla heim sem ég hef þrifist í. Þetta er einmitt önnur veröld en ekki bara annar staður. Jafnvel annar veruleiki. Reyndar lít ég alltaf á litla herbergið mitt sem einskonar afkima sem ekki tengist landafræðilegri legu minni á nokkurn hátt. Þetta er staðurinn þar sem dótið mitt er og rúmið “mitt”. Hér get ég slakað á og gleymt því að ég langt að heiman. Hálfgert heimili en samt ekki.

Ó hvað ég sakna þess að hafa íslenskan mat. Ekki kannski beinlínis íslenskan en bara matinn sem maður getur fengið heima. Það er örugglega hægt að redda heilmörgu hérna og hægt að finna góðan mat en það er allt svo mikið vesen. Mig langar í Nagga, grænar baunir og kartöflustöppu. Ég er einfaldur maður. Reyndar verður fyrsta máltíðin heima væntanlega á Ruby Tuesday.

Ég sakna þess að vera heima hjá mér þar sem ég hef allt. Ég sakna þess að fara í bað, það er stórt atriði. Ég sakna þess að hafa dvd safnið mitt og geta horft eitthvað spennandi hvenær sem er. Ég sakna bókanna minna, að geta flett upp öllu sem þar er og geta gripið í skemmtilegar og áhugaverðar bækur. Ég sakna þess að liggja í rúminu mínu. Ég sakna þess líka að liggja í sófanum mínum. Ég sakna þess líka að hanga í Odda. Úff hvað ég sakna margra hluta. Það mætti halda að ég hafi verið í burtu mikið lengur.

Ég sakna vina minna. Langar að spila og spjalla.

Augljóslega sakna ég Eyglóar mest af öllu og ég hlakka til að gera allt ofannefnt með henni, það þarf eiginlega ekki að taka það fram…

p.s. á meðan þessu ritun þessarar bloggfærslu stóð vorum við Marvin að ræða um bakstur.

Ef ég gerðist innfæddur myndi ég kalla mig Óli Gneisti MacSóley.

Jæja, ég var búinn að standa mig vel og skrifa ríflega níuhundruð orð í ritgerðinni þegar ég fann fyrir smá óróleika í maganum um á milli eitt og tvö í gærnótt. Án þess að fara í grafísk og ógeðfelld smáatriði þá var nóttin einhver sú ömurlegasta sem ég hef upplifað.

Á tímabili hafði ég svo miklar áhyggjur að ég hringdi í lækni en það var svo mikið vesen að ég ákvað að bíða aðeins og sjá hvort þetta myndi ekki lagast aðeins. Og það gerðist. Ég hef verið skárri frá því svona um hádegi. Fór líka niður í apótek og keypti mér imodium. Afgreiðslustúlkunni fannst svolítið vandræðalegt að útskýra fyrir mér hvenær ég ætti að taka pillurnar.

Í kvöld hefur líkami minn verið óendanlega aumur. Ég er hins vegar loksins byrjaður að vinna upp vökvatap og er núna að borða í fyrsta skipti síðan í gær þó lystin sé frekar lítil.

Það er ótrúlega óþægilegt að verða svona veikur hérna úti. Maður er svo hjálparvana og maður hefur engan til að redda sér. Ég hlakka til að fara heim.

Helst vildi ég bara vera að pakka. Sjá hvað kemst oní töskurnar.

Það einkennist allt þessa daganna af því hve stutt er í að ég fari. Í næstu viku eru síðustu tímarnir. Áðan keypti í síðasta skipti þvottamynt og setti í þvott í næstsíðasta skipti. Ég er að hugsa um hluti eins og að ég þurfi að ná almennilegri mynd af kennurum og samnemendum mínum. Taka mynd af okkur í þessum gamaldags stólum sem eru inn á skrifstofunni hans Stiofán. Svoleiðis hlutir.

Síðan var ég að spyrjast fyrir um hvernig ég ætti að hafa það þegar ég skila lyklinum og svoleiðis. Hvernig er með þrifin…

Get ég komið öllu ofan í töskurnar mínar? Hvað verður þetta allt þungt? Get ég leyft mér að kaupa eitthvað? Ætti ég að henda einhverju? Mig langar að hirða mest sem ég hef keypt hérna. Lampann og svoleiðis. Ef ég kem því fyrir.

Og síðan eru tvær ritgerðir eftir. Á morgun fer ég og næ mér í heimildir fyrir þær báðar. Síðan ætti það að ganga. Vonandi fljótt.

Það er búið að bjóða mér í eitt kveðjupartí og við John vorum að tala um að hittast líka eitthvað áður en Kari fer heim.

Mjög endalokalegir dagar.

Það eru tvær vikur í heimför og ég segi bara eins og Bergdís: Mig langar heim (ég læt stóru stafina þó vera). Það er alveg óendanlega erfitt að vera svona frá Eygló, vissulega var gott að fá hana í heimsókn og skreppa aðeins heim en það er skammgóður vermir.

Það er líka byrjað að fara verulega í taugarnar á mér að msn og Skype eru að bregðast okkur endalaust. Ekki bara að símasambandið í Skype sé á köflum slakt heldur líka að skilaboðin þar eru lengi að komast til skila. MSN er verra að því leyti að maður sér ekki fyrren löngu seinna að þó hafi ekki komist til skila og stundum veit maður ekkert um það. Mjög slæmt. Þetta er þó það sem heldur manni gangandi, að geta notað þessa samskiptamiðla til að vera í miklu sambandi.

Ég hef ekki verið duglegur í félagslífinu hérna úti undanfarið. Vissulega var ég með fólk í mat á föstudaginn en í gær afþakkaði ég tvö partí og tónleika.  Það er sumt fólk hérna sem ég hefði viljað umgangast meira og þá held ég að ég myndi setja John skólafélaga minn efstan á lista. Hann virðist vera svo indæll og skemmtilegur. Við höfum náð að bonda mikið betur við hvorn annan en við Kari. Ég mun setja það sem forgangsatriði að halda sambandi við hann og þá hitta hann þegar ég sný aftur á eyjuna grænu. Og bjóða honum gistingu heima á Íslandi.

Það er já líka þannig að þó ég vilji fara heim þá er ýmislegt sem ég vildi gera meira hér. Mér finnst ég ekki hafa nýtt tímann vel hér. Ég nefndi þetta við Rapha og hann var með nákvæmlega sömu tilfinningu. Ég hef reyndar spjallað meira við hann síðustu vikur en nokkru sinni áður. Ágætur en það vantar smá upp á enskuna hans. Ólán að vissu leyti fyrir hann að vera í sterkum spænskumælandi hóp.

Mér finnst enskan mín ekki hafa batnað. Ég hef þó lært að bera orðið film fram sem fillum og sömuleiðis modern sem modren. Ég nota orðið “Grand” einstaka sinnum en þá bara þegar ég hugsa um það. Ég slengi líka einstaka “so” eða “like” samhengislaust fyrir aftan setningar þegar ég er í stuði. Ég hef ekki ennþá komist á lag með að hunsa algjörlega “how are you?” þó ég viti að þetta er bara þeirra leið til að segja halló og það er ekki ætlast til að maður svari, hvað þá um það hvernig manni raunverulega líður. Jafnvel í búðum fæ ég ekki af mér að svara til baka með öðru “how are you?” heldur nota mitt eigið “heyja” sem hljómar svolítið eins.

Ég held ég hafi ekki nefnt um daginn að oft þegar ég gef Carlos pening þá þakkar hann guði fyrir og signar sig. Ég hef ekki haft mig í að útskýra fyrir honum guðleysi mitt. Við Eygló rákumst annars á hann saman um daginn niður á MacCurtain stræti. Síðan hitti Eygló líka Alejandro en aðra úr lífi mínu hér rákumst við ekki á saman.

Ég er spenntur fyrir því hvernig ég mun hugsa aftur til Cork. Ég mun væntanlega sakna fólksins en mun ég sakna borgarinnar? Verð ég fastagestur hérna í framtíðinni eða mun ég bara líta hér örsjaldan? Eyjan sjálf heillar. Ekki borgirnar heldur sveitin. Mér líkar í raun vel við Cork. Hún er líka frekar falleg og indæl. Sá líka að hún er mjög ólík Dublin. Allt annar karakter.

Áin er einn uppáhaldshluti minn af borginni. Hún getur verið svo falleg. Hún breytist líka alltaf. Best er þó þegar hún er spegilslétt. Hún er fullkominn strigi fyrir myndatökur. Ég hef ekki nýtt mér það nóg vel. Til dæmis á ég eftir að taka mynd af ráðhúsinu. Einnig ætlaði ég alltaf að ganga meðfram henni og taka myndir. Það eru víst þrjátíu brýr yfir hana þar sem hún umkringir miðborgina. Ég á þó margar myndir af Michael Collins brúnni, Brian Boru og Patreks sem eru hér næst mér og eru í uppáhaldi. Síðan er ein voða falleg inn á háskólasvæðinu.

Þessi færsla fór í allt aðrir áttir en ég ætlaði. Langt frá því að vera ítarleg en þó einhver yfirsýn yfir það sem ég er að hugsa. Sleppti þó öllum ritgerðaráhyggjum.