Gneistinn

Ég hef aðeins verið að velta fyrir mér viðtali Helga Seljans við Ólaf F. Magnússon. Ég held að vandamálið hafi ekki í sjálfu sér verið að Helgi var harður. Alls ekki. Vandamálið er að blaðamenn eru aldrei svona harðir við vinsæla stjórnmálamenn þó það sé mikið þarfara verkefni.

Ég held að það þurfi líka almennt harkalegri blaðamennsku hér á landi til að reyna að brjóta á bak aftur spunann sem öllu ræður. Berja á spunamennskunni. Gagnrýna vitleysuna. En hafa íslenskir blaðamenn það í sér að verða jafn vinalausir og jafnvel óvinsælir slíkt krefst? Ég veit það ekki. En það væri nauðsyn. Það er einskis virði að tæta bara í sig þá sem enga hafa á bak við sig.

Það gleður Eygló ákaflega að 24 stundir vitna bara í bloggið mitt þegar ég tala eitthvað um hana.

Annars þá fannst mér asnalegt að í Fréttablaðinu var það talið neikvætt fyrir ritstjóra 24 stunda að Björn Bjarnason væri ekki hrifinn af blaðinu. Af hverju ætti það að vera markmið hjá nokkrum blaðamanni að geðjast Birni?

Í dag lærði ég að í Noregi og Hollandi er talað um gúrkutíð. Í enskumælandi löndum er þetta kallað silly season.

Fáir standa sig jafnvel og sumarstarfsmaðurinn á morgunblaðinu sem hefur birt fréttir af snjómanninum ógurlega, geimverutrú geimfarans og dauða hunduinum/þvottabirninum á ströndinni. Þetta hlýtur að vera sami náunginn sem ber ábyrgð á þessu öllu.

Ég komst líka að því að líklega vissu flestallir sem eitthvað vita um Kafka af því að hann átti klámblöð, engum þeirra hafði bara dottið í hug að nota þetta til auglýsa bækurnar sínar eins og náunginn sem komst núna í fréttir. Núna erum við í þeirri frábæru stöðu að ótal manns sem aldrei kæmi til hugar að lesa bók eftir Kafka veit allavega að hann átti klámblaðabunka.

Ég bíð spenntur eftir að heyra viðtalið við Guðna Ágústsson í útvarpsþættinum Miðjunni með Sverri Stormsker. Það að kallinn rauk út og heimtaði að þátturinn yrði ekki endurfluttur hefur gert þetta að skylduhlustun. Flestir sem tjá sig um málið virðast vera á því að Guðni hafi orðið sér til skammar. Ég er spenntur að heyra hvað fór þarna fram þar sem ég, ólíkt Bjarna Harðar, hef mestan áhuga á að dæma viðtalið sjálfur. Sverrir sagði að viðtalið kæmi á netið í dag og ég er búinn að rílóda síðunni nokkrum sinnum en ekkert enn komið.

Á Vísi er, eða var, könnun frá Reykjavík Síðdegis þar sem spurt var hvort Tryggvi Þór Herbertsson væri rétti maðurinn í stöðu efnahagsráðgjafa forsætisráðherra. Ég hef áður bent á að notkun netkannanna sé fyrst og fremst merki um lélega blaðamennsku enda eru nær* alltaf marklausar. Þessi spurning gengur skrefinu lengra enda er ekki nokkur leið til þess að lesendur Vísis hafi nokkuð vit á hæfileikum Tryggva. Það gætu slæðst inn örfá atkvæði frá fólki sem getur tekið upplýsta afstöðu. Meiriparturinn af atkvæðunum kemur samt augljóslega frá fólki sem hefur fáfræðina eina að til að miða við þegar það er að greiða atkvæði.

Á Mogganum er frétt um að Landsbankinn hafi sameinað tvö útibú sín. Að sjálfssögðu þýðir þetta að eitt þeirra var lagt niður. Reyndar var engum starfsmönnum sagt upp en það breytir engu fyrir viðskiptavinina sem treystu á að hafa útibú í nágrenninu.

Á Morgunblaðinu starfar fólk með yfirgripsmikla þekkingu:

Rússar minnast þess í dag að nítíu ár eru frá því síðasti keisari þeirra Tsar Nicholas II og fjölskylda hans voru tekin af lífi.

Keisarinn Tsar. Þetta er skemmtilegt.

Af hverju læðist að mér sá grunur að vinnustaðaskipti Björgvins Guðmundssonar sé tengd ráðningu meðritstjóra hans á dögunum?

Björgvin er annars í seinni tíð einn af uppáhaldsfrjálshyggjumönnunum mínum, einn af þeim sem mann grunar að aðhyllast þessa hugmyndafræði í raun en ekki sem yfirvarp. Ég hef nefnilega merkilega lítið á móti frjálshyggjunni sem slíkri heldur aðallega það hvernig menn nota þessa hugmynd til að réttlæta eigin græðgi og skort á samkennd.

Um daginn þegar ég sá einhverja umritun Stebba Fr. á Moggafréttunum þá datt mér skyndilega í hug hvort að þetta blogg hans sé hugsanlega gríðarlega vel úthugsaður gjörningur sem á að afhjúpa innihaldsleysi og metnaðarleysi fréttaflutnings á Íslandi. Ef svo er þá klappa ég, bravó.

Ég sá þessa fyrirsögnina “68% sammála Magnúsi Þór Hafsteinssyni” á Blogg Gáttinni og kíkti hvað væri verið að tala um. Sá sem bloggaði var Viðar “þeir eru að berja Íslendinga” Guðjohnsen:

Samkvæmt skoðanakönnun bylgjunnar eru 68% aðspurðra sammála röksemdarfærslu Magnar Þór Hafsteinssonar.

Hættan við að vera með svona netkannanir er einmitt að vitgrannt fólk telji að þær séu einhvers virði. Hin einfalda staðreynd er að það er ekkert að marka svona. Það er hrikalega auðvelt að svindla á þeim og úrtakið endurspeglar ekki á nokkurn hátt stærri mynd. Við vitum ekki einu sinni hve margir tóku þátt, þetta gætu alveg eins verið 25 manns. Ekki það að þetta væri nokkurs virði þó þúsund manns hefðu tekið þátt.

Sem dæmi um hve vafasamar svona kannanir eru þá kíkti ég í síðustu viku nokkrum sinnum á könnun á Vísi um launakjör Jakobs Frímanns þar sem lengst af voru um 16% sem voru jákvæðir í garð ofurlauna hans en skyndilega hoppaði það hlutfall upp í ríflega 30% og það var síðan birt athugasemdalaust í Fréttablaðinu.

Fjölmiðlar sem vilja láta taka sig alvarlega eiga náttúrulega ekki að nota netkannanir. Og það er bara hlægilegt þegar menn ætla að halda því fram að svona ruslkannanir séu málflutningi þeirra til framdráttar. En Viðar var svosem brandari fyrir.