Það er áhugavert að sjá umfjöllunina um ummæli Jeremy Clarkson. Ég get ekki séð annað af því sem hann segir að hann sé að fyrst og fremst að gera grín að hlutleysisstefnu BCC með því að koma fram með tvö fáránleg og gjörsamlega ósættanleg sjónarmið. En menn taka seinni hlutann algjörlega úr samhengi til þess að láta þetta líta illa út. Þegar ég var að leita að ummælunum í samhengi fékk ég upp ótal myndskeið sem byrja einfaldlega á orðum hans um að hann vilji taka þá af lífi sem eru í verkfalli. Toppurinn er síðan þegar hann talar um “okkur sem þurfa að vinna fyrir sér” – það er augljóslega brandari en í stað þess að fatta þá stekkur fólk á þetta eins og það sýni endanlega hræsni hans.

Þann 24. janúar var á dagskrá þáttur sem ég gerði í kúrsinum Munnleg miðlun og útvarp. Hann endaði af einhverjum ástæðum ekki á netinu hjá RÚV þannig að ég tek mér það bessaleyfi að setja hann hingað. Njótið.

Auðurinn safnaðist á einn spilara

Í gær kom upp óborganlegt mál. AMX skúbbaði því að Þóra Kristín Ásgeirsdóttir á Smugunni, sem AMX hatar svo innilega að maður hlýtur að elska hana, hafi fengið styrk frá Alcan og með fylgdi undarleg samsæriskenning. Það hefði nú ekki þurft neinn með greindarvísitölu yfir meðallagi nema um fimm sekúndur til að sjá að þetta mál væri eitthvað skrýtið. Því miður er það einmitt manngerð sem AMX virðist ekki hafa innanborðs. Nokkrum mínútum eftir að skúbbið birtist fóru vinstri menn að pósta þessu á Facebook sem fyndnasta brandara helgarinnar enda er augljóst að hérna var um alnöfnu Þóru Kristínar að ræða enda dettur engum heilvita manni í hug að hún sé í hjáverkum að rannsaka hamfarir á Haítí (en til þess var styrkurinn til nöfnunar). Ég hló og hló.

Sjá annars Arngrím.

Mikið er ógeðfellt að sjá fréttamenn á Stöð 2 klæmast á þessu morðmáli.

Það er svolítið undarleg frétt á Svipunni um Írska lýðveldisherinn. Það er greinilegt að sá sem tók að sér að þýða frétt af Guardian þekkir ekkert til sögunnar á Norður Írlandi. Í fréttinni er sagt að IRA ætli að ráðast á banka. Þar stendur líka:

IRA var í raun lagt niður, með samningaviðræðum, en þeir hundrað baráttumenn sem enn eru í hópnum hafa ekki getað tekið við öllum þeim sem nú vilja ganga til liðs við samtökin aftur.

Í fréttinni á Guardian er tekið fram að samtökin sem eru að hóta árásum á banka er ekki það sem við köllum IRA heldur klofningshópur frá árinu 1997 sem kallast Real IRA. Þessi hópur varð alræmdur árið 1998 þegar hann sprengdi bíl í Omagh með þeim afleiðingum að 29 manns létust. Reiðin sem varð í kjölfarið fór langt með að tryggja að friðarsamkomulagið hélt. Þegar RIRA og Provisional IRA er ruglað saman eins og Svipunni þá kemur bara vitleysa út. Þarna er látið eins og RIRA hafi sömu stöðu PIRA hafði meðal lýðveldissinna en það er langt frá því. Þarna eru líka rangfærslur um aðgerðir Breta á Norður-Írlandi.

En það sem er náttúrulega verst í greininni er aðdáunin sem virðist skína undir á starfsemi RIRA. Þetta er bara hrottar og morðingjar og þeir batna ekkert við það að þeir vilji ráðast á banka.

Nú þegar ég hef horft á Örn Bárð ljúga ítrekað í aðsendum greinum í Fréttablaðið rifja ég upp það sem ég hef hugsað um þetta dagblaðaefni. Af hverju leyfa ritstjórar dagblaða fólki að ljúga í aðsendum greinum. Af hverju fer umsjónarmaður aðsendu greinanna ekki yfir þær og sendir spurningar til baka á höfundinn ef eitthvað er grunsamlegt. Það væri til dæmis hægt að spyrja “hvar sagði þessi það sem þú segir að hann hafi sagt?” eða “hvaða gögn hefur þú máli þínu til stuðnings”. Ætli vandamálið sé ekki að þá myndu aðsendar greinar hætta að vera þægilegt uppfyllingarefni sem hentar um leið til að ritstjórnin geti stýrt hvaða mynd lesendur þeirra hafa af skoðunum almennings?

Kíkið hingað.

Maður gæti haldið að íslenskir fjölmiðlar væru viljandi að reyna að grafa undan ríkisstjórninni. Ef maður vissi ekki betur.

Það er ákaflega skrýtið að fylgjast með bandarískri umræðu og þá sérstaklega hlut Fox sjónvarpsstöðvarinnar. Þeir sem hafa horft á Glenn Beck í nokkrar mínútur vita hvað ég á við. Þegar ég sé hann þá dettur mér alltaf í hug hasarmyndaparódíu sem birtist í The Simpsons þar hetjan McBain berst við kommanasista. Glenn Beck er alltaf í þeirri baráttu. Obama er ekki bara illur sósíalisti heldur líka nasisti. Sjálfur á Glenn Beck í persónulegu sambandi við guð og telur sig jafnvel vera sendiboða hans. Furðulegt val þar.

Jon Stewart og Stephen Colbert báðu um helgina Bandaríkjamenn um að reyna að endurheimta skynsemina (bókstaflega geðheilsuna en mér finnst það ekki ná merkingunni nægilega vel). Er kannski þörf á slíku á Íslandi í dag? Eru íslenskir fjölmiðlar og íslensk umræða í alvörunni svona mikið betri en við sjáum í Bandaríkjunum?

Skilti frá samkomunni í Washington.

Ég held að maður geti uppfært brandarann í ljósi stöðu dagblaða á Íslandi í dag.

Hvernig gerirðu kristilegan Evrópusambandsandstöðu Sjálfstæðismann óupplýstan? Tekur af honum Morgunblaðið.
Hvernig gerirðu kristilegan Evrópusambandsandstöðu Sjálfstæðismann illa upplýstan? Skilar því.

Viðbótin er náttúrulega:
Hvernig gerirðu kristilegan Evrópusambandssinnaðan Sjálfstæðismann óupplýstan? Tekur af honum Fréttablaðið…

Þið getið síðan fyllt upp í sjálf.

Ég var að horfa á fréttir Stöðvar 2 áðan og ég andvarpaði.

Ein fréttin var um hver kostnaður Reykjavíkurborgar væri af gjaldskrárhækkunum Orkuveitunnar og það borið saman við rekstrarkostnað leikskóla. Nú er það svo að Orkuveitan er í vondum málum og þarf peninga. Nú veit ég ekki hverjar hlutfallstölurnar eru en Reykjavíkurborg á langmest í Orkuveitunni sem þýðir væntanlega að ef peningar koma ekki inn í gegnum gjaldskrárhækkun þá þarf borgin að setja peninga þarna inn.

Setjum þetta upp í dæmi. Aukin kostnaður Reykjavíkur vegna gjaldskrárhækkana er X. Peningarnir sem Reykjavíkurborg þyrfti að setja í Orkuveituna ef ekki yrðu gjaldskrárhækkana eru Y. Stöð 2 upplýsti okkur um að X væri 200 milljónir. Sú tala er hins vegar ekki sett í samhengi með því að segja okkur hvað leikskólar kostar (0,5X) heldur með því að segja okkur hvað borgin þyrfti annars að borga (Y).

Það eru allar líkur á að Y sé mikið hærri tala en X. Ef hún er til dæmis, mjög hóflega metið, 5X þá þýðir það að gjaldskrárhækkun Orkuveitunnar sparar Reykjavíkurborg Y-4X sem væru samkvæmt þessum forsendum 800 milljónir (eða 8 leikskólar). Líklega er talan þó hærri (og þar með fleiri leikskólar).

Í morgun sá ég minn gamla félaga Bjössa vísa á frétt sem var svoltið skondin. Fyndni hennar skýrðist reyndar af því að hún var birt þann fyrsta apríl síðastliðinn. Ég sendi hana áfram.

Núna hefur nokkuð skemmtilegt gerst. Morgunblaðið hefur hirt fréttina og birt.

Því miður slysast maður stundum til að lesa fréttir sem Óli Tynes skrifar. Ég man að ég lýsti honum einhverju sinni sem ódýrri eftiröpun af Ólafi Sigurðssyni. Þið getið rétt ímyndað ykkur að það er ekki há einkunn. Fréttin sem ég opnaði af heimskulegri forvitni heitir “Reyndi að gleypa eista gamals kærasta“. Eftir að hafa séð hver höfundur fréttinnar var gúgglaði ég nöfnin og fann upprunalegu fréttina og kemur þá í ljóst að hún er frá árinu 2005. Tynes talar hins vegar um að parið hafi hætt saman í maí á síðasta ári. Er ég að misskilja hlutverk fréttamanna eða er Óli Tynes að misskilja hlutverk sitt? Eða er stærsti misskilningurinn sá að Óli Tynes geti í nokkrum skilningi þess orðs kallast fréttamaður?

Ég les Pressuna ekki mikið en ég gerði það í gær. Þar voru forsíður “vafasamra” barnabóka. Þó það komi ekki fram er þetta án efa eitthvað sem þeir hafa hirt einhvers staðar á netinu. Þetta var rosalega óspennandi og á köflum ósmekklegt bókaval. Það sem ég hnaut helst um var þetta:

Það er ekki erfitt að sjá hver tilgangur bókarinnar er. Það er að útskýra fyrir börnum að það sé ekkert að því að tveir karlmenn séu í sambandi. Þetta er voðalega “vafasamt” að mati Pressunnar.

Ellý Ármanns er hætt á Vísi. Ef ég túlka þetta rétt þá er Ólafur Stephensen í annað skiptið að taka ritstjórnarlega ákvörðun sem ég er glaður með á sínum stutta ferli. En á móti var ég ekki glaður með að Stebbi Páls sé hættur þarna. Ég sakna svosem ekki hinna nema kannski var ekki Pawel þarna? Yfirleitt áhugavert að lesa hann.

Í frétt á mbl.is (copy/paste án vanda með Adblock plus og síðan djúphlekkjað) er Jóhannes í Bónus að tjá sig um Morgunblaðið:

["]Morgunblaðið hefur á undanförnum mánuðum birt tæplega 300 greinar sem hafa þann tilgang einan að veitast að fjölskyldu minni og snúa þjóðinni gegn mér. Á sama tímabili hefur áskrifendum blaðsins fækkað um rúmlega 15.000,” segir í fréttatilkynningu frá Jóhannesi.

Ég er alveg sannfærður um að allir þessir fimmtán þúsund áskrifendur hafi fyrst og fremst sagt upp áskriftinni vegna þess að þeir voru svo miður sín yfir meðferð Morgunblaðsins á Bónusfjölskyldunni.

Í síðastliðinni viku hringdi Guðni Már Henningsson í mig og bauð mér í það sem heitir “Áratugalögin” og er hluti af sunnudagsþætti hans. Ég þáði að sjálfsögðu og var þar núna áðan.

Þetta var síðan vika valkvíða. Ég þurfti að velja lag fyrir hvern áratug lífs míns. Ég pældi og pældi. Ég valdi og hætti við og valdi upp á nýtt. Ég ákvað mig ekki endanlega fyrren núna um hádegisbilið.

Mér fannst rétt að nota viðmið Johnny Rotten við val á lögum sem var: “Mér finnst ekkert að því að vera í Sex Pistols og hlusta á The Bee Gees”. Semsagt: Ekki reyna að vera svalur.

Ég þurfti að velja Queen lag og ákvað að það yrði áttunda áratugslagið mitt.  Ég ætlaði að velja The Fairy Fellers Masterstroke en Eygló stakk upp á ’39 sem mér finnst miklu gáfulegra. Ég útskýrði texta lagsins – vonandi rétt. Eðlis- og stjörnufræðingar mega leiðrétta mig (ég hafði reyndar samband við Sigurð Örn til að fá þýðingu á einu hugtaki).

Níunda áratugslagið mitt var Lets Hear it for the Boy með Deniece Williams úr kvikmyndinni Footloose. Ég valdi það af því að ég man eftir að hafa farið á myndina í bíó og að hafa hlustað á tónlistina úr myndinni þegar ég fór að sofa. Ég var lengi að pæla í að taka The Chauffeur með Duran Duran en skipti síðan um skoðun.

Ástæðan var sú að tíunda áratugslagið mitt varð Ordinary World með Duran Duran. Lagið okkar Eyglóar.

Síðasta lagið sem minnstur vafi var um var Ragnarök með Tý. Það er valið bæði af því að mér er þakkað í bæklingnum með samnefndri plötu og af því að það er æðislega flott útfærsla á þema Völuspár með gríðarlegum skilningi á norrænni hetjuímynd.

Þetta var sumsé æðislega gaman. Ég játa að ég hef einmitt nokkrum sinnum hugsað að það væri gaman að fara í svona Desert Island Discs þátt og þarna fékk ég tækifæri til þess.

Mér finnst svolítið vafasamt að barnaverndarmál skuli rata í fjölmiðla. Slíkt getur ekki orðið annað en einhliða þar sem barnaverndaryfirvöld geta ekki svarað gagnrýni um einstök mál.

Það hefði verið hægt að tala um málið sem nú er í gangi út frá málsmeðferð einni saman og þannig fá nokkuð góða hugmynd um hvort ferlið sé sanngjarnt og hvort það þurfi að bæta. Það virðist hins vegar hafa orðið aukaatriði í þessu öllu.

Barnaverndarmál eru gríðarlega erfið og þola ekki svona yfirborðskennda meðferð.

Í sjónvarpsfréttum áðan var einhver sjálfstæðismaður sem er dottið úr mér hvað heitir. Hann var að svara gagnrýni Dags B. Eggertssonar frá því í gærkvöld (ef ég man rétt). Dagur var að gagnrýna hvernig var staðið að útboði á lóðum sem síðan olli offramboði á íbúðarhúsnæði. Sjálfstæðismaðurinn svaraði með því að segja að svæðin hefðu verið skipulögð á tímum R-listans.

Þetta er ákaflega gagnlítil fréttamennska. Ég fæ ekki neinar upplýsingar sem skipta máli. Gerði skipulag R-listans ráð fyrir að þetta svæði yrði byggt á einhverjum ákveðnum tíma? Ef svo er ekki þá er gagnrýnin réttmæt. Ef ekki þá er gagnrýnin yfirklór.

Það er alltof algengur misskilningur að fréttamennska snúist um að beina hljóðnema framan í fólk. Þarna þurfti að grafa örlítið dýpra, að spyrja aðeins betri spurninga. Í staðinn fáum við bara náunga sem tala í kross.

Hannes Hólmsteinn telur það ósanngjarnt að Blaðamannafélagið sé á móti Davíð Oddssyni en ekki Þorsteini Pálssyni. Óskar Magnússon nefndi eitthvað svipað. Ég sé ákveðinn mun á þessum tveimur ráðningum:

• Þorsteinn var ritstjóri dagblaðs áður en hann fór af fullum krafti í stjórnmálin.
• Þorsteinn Pálsson var forsætisráðherra í svona fimm mínútur.
• Þorsteinn Pálsson gerði ekkert sem forsætisráðherra sem fólk man eftir nema kannski að láta sparka sér úr stjórn.
• Þorsteinn Pálsson hafði ekki verið í stjórnmálum og dægurþrasi í töluverðan tíma áður en hann varð ritstjóri aftur.
• Þorsteinn Pálsson setti Ísland ekki á hausinn.

Þetta er bara það sem mér dettur í hug einn tveir og þrír.

Það er voðalega skrýtið að Ólafur Stephensen eigi að vera einhver píslarvottur í Moggamálinu. Vissulega var hann rekinn af því að nýju eigendurnir töldu hann hafa rangar skoðanir en við megum ekki gleyma því að hann var ráðinn af því að gömlu eigendurnir töldu að hann hefði réttar skoðanir. Hann tók líka, eins og Davíð og Haraldur, óvinsælar ákvarðanir um að reka fólk sem virtust einmitt hafa það helst til saka unnið að hafa rangar skoðanir. Síðan er spurning hvort að hann og Haraldur Johannessen hafi það ekki líka sameiginlegt að hafa grætt á því að vera af réttum ættum.

Ég er því á því að Ólafur Stephensen sé síðasti maðurinn sem maður ætti að vorkenna í þessu máli öllu.

Mér þótti lýsing Höllu á kallinum annars ákaflega skemmtileg:

Ég kvaddi Styrmi með söknuði 2. júní 2008. Við borðuðum köku honum til heiðurs en skáluðum svo fyrir nýja ritstjóranum, Ólafi Stephensen. Hann var ungur og átti að tákna nýja tíma – íhaldssamur prestssonur, fyrrum formaður Heimdallar. Drengurinn sem byrjaði á Morgunblaðinu 19 ára gamall og varð aðstoðarritstjóri 33 ára gamall. Hann pússar gleraugun sín með Morgunblaðinu og hefur alltaf skrifað með zetu, þótt hún hafi verið afnumin áður en hann byrjaði í skóla. Hann var tákn nýja tímans á Morgunblaðinu.