Því miður slysast maður stundum til að lesa fréttir sem Óli Tynes skrifar. Ég man að ég lýsti honum einhverju sinni sem ódýrri eftiröpun af Ólafi Sigurðssyni. Þið getið rétt ímyndað ykkur að það er ekki há einkunn. Fréttin sem ég opnaði af heimskulegri forvitni heitir “Reyndi að gleypa eista gamals kærasta“. Eftir að hafa séð hver höfundur fréttinnar var gúgglaði ég nöfnin og fann upprunalegu fréttina og kemur þá í ljóst að hún er frá árinu 2005. Tynes talar hins vegar um að parið hafi hætt saman í maí á síðasta ári. Er ég að misskilja hlutverk fréttamanna eða er Óli Tynes að misskilja hlutverk sitt? Eða er stærsti misskilningurinn sá að Óli Tynes geti í nokkrum skilningi þess orðs kallast fréttamaður?
Ég les Pressuna ekki mikið en ég gerði það í gær. Þar voru forsíður “vafasamra” barnabóka. Þó það komi ekki fram er þetta án efa eitthvað sem þeir hafa hirt einhvers staðar á netinu. Þetta var rosalega óspennandi og á köflum ósmekklegt bókaval. Það sem ég hnaut helst um var þetta:
Það er ekki erfitt að sjá hver tilgangur bókarinnar er. Það er að útskýra fyrir börnum að það sé ekkert að því að tveir karlmenn séu í sambandi. Þetta er voðalega “vafasamt” að mati Pressunnar.
Ellý Ármanns er hætt á Vísi. Ef ég túlka þetta rétt þá er Ólafur Stephensen í annað skiptið að taka ritstjórnarlega ákvörðun sem ég er glaður með á sínum stutta ferli. En á móti var ég ekki glaður með að Stebbi Páls sé hættur þarna. Ég sakna svosem ekki hinna nema kannski var ekki Pawel þarna? Yfirleitt áhugavert að lesa hann.
Í frétt á mbl.is (copy/paste án vanda með Adblock plus og síðan djúphlekkjað) er Jóhannes í Bónus að tjá sig um Morgunblaðið:
["]Morgunblaðið hefur á undanförnum mánuðum birt tæplega 300 greinar sem hafa þann tilgang einan að veitast að fjölskyldu minni og snúa þjóðinni gegn mér. Á sama tímabili hefur áskrifendum blaðsins fækkað um rúmlega 15.000,” segir í fréttatilkynningu frá Jóhannesi.
Ég er alveg sannfærður um að allir þessir fimmtán þúsund áskrifendur hafi fyrst og fremst sagt upp áskriftinni vegna þess að þeir voru svo miður sín yfir meðferð Morgunblaðsins á Bónusfjölskyldunni.
Í síðastliðinni viku hringdi Guðni Már Henningsson í mig og bauð mér í það sem heitir “Áratugalögin” og er hluti af sunnudagsþætti hans. Ég þáði að sjálfsögðu og var þar núna áðan.
Þetta var síðan vika valkvíða. Ég þurfti að velja lag fyrir hvern áratug lífs míns. Ég pældi og pældi. Ég valdi og hætti við og valdi upp á nýtt. Ég ákvað mig ekki endanlega fyrren núna um hádegisbilið.
Mér fannst rétt að nota viðmið Johnny Rotten við val á lögum sem var: “Mér finnst ekkert að því að vera í Sex Pistols og hlusta á The Bee Gees”. Semsagt: Ekki reyna að vera svalur.
Ég þurfti að velja Queen lag og ákvað að það yrði áttunda áratugslagið mitt. Ég ætlaði að velja The Fairy Fellers Masterstroke en Eygló stakk upp á ’39 sem mér finnst miklu gáfulegra. Ég útskýrði texta lagsins – vonandi rétt. Eðlis- og stjörnufræðingar mega leiðrétta mig (ég hafði reyndar samband við Sigurð Örn til að fá þýðingu á einu hugtaki).
Níunda áratugslagið mitt var Lets Hear it for the Boy með Deniece Williams úr kvikmyndinni Footloose. Ég valdi það af því að ég man eftir að hafa farið á myndina í bíó og að hafa hlustað á tónlistina úr myndinni þegar ég fór að sofa. Ég var lengi að pæla í að taka The Chauffeur með Duran Duran en skipti síðan um skoðun.
Ástæðan var sú að tíunda áratugslagið mitt varð Ordinary World með Duran Duran. Lagið okkar Eyglóar.
Síðasta lagið sem minnstur vafi var um var Ragnarök með Tý. Það er valið bæði af því að mér er þakkað í bæklingnum með samnefndri plötu og af því að það er æðislega flott útfærsla á þema Völuspár með gríðarlegum skilningi á norrænni hetjuímynd.
Þetta var sumsé æðislega gaman. Ég játa að ég hef einmitt nokkrum sinnum hugsað að það væri gaman að fara í svona Desert Island Discs þátt og þarna fékk ég tækifæri til þess.
Mér finnst svolítið vafasamt að barnaverndarmál skuli rata í fjölmiðla. Slíkt getur ekki orðið annað en einhliða þar sem barnaverndaryfirvöld geta ekki svarað gagnrýni um einstök mál.
Það hefði verið hægt að tala um málið sem nú er í gangi út frá málsmeðferð einni saman og þannig fá nokkuð góða hugmynd um hvort ferlið sé sanngjarnt og hvort það þurfi að bæta. Það virðist hins vegar hafa orðið aukaatriði í þessu öllu.
Barnaverndarmál eru gríðarlega erfið og þola ekki svona yfirborðskennda meðferð.
Í sjónvarpsfréttum áðan var einhver sjálfstæðismaður sem er dottið úr mér hvað heitir. Hann var að svara gagnrýni Dags B. Eggertssonar frá því í gærkvöld (ef ég man rétt). Dagur var að gagnrýna hvernig var staðið að útboði á lóðum sem síðan olli offramboði á íbúðarhúsnæði. Sjálfstæðismaðurinn svaraði með því að segja að svæðin hefðu verið skipulögð á tímum R-listans.
Þetta er ákaflega gagnlítil fréttamennska. Ég fæ ekki neinar upplýsingar sem skipta máli. Gerði skipulag R-listans ráð fyrir að þetta svæði yrði byggt á einhverjum ákveðnum tíma? Ef svo er ekki þá er gagnrýnin réttmæt. Ef ekki þá er gagnrýnin yfirklór.
Það er alltof algengur misskilningur að fréttamennska snúist um að beina hljóðnema framan í fólk. Þarna þurfti að grafa örlítið dýpra, að spyrja aðeins betri spurninga. Í staðinn fáum við bara náunga sem tala í kross.
Hannes Hólmsteinn telur það ósanngjarnt að Blaðamannafélagið sé á móti Davíð Oddssyni en ekki Þorsteini Pálssyni. Óskar Magnússon nefndi eitthvað svipað. Ég sé ákveðinn mun á þessum tveimur ráðningum:
Þetta er bara það sem mér dettur í hug einn tveir og þrír.
Það er voðalega skrýtið að Ólafur Stephensen eigi að vera einhver píslarvottur í Moggamálinu. Vissulega var hann rekinn af því að nýju eigendurnir töldu hann hafa rangar skoðanir en við megum ekki gleyma því að hann var ráðinn af því að gömlu eigendurnir töldu að hann hefði réttar skoðanir. Hann tók líka, eins og Davíð og Haraldur, óvinsælar ákvarðanir um að reka fólk sem virtust einmitt hafa það helst til saka unnið að hafa rangar skoðanir. Síðan er spurning hvort að hann og Haraldur Johannessen hafi það ekki líka sameiginlegt að hafa grætt á því að vera af réttum ættum.
Ég er því á því að Ólafur Stephensen sé síðasti maðurinn sem maður ætti að vorkenna í þessu máli öllu.
Mér þótti lýsing Höllu á kallinum annars ákaflega skemmtileg:
Ég kvaddi Styrmi með söknuði 2. júní 2008. Við borðuðum köku honum til heiðurs en skáluðum svo fyrir nýja ritstjóranum, Ólafi Stephensen. Hann var ungur og átti að tákna nýja tíma – íhaldssamur prestssonur, fyrrum formaður Heimdallar. Drengurinn sem byrjaði á Morgunblaðinu 19 ára gamall og varð aðstoðarritstjóri 33 ára gamall. Hann pússar gleraugun sín með Morgunblaðinu og hefur alltaf skrifað með zetu, þótt hún hafi verið afnumin áður en hann byrjaði í skóla. Hann var tákn nýja tímans á Morgunblaðinu.
Ég heiti Óli Gneisti Sóleyjarson. Ég er faðir og sambýlismaður. Ég er bókasafns- og upplýsingafræðingur og þjóðfræðingur og stunda í dag meistaranám í hagnýtri menningarmiðlun.
