Gneistinn

Hverjum er ekki sama um annað en pólitíkina?

Í gær þurfti ég að taka ákvörðun um það hvort ég færi í badminton svona nýstiginn upp úr veikindum. Ég ákvað að láta vaða og það gekk ágætlega þó við höfum nú ekki enst út allar 50 mínúturnar (venjulega spilum við lengur ef það er laus völlur). Í dag er ég hins vegar að efast um ákvörðun mína. Öxlin er ákaflega aum eftir þetta sprell.

Þegar ég hef skrifað of mikið af því sem varðar málefni líðandi stundar þá finnst mér nauðsynlegt að drepa lesendur mína úr leiðindum með sögum af ómerkilegum atburðum lífs míns. Ég fór semsagt í badminton áðan. Eygló er í bústað þannig að Árni bróðir Sigrúnar hans Sigga kom með. Eins og þegar pabbi þeirra kom þá var hressandi að fá einhvern sem kann þetta almennilega.

Við spiluðum norður-suður. Ég og Siggi reyndum að verja heiður Norðurlands. Ég held að við höfum tapað svona þremur leikjum í röð áður en við náðum loks að sigra þann síðasta með nokkuð afgerandi hætti. Tuttugasta stigið kom líka á dramatískan hátt þar sem ég fleygði mér í jörðina til að ná bolta og Siggi afgreiddi þetta síðan. Lokastigið kom síðan vandræðalaust.

Það er fátt skemmtilegra en að fórna sér í íþróttum, að fleygja sér í jörðina og bjarga málunum. Ef það virkar. Ef það virkar ekki þá er maður bara kjánalegur marinn lúser.

Badmintonið var hressandi. Siggi og Sigrún eru að þjálfast upp. Meira um hlaup og minna um uppgjafir. Við lögðum líka á okkur að fara eftir nýjum reglum sem voru víst samþykkt í fyrra eða eitthvað. Þeir virðast vera skemmtilegri en þær gömlu. Ég náði að hrufla á mér hnéið í tilraun til að bjarga. Það hefði verið flott ef það hefði tekist en það tókst ekki.

Ég hafði spjallað um það við Antoniu að við hefðum ekki farið á nein söfn í borginni þannig að í dag fórum við á sögusafn borgarinnar. Það var allt í lagi svosem en Eggert hefði fríkað út yfir því hve mikið af dóti var hrúgað þarna saman. Eftir á fórum við heim til hennar og kláruðum afganginn frá því í gær. Þá horfðum við á Írland-Þýskaland með Fabian, Sebastian, Angeliku og Sam (herbergisfélaga Antoniu).

Sam hafði aldrei séð fótboltaleik áður og ég tók að mér að útskýra hve leiðinleg íþróttin væri (sérstaklega til áhorfs). Það var reyndar alveg óþarfi því leikurinn var hundleiðingur og þýsku drengirnir sem voru fyrst móðgaðir vegna yfirlýsinga minna voru undir lokin farnir að taka undir þetta.

Til að hressa upp á þetta skiptum við reglulega yfir á rugbí, Frakkland gegn Englandi. Það virðist vera miklu skemmtilegri íþrótt. Best var samt þegar við horfðum á brot úr gömlum hurling leik. Ég verð að segja að mér fannst sú íþrótt eiginlega meira brútal en rugbí. Allavega notar fólk bara líkamann til að meiða mann þar, í hurling er maður ítrekað barinn með kylfu.

Þetta leystist upp eftir leikinn og ég rölti heim. Full langur göngutúr, rúmar 40 mínútur.

Það hefði verið auðvelt að leyfa hinum bara að skora annað mark til að bæta fyrir þetta sem var skorað “óvart”. En hinir ættu nú bara að láta sem minnst á sér bera eftir það hvernig þeir komu fram eftir leikinn. Allt tal um óíþróttamannslega framkomu verður bara til að þessa að brjóta fleiri glugga í glerhúsi þeirra. Fótbolti er heimskulegur.

Duglegi maðurinn fór í Íþróttahús Háskólans í morgun og eyddi hálftíma á hundabrettinu eins og Tommi kallar það. Það var ekkert gaman að dröslast með íþróttatöskuna í tveim Strætóum. Ég má þó kalla mig heppinn miðað við Strætófélaga minn sem er víst núna klukkutíma að komast heim til sín.

Núna sit ég hér og reyni að forðast að koma mér að verki. Ég þarf að skrifa upp klukkutímaviðtal. Það er skemmtilegt að taka viðtöl og greina þau en millikaflinn sem felst í því að skrifa þau upp er frekar þreytandi.

Umsókn mín til Cork er komin af stað, reyndar þá þarf ég væntanlega að bæta við fleiri pappírum þegar á líður en flest liggur þar mjög beint við.  Mjög feginn að geta hugsað um önnur verkefni.

Ég fór í bandí áðan og er frekar uppgefinn eftir það.  Fornleifafræðingar mættu til að fylla í hópinn þannig að við höfðum góð lið.  Síðan var enginn í næsta tíma þannig að einhverjum datt í hug að spila fótbolta.  Ég er ekki aðdáandi þeirrar íþróttar en við spiluðum samt í nærri hálftíma.  Uppgefinn já.

Ég fór í bandí áðan en gleymdi nýju fínu bandíkylfunni minni.  Verð að fara með hana og geyma niðurfrá.  Það fór sem fyrr þannig að þannig að ég slasaðist af völdum Háskólakórsins.  Í þetta skipti fékk ég bolta beint á munninn.  Fólk gæti haldið að munnurinn minn hafi verið nær gólfinu en venjulega.  Það er ekki rétt.  Ég stóð beinn í baki og náði boltinn því að komast upp í cirka 180 centimetra hæð.  Þetta var djöfull vont enda boltinn á mikilli ferð.  Alltaf gaman að láta blóðga sig í íþróttunum.

Stórskemmtilegur bandítími hjá þjóðfræðinni núna áðan.  Ég náði að raða inn mörkum ólíkt því sem gerist þegar ég spila með Háskólakórnum.  Hugsanlega er kynjahlutfallið mér hagstæðara þarna en ég held að færnin sé aðalmunurinn.  Allavega breyttist leikurinn þegar Sigrún Ísleifs kom inn.  Hraðinn jókst.  Þetta var hressandi.