Ég get ekki ímyndað mér að það hugnist mörgum að forsetinn sé að nota málskotsrétt sinn til þess að reyna að stjórnast í Alþingi. Þetta lýðskrum virtist allavega ekki virka á sjómennina sem hann var að predika yfir.

En hvað um þetta kvótamál sem slíkt. Málskotsrétturinn sem slíkur er aðalmálið. Ég er hlynntur honum þó ég sé ekki ánægður með það hvernig Ólafur Ragnar hefur notað hann.

Það sem hefur ergt mig hvað mest við hvernig Ólafur Ragnar hefur beitt málskotsréttingum er að mér finnst hann ekki vera sjálfum sér samkvæmur. Hann hefur alltaf rökstutt mál sitt en mér hefur ekki alltaf þótt samræmi í þessum rökstuðningi. Þetta virðast frekar hafa verið réttlætingar.

Ég teldi eðlilegast að forsetaframbjóðendur allir segi skýrt frá því hvaða aðstæður kalli að þeir myndu nota málskotsréttinn. Þetta ætti í raun að vera svo skýrt að maður gæti spáð fyrir um það.

Annars væri ágætt að málskotsrétturinn væri svona hálfgerður sjálfseyðingarhnappur þannig að annað hvort myndi forsetinn segja af sér um leið og hann notaði hann (eins og Vigdís taldi víst réttast) eða þá að þjóðin gæti, í kosningunum um málið sem forsetinn sendi í þjóðaratkvæðagreiðslu, sett forsetann af.

Þegar ég sé fólk tala um að þessi kreppa hafi staðið alltof lengi og allt ætti að vera orðið, ja, ef ekki gott þá allavega betra þá verður mér hugsað aftur til hrunsins. Ég varð alveg ótrúlega svartsýnn og mér leið alveg hrikalega illa. Ég bjóst aldrei við að þetta myndi reddast fljótt og örugglega. Ég gerði ráð fyrir að þetta yrði löng og sársaukafull kreppa. Burtséð frá stuðningi mínum við ríkisstjórnina þá tel ég ástandið í dag einfaldlega betra en ég bjóst við að það yrði.

Ég velti því fyrir mér hverjar væntingar þeirra sem segja að allt ætti að vera orðið gott í dag voru þegar hrunið var að ganga yfir. Var það svona mikið bjartsýnna en ég var?

Ég hef nokkrum sinnum setið í stjórnum félaga. Ég hef þá merkilegt nokk lagt mig fram um að lesa lög þeirra. Stundum kemur upp sú staða að verkferlar í félaginu eru öðruvísi en mælt er fyrir í lögum þess. Við slíku er hægt að bregðast við á tvennan hátt. Ef hefðin sem skapast hefur í félaginu er betri þá er gott að breyta lögunum. Ef lögin eru betri skal breyta verkferlunum. Ég hef aldrei litið á það sem valmöguleika að hunsa lögin og fara bara eftir hefðinni. Það er t.d. af því að ég veit að ég gæti aldrei réttlætt það ef eitthvað færi úrskeiðis.

Það er ástæða fyrir því að lögreglumenn rannsaka ekki mál ættingja sinna. Maður getur ekki metið mál þeirra á sömu forsendum og annarra. Mér þykir því alveg stórskrýtið að fólk vilji draga þá ályktun að þar sem lögreglustjórinn á Suðurnesjum efist um sekt tengdaföður síns þá sé hún einhvern veginn vanhæf til að koma að öðrum málum í sama flokki. Ef hún sagði ekkert meira en það sé ég hef séð til hennar vitnað á DV þá var þetta frekar varfærnislega orðað og var aðallega stuðningsyfirlýsing hennar við eiginmann sinn.

Ég var í Eymundsson í Mjóddinni áðan með syni mínum. Ég tók þá eftir gamalli konu sem talaði hátt við afgreiðslustúlku. Hún var, að mér heyrðist, að tala um hve slæmt það væri að það væri ekki hægt að fá bókina Tíu litla negrastráka. Hún sagðist þau hafa verið svo heppin að hafa nælt sér í eintak af bókinni. Næst fór hún að tala um hve skelfilegt það væri að mega ekki lengur nota orðið negri (og þar með raunar misskilja algjörlega hvað það er sem er ógeðfellt við þessa bók).

Síðan hélt hún áfram og talaði um hve “við, ég vil ekki segja eðlilega fólkið” höfum þurft að gefa mikið eftir til þessa litaða fólks. Hún talaði síðan meðal annars gegn því að það væri verið að flytja “þetta fólk” inn í hlössum. Ég veit ekki hver afstaða afgreiðslustúlkunnar var í þessu sambandi en mér sýndist hún vera einhvern veginn klófest í þeirri stöðu að segja vandræðalega “já” við því sem konan sagði. Ég fékk nóg á ákveðnum tímapunkti og greip drenginn, gekk upp að henni og sagði að ég væri glaður að sonur minn skildi ekki þennan rasisma sem hún væri að láta út úr sér og strunsaði út.

Evra => ? => Stöðugt efnahagslíf. Svona hef ég heyrt of marga stuðningsmenn evrunnar tala undanfarið. Það að taka þátt í evrusamstarfinu á sjálfkrafa að bjarga okkur frá þeirri slæmu efnahagsstjórn sem hefur hrjáð Ísland síðan við tókum upp sjálfstæða efnahagsstjórn. Mér sýnist að Krugaman hafi náð að ergja þá með því að benda á hið augljósa að Íslendingar ættu bara að ástunda betri efnahagsstjórn.Evrusinnar virðast halda að aðild að evrusamstarfinu komi einhvern veginn í staðinn fyrir slíkt. Sem leiðir hugann að Grikklandi sem virðist ekki hafa frelsast frá slæmri efnahagsstjórn. Ég held að Krugman viti viti sínu og þá ekki bara þegar hann er að tala gegn nýfrjálshyggju.

Nú verð ég að taka fram að mér er að nær öllu leyti sama um krónuna. Mér þætti voðalega þægilegt að hafa traustari gjaldmiðil ef hann kemur sér vel fyrir okkur. Hins vegar kemur evran ekkert í staðinn fyrir góða efnahagsstjórn. Ef við ætlum að taka þátt í evrusamstarfinu þá þurfum við fyrst góða efnahagstjórn og það sem meira er þá þurfum við víst að viðhalda henni eftir að evran er komin. ESB tekur ekkert yfir efnahagsstjórn á Íslandi þó við förum þarna inn.

Ég held að skynsamlegasta innleggið í þessa umræðu hafi komið frá Friðriki Skúlasyni sem sagði:

Það sem menn hefðu átt að gera á sínum tíma – og ættu jafnvel að gera í dag – er að stefna að því að uppfylla Maastrict skilyrðin – ekki í þeim tilgangi að mega taka upp evruna, heldur vegna þess að þetta eru “góð” skilyrði, sem myndu neyða ráðamenn til að taka upp agaðri vinnubrögð.

Nú er ég ekki hagfræðingur og get ekkert fullyrt um eitt né neitt en er þetta ekki ágætt markmið? Síðan ef þetta tekst þá fyrst höfum við einhverjar forsendur til þess að ræða um það að taka upp evru (ef við höfum áhuga á slíku).

Í gær sá ég bloggfærslu hjá Illuga Jökulssyni þar sem hann ræðst á Steingrím Joð vegna ráðningar Páls Magnússonar. Merkilegt nokk er það sem ergir Illuga fyrst og fremst að ráðherra vilji ekki tjá sig um málið fyrr en búið væri að skoða málið innanhúss:

Má fjármálaráðherra ekki tjá sig um hvað sú mikilvæga stofnun, sem heyrir undir hann, tekur sér fyrir hendur?

Svarið er einfaldlega já. Steingrímur má ekki lýsa skoðunum sínum á málinu áður en það hefur farið sinn farveg innan stjórnsýslunnar. Ef hann gerði það væri hann líklegast orðinn vanhæfur til að gera nokkuð í málinu. Við munum til dæmis eftir því þegar Siv Friðleifsdóttir lýsti sig vanhæfa til að úrskurða um einhverja virkjun af því að hún hafði áður lýst sig andvíga henni.

Illugi bætir við:

Þorsteinn Þorsteinsson er búinn að koma í Kastljósið og halda uppi vörnum fyrir ráðninguna. Ráðningarferillinn hlýtur að vera allur til á pappír. Það ætti ekki að taka nema svona klukkutíma að smala saman öllum gögnum málsins og fá í hendur Steingrími.

Merkilegt nokk þá er Kastljósið enginn dómsalur. Þorsteinn og hinir í stjórn bankasýslunnar eiga að hafa rétt til að svara beint til ráðherra um gjörðir sínar án þess að fjölmiðlar komi þar nálægt. Vissulega gæti Steingrímur haft viðtalið til hliðsjónar en hann fer ekki að reka stjórnina eingöngu á grundvelli þess.

Vissulega getur þetta litið út eins og þreytandi skrifræði þegar fólk vill að spilltir aðilar fái réttlæta refsingu. Hins vegar er ákaflega mikilvægt að mál séu afgreidd á fagmannlega vegu. Ekki fljótt og gróft til að geðjast almannarómi. Þetta er “Nýja Ísland”* Illugi, þar sem mál eiga að vera afgreidd faglega, ekki bara þegar á að ráða forstjóra bankasýslunnar heldur líka þegar á að reka stjórn hennar.

Sjálfur efast ég stórlega um að stjórn bankasýslunnar eigi sér nokkra vörn og ég vona innilega að henni verði sparkað í heild. Það er í raun mikilvægara heldur en að sparka Páli Magnússyni. Það verður að senda skýr skilaboð til þeirra sem sjá um ráðningar á vegum ríkisins að vinaráðningar séu ekki liðnar.

* Rétt er að taka fram að mér dytti aldrei í hug að nota hugtakið Nýja Ísland nema í háði enda hefur mér alltaf þótt það bjánalegt.

Í síðustu Alþingiskosningum datt Ásmundur Einar Daðason óvart inn. Hann hafði engan stuðning á bak við sig í raun. Stóru flokkarnir fengu nær jafn mörg atkvæði í Norðvesturkjördæmi en Sjálfstæðisflokkur þó flest. Sökum undarlegheita kosningakerfisins fékk þó VG þarna inn einum fleiri þingmann en aðrir. Ásmundur flaut inn á atkvæðum sem öðrum framboðslistum VG, öðrum frambjóðendum VG, voru greidd. Ólíkt flestum öðrum þingmönnum sem ég man eftir að hafi gengið úr þingflokkum sínum þá hefur Ásmundur enga kjósendur á bak við sig persónulega.

Það er því sérstaklega ergilegt að sjá Ásmund ganga úr þingflokknum. Ekki vegna þess að ég muni sakna hans. Þvert á móti hefur hann alltaf minnt á mig á leiðinlegan smákrakka. Það sem ergir mig er að hann er þarna meðal annars á atkvæði mínu sem ég hefði aldrei nokkurn tímann gefið honum. Ég hafði hvorki tækifæri til að strika hann út af atkvæðaseðli mínum né greiða atkvæði um stöðu hans á framboðslista í prófkjöri. Samt er hann inni á þingi á atkvæði mínu og ég get ekkert við því gert.

Ég hef takmarkaðan áhuga á að taka þátt í Icesaveumræðunni af þeirri ástæðu að hún er svo biluð. Þetta sást ágætlega þegar Ragnar Hall upplýsti þá skoðun sína að samningurinn sem nú liggur fyrir væri betri kostur en að fara með málið fyrir dómstóla. Hann var fljótt og örugglega úthrópaður fyrir þetta. Ég sá ekki að nokkur sem gagnrýndi hann teldi að þetta væri heiðarleg niðurstaða hjá honum.

Ragnar H. Hall bilar – sorglegt að upplifa svik manns við hans eigin hugsjón og réttlætiskennd#

Ragnar Hall vill selja ömmu sína!#

…menn sem urðu ragir með aldrinum.#

Hvaða árátta er það sem veldur því að geta ekki gefið sér þá forsendu að þeir sem eru ósammála manni telji sig hafa góð rök fyrir skoðunum sínum? Hvernig geta menn sannfært sjálfa sig um það að allir sem eru á annarri skoðun en þeir séu það á einhverjum vafasömum forsendum?

Að mínu mati er þetta hrein og bein spurning um hvað kemur sér best fyrir Ísland. Allir sem tala um landráð, svik, heigulshátt og svo framvegis hafa dæmt sig frá umræðunni.

Það verður áhugavert að sjá hvort Bretar og Hollendingar nýta rétt sinn til að segja sig frá samningnum.

…ákvæði um það að Hollendingar og Bretar gætu sagt sig frá samningum við Ísland, ef ekki væri búið að festa Icesave í lög um áramótin.#

Jónas Kristjánsson lætur ekki algjört þekkingarleysi sitt koma í veg fyrir að hann skrifi um málefni. Nýjasta færsla hans er dásamleg:

Komið er í ljós, að úrtak sannprófunar Frosta Sigurjónssonar var 100 manns, en ekki 74. Það þýðir, að 69 af 100 manna úrtaki staðfestu undirskrift sína á bænarskrá til forsetans. Það þýðir, að 31% af útkomunni er undir grun um fölsun. 31% af 37.000 undirskriftum eru þá 11.500 fölsuð nöfn. Þýðir, að 25.500 undirskriftir eru ófalsaðar. Líklega nærri lagi. Hlýtur að teljast algert flopp. Fölsunin var gerð möguleg með því að nota forritið Joomla 1.5 og kippa viðbótunum Core Design Petitions og Captcha úr sambandi.

Jónas veit sumsé hvorki hvað hann er að tala um þegar kemur að tölfræði né þegar kemur að tölvumálum.

Þegar sagt er að ekki sé hægt að draga neinar ályktanir frá svona litlu úrtaki þá þýðir það að fabúleringar Jónasar eru líka marklausar.

Jónas vitnar líka í Teit sem benti á að valmöguleiki í viðbótinni Core Design Petitions fyrir Joomla hefði verið afvalinn þegar undirskriftarsöfnunin var sett upp. Jónas skilur hins vegar hvorki upp né niður í tölvumálinu og heldur að viðbótin sem var notuð fyrir söfnunina hafi verið tekin úr sambandi þegar hún var þvert á móti notuð.

Ef Jónas vill tjá sig um þetta þá mætti hann skrifa eitthvað á þessa leið: Forráðamenn söfnunarinnar virðast hafa sérstaklega ákveðið að nýta ekki valmöguleika í undirskriftarkerfinu (sem almennt er sjálfgefinn) sem hefði orðið til þess að þeir sem skráðu sig þyrftu að staðfesta undirskriftina í tölvupósti. Þetta er reyndar með meiri fyrirvörum en Jónas notar almennt og þar að auki lifi ég í þeirri von að lesendur mínir séu ekki fávitar upp til hópa og ráði við setningu sem er aðeins yfir meðallengd. Ef hann vill brjóta þessa setningu í auðmeltanlegri mola þá er honum bent á að fá einhvern sem hefur vit á málinu til þess að lesa hana yfir áður en hún er birt.

Sjáið til, þó einhver sé svona í einhverjum grunnatriðum sammála manni þá þýðir það ekki að sá megi rugla út í eitt athugasemdalaust.

Eins og menn vita þá úrskurðaði Kjararáð að dómarar skyldu fá feita launahækkun frá og með fyrsta febrúar. Ég kíkti aðeins á úrskurðinn og á það hverjir væru í ráðinu.

Ég verð að játa að ég varð smá gáttaður. Tveir voru á móti hækkuninni en þrír með. Tveir af þeim sem vildu launahækkanirnar voru lögfræðingar sem er frekar bjánalegt. Mega þeir reka mál frammi fyrir dómurum sem þeir hafa sópað peningum til? En það sem er eiginlega óskiljanlegt er að annar þessara tveggja, Vilhjálmur H. Vilhjálmsson, er skipaður af Hæstarétti. Hvernig getur það staðist? Alveg get ég trúað því að þetta sé á einhvern formlegan hátt löglegt en fjandi er þetta siðlaust.

Viðbót: Vilhjálmur er líka í Landsdómi. Hann mun væntanlega víkja sæti þegar kemur að því að Kjararáð úrskurði um laun dómenda í Landsdómi en mikið er hentugt fyrir hann að Kjararáð er nýbúið að hækka launin hjá augljósasta viðmiðunarhópnum. Hinn lögfræðingurinn, Jónas Þór Guðmundsson, er varamaður.

Fyrr í morgun þegar rætt var um áreiðanleikakönnun sem Creditinfo gerði fyrir þjóðaratkvæðagreiðslufólkið féllu þessi orð til varnar henni:

Það er nóg að hringja í 300 – 1000 manns (allt eftir því hve öruggir menn vilja vera).

Nú virðist vera, ef ég get treyst því að blanda saman upplýsingum af tveimur fréttamiðlum, að það hafi verið hringt af handahófi í 100 manns og ekki allir (hve margir?) svarað.

Ég veit ekki hvar mörkin liggja tölfræðilega en ég get fullyrt með nokkuð góðri vissu að 100 manns er ekki nægilega stórt úrtak. Þessi æfing hjá CreditInfo virðist því algjörlega tilgagnslaus – bara til málamynda.

Ég er ekki heldur sannfærður um gagnsemi þess að taka bara slembiúrtak – þó það hefði verið stærra. Ég hefði tekið sérstaklega fyrir fólk sem er ólíklegt til að vera að nota netið – sumsé elsta fólkið á listanum. Það er líka þannig að ef einhver vildi svindla þá myndi sá væntanlega velja þá sem eru ólíklegastir til þess að athuga hvort það sé verið að misnota nafn þeirra og kennitölu á netinu.

Ég verð að játa að mér þykja það skrýtin rök að undirskriftasafnanir séu leynilegar. Ég hef einhvern veginn alltaf skilið þetta þannig að með því að skrifa undir í slíkum söfnunum sé maður að ljá málefninu nafn sitt. Hér er því snúið á haus. Bara örfáir einstaklingar ljá málstaðnum nafn sitt, t.d. Jón Valur og Loftur Altice. Það eru ekkert sérlega góð  nöfn. Í raun hefði Facebook hópur verið trúverðugri.

Ef um er að ræða mikilvægt mál þá hlýtur að vera nauðsynlegt að reyna að hafa hlutina tipptopp. Svo er ekki hér. Ég segi líka hreint út að ég gæti vel trúað að fólk sem raunverulega trúir að þessir samningar séu landráð telji það réttlætanlegt að nota bolabrögð fyrir málstaðinn.

Ég sá að menn voru að bera fyrir sig tímaskorti varðandi þau atriði sem eru vafasöm. Málið er að það er enginn tímaskortur. Við höfum vitað af þessu síðan í fyrra og því nægur tími til að gera þetta vel. Það hefði verið hægt að koma við tengingum í heimabanka þess sem er skráður á listann.

Það var svo margt hægt að gera betur en það var bara fúskað.

Þó ég sé í skóla þá skoða ég reglulega atvinnuauglýsingar og þá meðal annars á vef Vinnumálastofnunar. Ég kíkti þarna í morgun og rakst á þessa klausu hér:

Vinnumálastofnun biðst velvirðingar á þeim óþægindum sem þessi töf hefur valdið viðskiptavinum og harmar að þetta hafi gerst á þessum viðkvæma tíma.

Mér þykir þetta stórfurðuleg orðanotkun. Á hvaða hátt eru atvinnulausir viðskiptavinir Vinnumálastofnunar? Hvernig dettur þeim eiginlega í hug að nota þetta orð?

Mér sýnist að það hafi verið taktísk mistök hjá Steingrími og ríkisstjórninni allri að reyna áfram að ná samkomulagi um IceSave. Það virðast líka sumir hafa gleymt að þeir töldu svik að reyna að semja aftur.

En mikið er ég feginn að spuninn hjá Framsókn og Sjálfstæðisflokk eigi að snúast um hve hræðilegur síðasti samningur var með tilheyrandi ýkjum (100 milljarðar eða hundruð milljarðar) og gleymsku frekar en að ráðast á þann nýja.

Mér finnst í sjálfu sér ekkert grætilegt við að Sigmundur Ernir hafa farið drukkinn í ræðustól á Alþingi. Mér finnst frekar grætilegt að hann sé á Alþingi.

Anarkistarnir brenndu víst einn nasistafánann í gær. Það tel ég eðlileg og góð viðbrögð. En hvað varð um hina tvo sem maður hefur séð á myndum?

Annars er rétt að benda á það sem Eiríkur hefur um málið að segja (þessi hlekkur er ekki mjög framtíðarvænn og ég sé ekki að ég geti vísað beint á færsluna).

Geir Haarde montaði sig nú rétt í þessu vel og vandlega á því að hafa tekið þátt í að breyta stjórnarskránni 1995. Hann nefndi síðan “lög um Landsdóm”. Merkilegt nokk þá er ákvæðið um Landsdóm í sjálfri stjórnarskránni þannig að Geir hafði alveg stórkostlegt tækifæri árið 1995 til að taka það út. En hann gerði það ekki.

En ég veit satt best að segja ekki hvort það ætti að sakfella Geir. Ég vona bara að þetta Landsdómsfyrirbæri nái að sinna sínu hlutverki.

Það er kannski bara ágætt að lesa hann Baldur McQueen í dag.

Það þarf vissulega að endurskoða lög um Landsdóm en ég sé ekki að það komi því við hvort það eigi að ákæra. Alþingi á að fara eftir gildandi lögum.

Þingmenn samþykktu að fara þessa leið og því er fráleitt að lýsa frati á hana núna. Þeir hefðu getað gert athugasemdir á sínum tíma.

Það eru fimm ár síðan síðast var skipað í Landsdóm. Ég veit ekki til þess að athugasemdir hafi verið gerðar þá. Mögulega töldu menn að þeir væru bara að úthluta merkingarlausum titlum til flokksgæðinga en ég get ekki trúað öðru en að fólk hafi velt fyrir sér fyrirbærinu um leið. Þarna var gott færi á að gera athugasemdir. Voru þá ekki einmitt allir sem nú verða mögulega ákærðir í lykilstöðu til að koma með gagnrýni þá?

Það er skítt að Finnur Ingólfsson, Halldór Ásgrímsson, Davíð Oddsson og aðrir sleppi en það kemur málinu ekki við. Það þýðir fyrst og fremst að við þurfum að passa að kerfið virki betur ef þetta gerist aftur.

Það er fáránlegt að draga inn í umræðuna mögulega ákæru á hendur Steingrími Joð. Það er bara skítleg hótun. Það er líka einfaldlega þannig að ef gögnin myndu benda til þess að hann væri sekur um brot þá ætti að draga hann fyrir Landsdóm líka. Það er ekkert flóknara en það kemur þessu máli ekkert við.