Gneistinn

Í kvöld skrapp ég á útgáfufögnuð. Það var ekki mín eigin bók, Andlegt sjálfstæði sem fæst í öllum helstu bókaverslunum, heldur bókin Múrbrot sem inniheldur greinar af Múrnum. Almenn gremja var þó ríkjandi þar sem ekki einn einasta fánapistil er að finna í bókinni, ekkert er minnst á fræga Svía og ég sé ekki eina einustu vísun í leikferil Keanu Reeves. Eiginlega er þetta bara einhver pólitík.

Boðið var upp á nokkur skemmtiatriði. Meðal annars keppni í látbragðsleik sem mitt lið tapaði á aumlegan hátt. Sem bestur fer náði ég einu stigi með því að þekkja Hvíta stríðið og bjargaði okkur frá ævivarandi skömm.

Annars var góðmennt þarna og jafnvel fjölmennt. Ég stakk þó af áður en Auður gat dregið mig á karíókí bar. Laufabrauðið hefur forgang.

Ég var snjall og forpantaði síðustu Absolute Sandman bókina til að fá hana á besta mögulega verðið. Þá kostaði dollarinn 79 krónur. Ég var búinn að gleyma þessu í dag þegar ég fékk tilkynningu um að sendingin væri farin af stað. Dollarinn kostar í dag 131 krónu hjá Mastercard. Ekki alveg jafn góður díll og ég var að vonast eftir.

Í Mogganum er talað um dauða Michael Crichton:

Bækur Crichtons eiga margar það sameiginlegt að fjalla um þá möguleika sem tæknin veitir og afleiðingar þess að misnota vísindin. Bókin State of Fear, sem kom út árið 2004, gerist að hluta til á Íslandi. Bókin fjallar um gróðurhúsaáhrifin og þykir varpa gagnrýnu ljósi á þær kenningar sem viðteknar eru um hlýnun jarðar.

Ég hef ekki lesið þessa bók en ég hef lesið kafla úr henni sem gerðist á Íslandi. Einhver, sem á að vera íslenskur jöklafræðingur, stendur á jökli og heldur því fram að íslenskir jöklar séu bara alls ekki að bráðna. Mig grunar að Crichton hafi ekki prufað að tala við íslenska jarðfræðinga áður en hann skrifaði þetta því slíkir menn þyrftu bara að skoða tölurnar til að sjá að jöklarnir eru í raun að bráðna. En maðurinn skrifaði náttúrulega fyrst og fremst vísindaskáldskap.

Dark Knight Returns er ekki næsta Batman mynd heldur gömul Batman teiknimyndasaga. Ég er ekki neitt rosalega mikill teiknimyndasöguaðdáandi en Dúddi frændi lánaði mér þessa fyrir margt löngu síðan og hún heillaði mig. Höfundurinn var Frank Miller sem gerði líka Sin City og 300.

Dark Knight Returns, sem kom út 1986, breytti töluvert miklu með Batman og er líklega helsta ástæðan fyrir því að það lifnaði aftur yfir honum. Flestir muna væntanlega eftir ýktu sjónvarpsþáttunum sem voru gerðir á sjöunda áratugnum en sýndir mikið seinna á RÚV. Batman sem kemur fram í útgáfu Frank Miller er allt öðruvísi. Hann er mannlegur, hann er kvalinn og hann er ekki algjört góðmenni.

Það var þessi Batman sem hafði mest áhrif á það hvernig Batman sem Tim Burton leikstýrði varð. Nýjasta útgáfan af Batman er síðan bara áframhald af þessari þróun og það að nota Dark Knight sem titil á nýjustu myndinni er augljóslega til heiðurs þeim áhrifum.

Ég var að komast að því að það væri til Absolute útgáfa af Dark Knight sögunum. Það væri ég til í að eiga. Ég á svoleiðis útgáfu af Sandman (þrjár útkomnar, ein forpöntuð á Amazon) og það eru mjög glæsilegar bækur þannig að Absolute Dark Knight heillar töluvert…

Ég er í fyrsta skipti að lesa fyrstu Dilbertsögurnar. Það sem vekur strax athygli er hve upphafið ólíkt því sem seinna varð. Þetta byrjar nefnilega eiginlega eins og Garfieldklón þar sem hundur hefur tekið stað kattar. Vinnan er algjört aukaatriði og ekkert af starfsfólkinu þar er raunverulega mótað. Þetta skýrir líka ýmisleg undarlegheit. Það er nefnilega ekki auðvelt að sjá strax hvernig þessar risaeðlur passa inn í vinnstaðaparódíu en tilurð þeirra er ekkert órökrétt miðað við það sem Scott Adams var að prufa sig áfram með fyrst um sinn.

Mér dettur ekki í hug að fara að verja Bréf til Láru, bókin gerir það sjálf. Ég skil bara ekki hvernig nokkur nær að angra sig á því sem Egill og Kolbrún segja. Rétt er þó að taka fram að ég hef hingað til ekki nennt að horfa á Kiljuna og hef þetta því ekki beint frá hrossanna munni.

Ég hef mínar efasemdir um að Geronimo Stilton hafi samið þær bækur sem honum eru eignaðar. Hvers vegna? Vegna þess að hann er mús sem heitir eftir indíánahöfðingja og osti.

Nú vita flestir lesendur mínir að ég er mikill áhugamaður um höfundarétt. Á sama tíma er ég eiginlega laus við áhuga á Halldóri Laxness og ef því ekki lesið bækur Hannesar um kallinn (né bækur kallsins sjálfs). Ég las hins vegar dálítið í dómnum.

Miðað við dæminn sem eru tekin þarna þá hefði ég getað lesið bókina án þess að átta mig nokkuð á því að Hannes var meira og minna að skrifa upp úr bókum Halldórs þó ég hefði vissulega gert ráð fyrir að þær væru aðalheimildin.

Ef textinn er ekki aðgreindur þá gerir maður ráð fyrir að höfundurinn sé búinn vinna textann að mestu sjálfur. Það hefði verið lítið mál að draga inn texta eða umorða meira. Ef fólk vill skemmtileg sögukorn frá æsku Laxness með orðum hans sjálfs þá getur það lesið bækurnar hans.

Ég sé annars ekkert í þessum dómi sem gerir sagnfræðingum og ævisöguriturum vinnan erfiðari. Almennt ástunda þeir betri vinnubrögð.

Ég veit ekki hve þakklátur Jules Verne hefði verið fyrir að bók hans væri skráð sem “breskar bókmenntir”. Allavega var ég ekki hrifinn.

Ég keypti mér bókina In the Shadow of No Towers eftir Art Spiegelman höfund Maus. Í bókinni fjallar hann um persónulega reynslu sína af 11. september og eftirköstum árásanna en hann bjó í næsta nágrenni við Tvíburaturnana. Áhrifaríkast var þegar hann talaði um hvernig hann missti í samsæriskenningum um árásirnar.  Hann áttaði sig loksins á því að í raun skipti engu máli hvað ríkisstjórnin vissi fyrirfram en öllu máli skipti hvernig hún hefði misnotað sér atburðinn til að ráðast að persónufrelsi eigin borgara og hefja stríð.

-

Áðan gerði ég tilraun með eggjaköku sem fólst í því að nota sæta chilisósu út í blönduna. Mjög nammilegt. Annars er ég bara heima í kvöld á meðan Eygló er í saumaklúbb, áður en hún fór henti hún í mig badmintonreglubók sem ég á væntanlega að lesa yfir fyrir morgundaginn.