Gneistinn

Tónleikarnir maður, tónleikarnir. Ég fór árið 2005 í Brixton á Queen + Paul Rodgers og langaði að sjá þá aftur. Við Eygló fórum sérstaklega til Glasgow í miðri vinnuferð hennar til þess. Tónleikarnir voru í Scottish Exhibition and Conference Centre sem er nokkuð stórt pláss. Þegar ég fékk miðana mína var ég ekki glaður með sætin okkar. Við vorum langaftast en þó beint fyrir framan sviðið. Þegar við komum á staðinn var heillöng röð en það gekk vel að koma okkur inn. Ég keypti engan varning sökum stöðu krónunnar og við fundum síðan sætið okkar. Það var betra en við héldum. Í raun hefði verið verra að vera mikið framar því það hefði heft útsýnið.

Spennan jókst meðan við biðum. Loks byrjaði sjóvið. Og þetta var flott. Alveg gríðarlega flott (þrátt fyrir drukknu kjaftatíkurnar fyrir framan mig). Paul Rodgers er enginn Freddie en hann er ekki að reyna það og þannig gengur þetta upp hjá honum. Sjálfur var ég þó glaðastur þegar Roger og Brian voru einir á sviðinu. Síðan var hápunktur tónleikanna þegar Love of my Life og ‘39 voru spiluð. Þetta var vissulega flott líka núna en, merkilegt nokk, sló Roger Brian út strax eftir það.

Þegar ‘39 var spilað kom Roger fremst á “catwalkið”, mjótt áframhald af sviðinu sem leiðir út í áhorfendaskarann. Brian hafði verið þar þegar hann söng Love of my Life. Fyrir framan Roger var komið með bassatrommuna sem hann notaði ásamt tamborínu í laginu. Eftir lagið var komið að trommusólóinu. Ég varð hissa þegar ég frétti af því að Roger skyldi vera með trommusóló á þessum túr þegar hann hefur lýst yfir andstyggð sinni á slíku. En hann var með meira upp í erminni. Trommusólóið byrjaði þar sem Roger trommaði með kjuðum á ytri hluta bassatrommunnar. Næst tók hann sig til og trommaði á bassagítar sem bassaleikarinn hélt á lofti. Það var viðbjóðslega flott atriði. Til að toppa þetta settist Roger aftur niður og rótari kom með hi-hat trommu. Roger hélt áfram að leika sér á henni. Og koll af kolli var heilu trommusetti komið fyrir þarna fremst á sviðinu meðan Roger lék sér að því. Þetta var þvílíkt flott og skemmtilegt. Ég var eiginlega bara hlæjandi allan tímann. Eftir það voru tekin lög sem Roger söng.

Brian May tók líka sitt sóló sem mér þótti líka flott. Það þróaðist út í Bijou þar sem var spilaður söngur Freddie í miðju laginu. Að lokum kom síðan Paul Rodgers aftur á svið og þeir héldu áfram. Ég var hvorki ósáttur við nýju lögin né lögin hans Paul. Sérstaklega finnst mér Seagull flott lag. Af nýju lögum Q+PR var Say its not true flottast (er þó ekki alveg nýtt). Fyrsta lag í uppklappi var síðan Cosmos Rockin’. Það lag fannst mér ekkert rosalega flott á plötunni en þegar maður sá það spilað á tónleikum og sá undirtektirnir þá trúði maður textanum “we got the whole town rockin’”. Tónleikunum lauk á We Will Rock You og We are the Champions. Þeir kvöddu undir God Save the Queen sem var ekki sungið af öllum í salnum.

Við vorum sumsé mjög mjög mjög sátt við tónleikana. Ég naut þeirra meir en í Brixton 2005 en það gæti líka bara verið vegna spennufalls sem ég varð fyrir þá. Núna var ég rólegri sem var betra. Ég mæli sumsé með þessu og ég held að maður þurfi alls ekki að vera die-hard aðdáandi til þess að fara á þetta. Hvað sem allir gagnrýnendur segja þá eiga þeir endilega að vera að spila því þeir eru bara svo góðir.

Þegar við fórum á tónleikana á fimmtudag í Keflavík bað Steini, sem sá um að flytja inn hljómsveitina, okkur um að taka að okkur að taka með okkur farþega norður og aftur suður. Við mættum heim til Steina milli 1-2 eftir hádegi á föstudag. Þar sat Týr í heild sinni hálfsofandi í bílnum hans Steina. Við heilsuðum aðeins upp á þá þegar þeir vöknuðu. Á meðan við vorum að bíða eftir Steina skelltu þeir líka disk í bílaspilarann. Þar var um að ræða upptöku sem var gerð fyrir Rás 2 um morguninn. Þeir voru meira og minna að ergja sig á því hvernig til hafði tekist en slíkt er ekkert nýtt, þeir ergja sig alltaf á öllu sem fer úrskeiðis. Eygló heyrði reyndar bara að þeir voru að hlusta á sjálfa sig og var svolítið hissa þar til þetta var skýrt.

En Steini og Fríða komu að lokum og við fengum Heri yfir í bílinn til okkar. Við vissum ekki alveg hvaða tónlist skyldi spila fyrir hann í bílnum. Uriah Heep var í tækinu og það virkaði vel. Við spjölluðum heilmikið á leiðinni norður, trúmál voru þar ofarlega á baugi enda Heri harður skoðanabróðir okkar. Honum þótti mikið til koma að ég hefði hitt Richard Dawkins og við ræddum heilmikið um hann og alla hina. Við ræddum líka augljóslega um tónlist. Hápunkturinn á bíltúrnum var samt þegar Heri dró upp skrifaðan disk sem innihélt tvö demólög af væntanlegri plötu. Við skelltum honum í og ég tilkynnti honum að hann fengi diskinn aldrei aftur (en stóð reyndar ekki við það). Diskurinn var reyndar slakur og virkaði illa í spilaranum, stoppaði á einnar og hálfs mínútu fresti. Það var svolítið skrýtið að hlusta á þetta með Heri aftur í, væntanlega að reyna að lesa í öll svipbrigði okkar. En bæði lögin voru góð, þó hrá væru, og annað var alveg ákaflega flott.

Þegar við nálguðumst Akureyri þurftum við að fara heillanga hjáleið en við komum Heri af okkur á góðum tíma á Græna hattinn þar sem félagar hans voru nýkomnir. Við fórum til Hafdísar og Mumma þar sem við fengum mat. Þau höfðu þegar keypt sér miða á tónleikana og komu með okkur. Þegar komið var á Hattinn kom í ljós að það var uppselt og þar að auki hafði Steini gleymt að láta okkur Eygló á gestalista. Við þurftum því að hanga þarna heillengi bíðandi eftir að hópurinn kæmi úr kvöldmat. En þeir komu og við komumst inn að lokum. Það var allt troðið þarna þannig að við gerðum ráð fyrir að þurfa að standa í gegnum allar hljómsveitirnar. En Steini benti okkur á að það væri borð fremst merkt hljómveit og þar mættum við vera. Við Eygló, Hafdís og Mummi fórum þangað og hittum fyrir Sigga Hólm. Við tveir höfðum einmitt verið saman í útvarpsviðtali, sitt hvorum megin á landinu, tveimur dögum áður.

Það er greinilega ennþá fólk sem mér líkar við fyrir norðan. Við hittum Brynju vinkonu okkar sem við höfum ekki séð síðan við fluttum frá Akureyri. Einnig var þarna Árni Pétur skáfrændi sem er orðinn nógu gamall til að fara á skemmtistaði! Villi Stebba var líka á staðnum. Það hituðu fjórar hljómsveitir upp og þær voru allar öskrandi metall, ekki alveg minn stíll. Það var líka mikið af eldra fólki á staðnum sem flúði ítrekað aftast til að heyra sem minnst. Þegar Týr byrjaði sást að gæðalevelið varð allt annað og yndislegra. Eftir á sagði Hafdís að þetta hefði verið þess virði að þurfa að heyra fjórar lélegar hljómsveitir fyrst. Ég sat aðeins við borðið en stökk síðan í þvöguna. Undir lokin þurfti ég aðeins að sinna gæslustörfum þegar unglingarnir voru farnir að ryðja hljóðnemastatífi Heri um koll. Við fórum fljótt heim vegna þess að við þurftum að vakna snemma.

Við komum okkur á fætur og fórum að hitta liðið. Þar hittum við pabba Fríðu og spjölluðum aðeins við hann. Þegar við ákváðum hvert skyldi fara til að kaupa nesti fyrir ferðina notaði ég tækifærið og leiddi alla upp í Hrísalund/Kristjánsbakarí. Ég þurfti að kaupa anísstykki. Þegar þangað var komið var allt morandi í VG liði (btw. til hamingju Steinunn frænka!). Síðan lögðum við af stað. Ferðin var tíðindalítil. Við stoppuðum á leið upp á Öxnadalsheiði þar sem bíll hafði farið útaf. Enginn hafði slasast og þegar komið fólk til aðstoðar þannig að við stoppuðum ekki lengi. Í Varmahlíð var stoppað og Eygló keypti tíu piparsleikjóa. Á leiðinni sungum við meðal annars með lögunum Take on me og Sweet Child of Mine. Heri steinsofnaði á kafla og las einnig í Snorra Eddu. Við komum rétt um fjögur til Reykjavík og settum Heri inn á Nasa og biðum eftir að Steini og félagar kæmu líka. Síðan fórum við heim og hvíldum okkur. Þetta var skemmtileg ferð.

Síðustu tónleikarnir voru í Hellinum. Ekkert aldurstakmark sem þýddi að ég var helmingi eldri en margir þarna. Við hittum Örvar og frú þarna og síðan var fornleifafræðingurinn Manni á staðnum enda að spila með Hostile. Við rétt hittum Týssara fyrir tónleika og fengum áritun á Land bæklinginn. Það þýðir að allir diskarnir nema Ólavur eru með krot.

Tónleikarnir voru góðir. Gamli maðurinn (ég) hafði samt óþol fyrir mosspit stælunum í sumum. Ég tók reyndar af skarið og stoppaði þá alveg um stund en þeir fóru aftur af stað undir lokin og við fórum aftast. Við kvöddum síðan bandið og þökkuðum fyrir okkur og þeir fyrir sig. Þetta var fjör. Ég veit ekki hvort ég legg aftur í fjóra tónleika í röð þegar þeir koma næst en þetta var þess virði. Og það er rétt að taka fram að við vorum bæði samstíga í að eltast við þá núna.

Ég á enn eftir að skrifa um Akureyrarferðina sem var náttúrulega áhugaverðasti parturinn af þessu öllu. En núna fer maður aftur í eðlilegheitin í bili.

Týr var á Nasa í gærkvöldi og við augljóslega á staðnum. Við tókum að okkur miðasölu fyrsta klukkutímann en vorum síðan laus.

Við hlustuðum voðalega lítið á fyrsta bandið sem var Perla. Virtist vera bara svipuð og aðrar af þessum ungu hljómsveitum sem hafa verið að hitta upp. Síðan kom Dark Harvest sem mér finnst mjög góð og sérstaklega reyndar þegar þeir eru eins og þeir voru í upphafi - án söngs (og ég er ekki að reyna að dissa söngvarann þeirra, ég bara vandist þeim svoleiðis og fíla þá þannig). Mammút var númer þrjú á svið. Við höfðum hlakkað til að sjá þau loksins og það voru engin vonbrigði. Við eigum örugglega eftir að kíkja meira á Mammút. Síðast upphitunarhljómsveitin var Severed Crotch - fremsta dauðarokkhljómsveit landsins skv. Vésteini sem var á staðnum. Hún höfðaði eiginlega ekki til mín. Við færðum okkur upp í afdrep hljómsveitanna á meðan þeir voru á sviðinu.

Þegar dauðametallinn var búinn komum við okkur fyrir hjá Sverri mág Heri (sem lóðsaði mig um Þórshöfn og keyrði út á Kirkjubæ á sínum tíma). Þegar Steini sá hvað við höfðum í raun slakt útsýni sendi hann okkur inn á svæði hljóðmannsins þar sem við fengum óheft útsýni yfir sviði. Þetta var því töluvert öðruvísi en hin kvöldin þar sem ég var í þvögunni. Það var góð tilbreyting fyrir þá að fá sviðið á Nasa. Þeir gátu hreyft sig um og þannig skemmt áheyrendum. Þegar ég horfði á þá svona þá hugsaði ég hvað þeir væru nú frábært samsetning. Terji, Heri og Gunnar mynda framlínuna. Heri stjórnandi öllu á miðjunni með allt á hreinu. Gunnar hægra megin skemmtandi sjálfum sér og öðrum og hvetjandi fólk til að vera með. Terji hinum megin sem hin últra svali gítarleikari sem er skítsama um allt. Að þessu leyti mæðir kannski minnst á Kára á bak við trommurnar enda sést hann ekki vel. En hann tekur samt reglulega þátt í showinu. En já, þó mér hafi þótt gaman að sjá allt þá held ég að njóti þess meira að vera í skaranum.

Tónleikarnir voru aðeins lengri en fyrri kvöld. Þeir bættu við Ragnarök og The Rune sem ég man ekki hvort ég hef heyrt þá spila áður. Það var allavega hápunktur kvöldsins hjá mér, þessi tvö lög. En augljóslega trylltust áheyrendur þegar Ormurin var spilaður. Ég skrifa annars betur um Akureyrartónleikana fljótlega.

Fólk þurfti frá að hverfa.

Ride across the sky,
thunder roll and lightning fly,
gone is the summer.
What will keep us warm in the winter?
Tales of those who died,
sword in hand,
in times gone by.
Hail to the hammer.

Þeir eru bara svo djöfull góðir. Tónleikarnir í Keflavík byrjuðu ágætlega en mér fannst mixið var eitthvað off en það gæti líka bara hafa verið staðsetning mín miðað við hátalara. Þegar á leið small allt saman. Kári, trommarinn, var held ég að spila með þeim í fyrsta skipti í nokkurn tíma og var smá óöruggur en negldi þetta síðan. Hinir voru pottþéttir. Þegar þeir voru búnir að ná hápunktinum hugsaði með mér: Þetta er ástæðan fyrir því að mér Týr vera besta hljómsveit í heimi. Djöfull eru þeir góðir.

Staðurinn var líka troðinn. Allir með á nótunum. Ég var hræddur um að það væri orðinn minni áhugi á Tý en þetta var frábært lið. Engir leiðinlegir (sem er gott því Steini skipaði mig gæslumann).

Við vorum annars vel stödd þegar við lögðum af stað. Steina, mamma Eyglóar, hafði varað okkur við því að veðrið gæti orðið erfitt strax í upphafi viku og við skiptum því yfir á nagla eftir að við komum heim úr vinnu. Reykjanesbrautin var erfið en okkar fjallabíll tók fram úr öllu sumardekkjafólkinu. Venjulega er hins vegar tekið fram úr okkur. Gott kvöld.

Ég var að sjá að það sé ekki nóg með að Týr verði á föstudag á Akureyri á einhverjum Hatti, á laugardag á NASA og sunnudag í Hellinum heldur verða þeir líka á fimmtudag á Paddy’s í Keflavík.

Sjá hér.

Á þriðjudaginn fékk ég The Cosmos Rocks í pósti. Ég renndi honum einu sinni í gegn og hef ekki hlustað síðan þá. Núna er hann kominn aftur í.

Fyrir þá sem ekki þekkja til þá er þetta plata með Brian May gítarleikar Queen, Roger Taylor trommari Queen og Paul Rodgers úr Bad Company/Free. Saman kalla þeir sig Queen + Paul Rodgers. Mér finnst það reyndar vond hugmynd út af fyrir sig en ég læt það ekki angra mig jafn mikið og þeir sem hafa herjað á Queentengd spjallborð á netinu í rúm þrjú ár og talað um það hvað þetta sé nú hræðilegt.

Það er voðalega erfitt að hlusta á svona með opnum huga. Það vantar bæði John og Freddie. Mín afstaða er sú að maður skyldi ekki líkja þessu við Queen heldur þau sólóverkefni sem Roger og Brian hafa komið með. Og ég held að platan sé bara mjög góð í þeim samanburði. Það koma svona stundir þar sem maður hugsar að þetta sé nú næstum “Queen Worthy”. Augljóslega kemur Paul með sínar áherslur og það er ekkert endilega slæmt. Hann er enginn Freddie eftirherma og það er ekkert nema gott.

Gagnrýnendur eru hins vegar að slátra plötunni hægri vinstri. Ég myndi segja að það sé lítið að marka þá. Tónlistarpressan hataði Queen og Freddie í gegnum tíðina og nú hatast þeir við þessa plötu af því að hún er ekki það sem Queen var einu sinni. Þetta er svona plata sem gagnrýnendur hafa gaman af að rakka niður og það er miklu auðveldara en að hlusta með opnum huga.

Ég held mér eigi ekki eftir að þykja neitt leiðinlegt að heyra eitthvað af þessum lögum á tónleikunum.

Og ég er þegar farinn að syngja með.

Eins og ég skúbbaði langt á undan öðrum er von á færeyskum rokkgoðum til landsins á næstunni. Týr kemur og spilar á þremur stöðum.

Blái Hatturinn Akureyri: 3. okt
Nasa: 4. okt
Hellirinn: 5. okt.

Við Eygló látum okkur ekki vanta og biðjum því systur og mág um gistingu þetta kvöld sem þeir spila á Akureyri. Þetta verður gaman. Ég veit að þeir tóku Orminn aftur inn á efnisskránna á síðustu tónleikum í Færeyjum. Þar áður höfðu þeir ekki spilað það lengi enda er það ekki á þeim þremur plötum sem flestir nýju aðdáendur þeirra eiga. En já, fjör, grúví fjör.

Heri Joensen og félagar í Tý eru á leiðinni að verða frægir menn og ég hef hitt nær alla sem hafa verið meðlimir í hljómsveitinni (kjarninn hefur reyndar verið nokkuð stöðugur). Á næsta ári er sagt að þeir fari á túr um Bandaríkin sem aðalnúmerið.

Á meðan Týr hefur verið að sigra heiminn þá hefur minna farið fyrir vinsældum þeirra hérna heima. Það er alveg tímabært að gera eitthvað í því og fyrsta skrefið er að fá þá hingað til lands sem mun víst gerast á næstu mánuðum. Það ætti að vera fjör.