Gneistinn

Tónleikarnir maður, tónleikarnir. Ég fór árið 2005 í Brixton á Queen + Paul Rodgers og langaði að sjá þá aftur. Við Eygló fórum sérstaklega til Glasgow í miðri vinnuferð hennar til þess. Tónleikarnir voru í Scottish Exhibition and Conference Centre sem er nokkuð stórt pláss. Þegar ég fékk miðana mína var ég ekki glaður með sætin okkar. Við vorum langaftast en þó beint fyrir framan sviðið. Þegar við komum á staðinn var heillöng röð en það gekk vel að koma okkur inn. Ég keypti engan varning sökum stöðu krónunnar og við fundum síðan sætið okkar. Það var betra en við héldum. Í raun hefði verið verra að vera mikið framar því það hefði heft útsýnið.

Spennan jókst meðan við biðum. Loks byrjaði sjóvið. Og þetta var flott. Alveg gríðarlega flott (þrátt fyrir drukknu kjaftatíkurnar fyrir framan mig). Paul Rodgers er enginn Freddie en hann er ekki að reyna það og þannig gengur þetta upp hjá honum. Sjálfur var ég þó glaðastur þegar Roger og Brian voru einir á sviðinu. Síðan var hápunktur tónleikanna þegar Love of my Life og ‘39 voru spiluð. Þetta var vissulega flott líka núna en, merkilegt nokk, sló Roger Brian út strax eftir það.

Þegar ‘39 var spilað kom Roger fremst á “catwalkið”, mjótt áframhald af sviðinu sem leiðir út í áhorfendaskarann. Brian hafði verið þar þegar hann söng Love of my Life. Fyrir framan Roger var komið með bassatrommuna sem hann notaði ásamt tamborínu í laginu. Eftir lagið var komið að trommusólóinu. Ég varð hissa þegar ég frétti af því að Roger skyldi vera með trommusóló á þessum túr þegar hann hefur lýst yfir andstyggð sinni á slíku. En hann var með meira upp í erminni. Trommusólóið byrjaði þar sem Roger trommaði með kjuðum á ytri hluta bassatrommunnar. Næst tók hann sig til og trommaði á bassagítar sem bassaleikarinn hélt á lofti. Það var viðbjóðslega flott atriði. Til að toppa þetta settist Roger aftur niður og rótari kom með hi-hat trommu. Roger hélt áfram að leika sér á henni. Og koll af kolli var heilu trommusetti komið fyrir þarna fremst á sviðinu meðan Roger lék sér að því. Þetta var þvílíkt flott og skemmtilegt. Ég var eiginlega bara hlæjandi allan tímann. Eftir það voru tekin lög sem Roger söng.

Brian May tók líka sitt sóló sem mér þótti líka flott. Það þróaðist út í Bijou þar sem var spilaður söngur Freddie í miðju laginu. Að lokum kom síðan Paul Rodgers aftur á svið og þeir héldu áfram. Ég var hvorki ósáttur við nýju lögin né lögin hans Paul. Sérstaklega finnst mér Seagull flott lag. Af nýju lögum Q+PR var Say its not true flottast (er þó ekki alveg nýtt). Fyrsta lag í uppklappi var síðan Cosmos Rockin’. Það lag fannst mér ekkert rosalega flott á plötunni en þegar maður sá það spilað á tónleikum og sá undirtektirnir þá trúði maður textanum “we got the whole town rockin’”. Tónleikunum lauk á We Will Rock You og We are the Champions. Þeir kvöddu undir God Save the Queen sem var ekki sungið af öllum í salnum.

Við vorum sumsé mjög mjög mjög sátt við tónleikana. Ég naut þeirra meir en í Brixton 2005 en það gæti líka bara verið vegna spennufalls sem ég varð fyrir þá. Núna var ég rólegri sem var betra. Ég mæli sumsé með þessu og ég held að maður þurfi alls ekki að vera die-hard aðdáandi til þess að fara á þetta. Hvað sem allir gagnrýnendur segja þá eiga þeir endilega að vera að spila því þeir eru bara svo góðir.

Á þriðjudaginn fékk ég The Cosmos Rocks í pósti. Ég renndi honum einu sinni í gegn og hef ekki hlustað síðan þá. Núna er hann kominn aftur í.

Fyrir þá sem ekki þekkja til þá er þetta plata með Brian May gítarleikar Queen, Roger Taylor trommari Queen og Paul Rodgers úr Bad Company/Free. Saman kalla þeir sig Queen + Paul Rodgers. Mér finnst það reyndar vond hugmynd út af fyrir sig en ég læt það ekki angra mig jafn mikið og þeir sem hafa herjað á Queentengd spjallborð á netinu í rúm þrjú ár og talað um það hvað þetta sé nú hræðilegt.

Það er voðalega erfitt að hlusta á svona með opnum huga. Það vantar bæði John og Freddie. Mín afstaða er sú að maður skyldi ekki líkja þessu við Queen heldur þau sólóverkefni sem Roger og Brian hafa komið með. Og ég held að platan sé bara mjög góð í þeim samanburði. Það koma svona stundir þar sem maður hugsar að þetta sé nú næstum “Queen Worthy”. Augljóslega kemur Paul með sínar áherslur og það er ekkert endilega slæmt. Hann er enginn Freddie eftirherma og það er ekkert nema gott.

Gagnrýnendur eru hins vegar að slátra plötunni hægri vinstri. Ég myndi segja að það sé lítið að marka þá. Tónlistarpressan hataði Queen og Freddie í gegnum tíðina og nú hatast þeir við þessa plötu af því að hún er ekki það sem Queen var einu sinni. Þetta er svona plata sem gagnrýnendur hafa gaman af að rakka niður og það er miklu auðveldara en að hlusta með opnum huga.

Ég held mér eigi ekki eftir að þykja neitt leiðinlegt að heyra eitthvað af þessum lögum á tónleikunum.

Og ég er þegar farinn að syngja með.

Það er komin tími á Blogggátu. Þann 21. maí (afmæli í dag sumsé) var fæddur einstaklingur sem tengist sögu hljómsveitarinnar Queen.

Hver er “maðurinn”?

Ég er að horfa á tónleika með Brian May sem fóru fram í Brixton Academy árið 1993.  Þetta er sjónvarpsupptaka sem ég er að færa yfir á dvd.  Unaður að geta gert að.  En ég sá Brian og Roger (og já Paul Rodgers) þarna í Brixton árið 2005.  Gaman að sjá staðinn aftur.  Á skjánum get ég bent á staðinn sem ég var á.  Og núna er hann að spila Last Horizon sem var eitt af uppáhalds augnablikum mínum á tónleikunum 2005.  Sumir hreinstefnusinnar voru á móti því að spila Brian May sóló-lag á “Queen” tónleikum.  Ég hef hins vegar aldrei fallið eins mikið fyrir þessu lagi og þegar Brian stóð þarna fyrir framan mig á sviðinu og spilaði það. Yndislegt alveg.  Ef þeir fara aftur á túr þá fer ég aftur.  Ekki spurning.

Það er gott að maður hefur slík áhrif að það er minnst á Freddie Mercury í tíma í Rómarsögu.

Ég ætla nú bara að lýsa því yfir hér og nú að það er ekki séns að sólóið í Comfortably Numb sé betra en sólóið í Brighton Rock. Ekki séns.

Gjöf fyrir Queenaðdáandann sem á allt.  Ég hef reyndar ekki hlaupið til og keypt þetta.
Smellið á myndina til að sjá hana stærri.

Eygló var að segja mér að einhver útvarpsmaður á Bylgjunni, væntanlega Rúnar Róbertsson, hefði verið að segja að Freddie Mercury hefði alltaf búið einn.  Þetta var inngangur hans að laginu It’s a hard life.  Nú veit ég ekki hvaðan hann fékk þessar upplýsingar en þær eru augljóslega bandvitlausar.  Freddie var að minnsta kosti tvisvar, hugsanlega þrisvar í sambúð.  Hann bjó í nokkur ár með Mary Austin áður en hann kom útúr skápnum og síðustu árin (líklega frá 1985) þá bjó hann með Jim Hutton.

Þegar ég horfði á þetta í gær þá spurði ég sjálfan mig ítrekað “af hverju fór ég ekki?”.  Eitt af því sem mér hefur lengi  langað að gera er að sjá Roger og Brian spila með Foo Fighters.  Það var í skoðun að fara á tónleikana en nei.  Bömmer.

Brian May gítarleikari Queen er að tala um að klára doktorsgráðuna sína núna þrjátíu árum eftir að hann ákvað að snúa sér alfarið að tónlistinni.  Greinilega að heiðursdoktorsnafnbótin dugar honum ekki alveg.