Gneistinn

Ég man þegar ég var í Gagganum líklega um 14 ára) og ein bekkjarsystir mín, köllum hana Siggu, kallaði mig homma. Ég hafði þá þegar áttað mig á því að það væri í raun ekkert að því að vera hommi og tók því þessu ekkert illa. Ég vissi samt að hún var að reyna að móðga mig og ákvað að snúa þessu upp á hana og benti henni á að ég hefði fyrir nokkru heyrt hana tala um Pál Óskar og syrgja það að allir hommar væru svo agalega sætir. Ég sagði að hún hefði í raun verið að kalla mig sætan og þakkaði henni hólið.

Ég sá á svipnum hennar að hún fattaði ekkert hvað ég var að fara, hún gat einhvern veginn ekki tengt þetta saman. Um leið hvarf skemmtun mín af þessu hnyttna tilsvari. Ef Sigga hefði skilið hvernig ég hafði snúið þessu við þá hefði hún orðið fúl við mig en hún varð bara ringluð. Væntanlega hefði hún orðið reið ef ég hefði bara sagt á móti að hún væri “tík” eða “hóra” en það hefði bara ekki verið minn stíll.

Lexían sem ég lærði þennan dag var að það er ekkert gaman að eiga við fólk sem er mikið heimskara en maður sjálfur því það fattar almennt ekki þegar það hefur tapað. Rétta svarið við því þegar einhver kallar mann homma í von um að móðga mann er því augljóslega “whatever”. Síðan getur maður snúið sér að einhverju áhugaverðara.

Þegar ég var nýfluttur í Melgerði 6 ára gamall þá var ég að leika mér með síma sem var fyrir í húsinu. Við héldum að hann væri óvirkur og ótengdur. Ég tók með því til og hringdi í símanúmer sem ég þekkti vel en hefði aldrei þorað að hringja í. Númerið var 22222. Mér brá þegar svarað var hjá Slökkviliðinu á Akureyri. Ég stundi út úr mér að ég hefði hringt í vitlaust númer. Viðmælandi minn sagði að sér hefði grunað það.

Ég held að ég hafi aldrei sagt neinum frá þessu en mér brá svo þegar svarað var að þetta festist í mér.

Á mínum yngri árum seldi ég fyrsta maí merki í nokkur ár. Eitt árið sannfærði ég þá sem sáu um þetta að hækka hlut sölubarna í hagnaðinum. Úr 25 í 35 krónur fyrir hvert selt merki, ef ég man rétt. Kannski bara í 30 krónur. Þegar ég hafði sannfært umsjónarmanninn um þetta þá sagði hann eitthvað á þá leið að kannski ætti að senda mig til að semja við Einar Odd.

Einu sinni vann ég hjá Efnaverksmiðjunni Sjöfn sem nú er Mjöll-Frigg. Meðal þess sem ég gerði þar var að fylla á klórbrúsa. Ég var ekkert að vinna með klórgas og ég er ekki einu sinni viss um að það hafi verið gert á þeim tíma. Ég veit að það var gert hér áður en ég vann þar vegna þess að yfirmaður minn sagði mér sögu af því þegar hann varð fyrir eitrun á níunda áratugnum. Viðbrögðin á þeim tíma voru að senda hann heim, keyrandi. Ætli sá sem varð fyrir eitrun núna hafi unnið með mér þarna á sínum tíma?

En það eru nærri átta ár síðan ég var að vinna með eiturefni á hverjum degi. Núna sit ég hér í framhaldsnemarýminu í Odda og þarf ekkert að óttast nema þungt loft og lélegar Strætósamgöngur.

Það að búið sé að skanna inn Dag út árið 1980 er frábært. Ég er búinn að vera að dunda mér við að skoða blaðið og fann þessa dásamlegu auglýsingu.

Þetta er semsagt (eins og) gamla sjónvarpið okkar. Auglýsingin er frá maí 1979.

Ég fór á fyrirlestur áðan um Óhóf.  Aðalástæðan fyrir því að ég fór þangað var að fyrirlesarinn var hann Sigurður Ólafsson heimspekikennari úr M.A..  Þrátt fyrir harða samkeppni frá Þorláki Axel og Láru Ágústu þá er SÓ, eins og hann var jafnan kallaður, uppháldskennarinn minn úr M.A..

Þegar SÓ kenndi mér þá barst hann reglulega í tal þegar ég kom í mat til afa og ömmu.  Við eigum nefnilega sameiginlegan langafa, hann Gunnlaug Daníelsson.  Það var nokkuð skondið að heyra ömmu tala um hálffimmtuga kennarann minn sem “Sigga litla sem var alltaf í svo miklu uppáhaldi hjá ömmu sinni”.

Fá framhaldsskólanámskeið sem hafa haft meiri áhrif á mig en heimspekin hjá SÓ. Í kúrsinum sem ég sótti síðustu helgar þá var gott að hafa grunn í Kant og geta vitnað í “das ding an sich” og “das ding an mich”.  Kant var annars með skrýtinn haus.

Fyrirlesturinn var skemmilegur.  Byrjaði á skemmtilegri upprifjun á Aristótelesi og Platóni.  Síðan tókst hann á flug og kom með fjölmargar skemmtilegar athugasemdir um óhóf sem var efni fyrirlestursins.  Eftir á fór ég og þakkaði honum snöggt fyrir og hann heilsaði mér með nafni.  Þótti vænt um það.

Ég ætlaði reyndar að kíkja á þennan sama fyrirlestur hjá SÓ þegar ég var í M.A. um daginn en hafði ekki tíma.  Það hefði verið gaman að fá lesturinn í Gamla skóla.

Á morgun flyt ég um set. Reyndar bara með bækurnar mínar og önnur lærdómstól. Ég hef fengið úthlutað aðstöðu á þriðju hæðinni í Odda. Vona að ég nýti mér það sem skyldi og að duglegheitin flæði frá mér.

Mér þykir vænt um Odda, þetta er mín bygging. Ég held að ég hafi síðast setið áfanga í húsinu haustið 2005 en samt eyði ég frítíma mínum á Háskólasvæðinu yfirleitt þar. Árnagarður er svona númer tvö en samt nenni ég eiginlega ekkert að vera þar. Áður en Tommi fékk sjálfur aðstöðu á þriðju hæðinni þá mátti næstum alltaf treysta því að hann væri á annarri hæðinni. Þá gat maður sagt við fólk sem maður var að mæla sér mót við að það ætti bara að hitta mig hjá Tomma. Þjóðfræðinemar eru líka yfirleitt þarna á svæðinu þó þeir séu oftar í kennslustundum annars staðar.

Augljóslega má rekja rætur væntumþykkju minnar til Odda til þess þegar ég var í bókasafns- og upplýsingafræði. Oddi 201 var aðalstofan en Anne Clyde var með fyrirlestrana yfir okkur í 101 og tölvutíma í 301. Alltaf á sama stað á mismunandi hæðum. Við Eygló rifjuðum upp í gær það þegar við aumir BA-nemarnir vorum að fara í tölvustofuna og sáum þar þetta afgirta svæði, ekki bjóst ég við að enda þar innan dyra.

Reyndar ná tengsl mín við Odda aftur á síðustu öld. Þar fékk ég fyrst að leika mér frjáls á internetinu án þess að þurfa að hafa aðra yfir mér. Ég fékk notendanafnið og passwordið hennar Hafdísar og vafraði um. Malkavian web page var uppáhaldið mitt þá og hún er ennþá til núna cirka 13 árum seinna! Það er ending. Ég prufaði líka ircið og endaði á #Queen sem ég sótti reglulega þar til ég hætti að neta að irca sirka 2002. Á rásinni kynntist ég stelpu sem hét, og heitir vonandi enn, Eygló. Ekki sú Eygló sem ég kynntist seinna á ircinu, sú er nokkrum árum yngri en ég á meðan þessi var eldri.

Þetta varð allt í einu trip down memory lane. Alveg óvart. En ég flyt vonandi á morgun í þessa byggingu sem höfðar svona sterkt til mín.  Ég ætlast reyndar til þess að fólk noti tækifærið og heilsi reglulega upp á mig, ég ætla ekki að úldna í lærdómnum þarna uppi.  Ég hef þegar tilkynnt Telmu að það megi nota mig sem félaga þegar hún röltir um með barnavagninn.

Þessi mynd (smellið til að sjá stærri) birtist í Morgunblaðinu í janúar 1989 sem gerir mig rétt innan við tíu ára. Gunnlaugur Starri frændi (þá 12 ára, nú þrítugur) situr þarna fyrir framan og ég fyrir aftan. Gylfi frændi var þarna á sýningunni með Yamaha bás. Ég á held ég einhverjar derhúfur sem ég fékk á þessarri sýningu ofan í kassa.

Þegar ég sá þessa mynd fyrst þá varð ég mjög sár yfir því að í textanum stendur “í þykjustunni”. Ég krotaði yfir það og skrifaði “í alvörunni” í staðinn.

Minningar tengdar lögum eru áhugaverðar.  Núna er ég að hlusta á Sunday Morning með No Doubt.  Í huga mínum kemur upp mynd frá sumrinu 1997.  Ég er að vinna hjá LoftOrku, úti að setja saman mót fyrir súlurnar í álverinu á Grundartanga.  Við erum úti enda eru súlurnar þannig að ekki er hægt að steypa þær inni við.  Það er ekki rigning en það liggur í loftinu að það fari bráðum að rigna.  Ég er með þeim Kalla, Jóa og Kristjóni.  Jói kallar á Kalla “Sunday Morning á Bylgjunni” því hann vildi alltaf vita af því þegar lagið væri í spilun.

Siggi var að senda mér skannaða bekkjarmynd úr núll bekk. Viðeigandi tilefni svosem.

Ég sé svoltið eftir fatavali þennan dag. Ég er eins klæddur og Óskar sem er svoltið neyðarlegt. Sérstaklega þar sem við erum hlið við hlið. En allavega er ég ekki með bindi einsog sumir.

En nei, ég læt myndina ekki hérna.