Gneistinn

Í dag hitti ég mann sem lofaðist til að gifta okkur Eygló. Það þarf bara að tryggja að hann sé á landinu þegar að því kemur.

Það er ágætt að rifja það upp að þann 22. apríl árið 1999 ákváðum við Eygló að byrja saman. Það var líka sumardagurinn fyrsti þannig að við eigum oftast tvo afmælisdaga.

Í fyrrinótt þá spurði Eygló mig hvað ég hefði verið að gera fyrir átta árum.  Þá töluðum við semsagt fyrst saman.  Seinna um nóttina þá var ég alveg að ná að sofna en þá var slengt í mig handlegg og Eygló sagði, mjög sofandi, “Færðu þig, ég þarf pláss”.  Ég lá þá á brúninni mín megin.  Hún hefur verið of góðu vön þarna á tímabili.

Jæja, þá er Eygló búinn að upplýsa það opinberlega að við erum hætt saman. Ég held að ég vísi bara að mestu í hennar orð.
En ef þið vitið af herbergi til leigu í námundan við Háskólann þá megið þið láta mig vita (olis hjá hi.is). Helst ódýrt augljóslega og internetsamband (eða möguleiki á því) er nauðsyn. Ég er augljóslega mjög rólegur, reyki hvorki né drekk.

Saying goodbye, why is it sad?
Makes us remember the good times we’ve had
Much more to say, foolish to try
It’s time for saying goodbye.

Ef það er eitthvað sem ég vildi breyta í fari mínu þá væri það að gera mig hæfari í að tjá samúð með orðum.  Ég svolítið erfitt með það.  Ég á voðalega erfitt með að segja “ég samhryggist” þegar einhver sem ég þekki missir einhvern nákominn sér, aðallega af því að mér finnst þetta vera svo lítils virði þegar ég segi það, hálfformúlukennt.  Sem er reyndar hálfasnalegt af því að ég hugsa ekki þannig þegar fólk segir þetta við mig þegar ég er í sömu sporum.  Mér finnst orðið samhryggjast eiginlega ekki lýsa almennilega því sem ég er hugsa.

Mér þætti í raun betra ef maður segði eitthvað á við “ég finn til með þér”.  Þetta er samt í raun það sem maður er að reyna að segja með orðinu samhryggjast.  Betra þegar maður er nægilega náinn fólki til að taka bara einfaldlega utan um það.  Segir meira en orðin.  Best að blogga núna um eitthvað annað svo að þessi færsla færist neðar á síðuna og lesendur mínir taki ekki eftir henni.

Þetta er aðeins of skammur tími til að skrifa eitthvað… Ég reyni þó…

Jæja, ég er á Akureyri. Í gær hringdi Hafdís í mig og sagði að ömmu væri að versna en hún hefur verið á sjúkrahúsi síðan um helgina. Ég keyrði því beint norður í morgun. Ég ákvað þó að koma við og teygja úr mér á Blönduósi, hjá henni Ingibjörgu Hönnu. Hún tók mig í hraðskoðun um safnið og ég tók mynd af henni sem er á myndablogginu.

Þegar ég kom til Akureyrar fór ég með Hafdísi og Sóleyju á sjúkrahúsið að hitta ömmu. Hún var vakandi og virtist heyra í okkur en sagði ekkert. Við fórum síðan í heimsókn til afa. Ég fór síðan einn á sjúkrahúsið og var þar í rúman klukkutíma. Sat bara og hélt í höndina á ömmu, hún var sofandi og mér þótti óþarfi að vekja hana. Erfitt að sjá hve illa henni leið.

Eftir þetta gerði ég mitt besta til að spilla æskunni en ég myndbloggaði það ekki þó ég hafi tekið mynd. Ég er þá búinn að borða Greifapizzu og fer að koma mér suður aftur. Ef ég hefði ekki tónlist í bílnum þá yrði ég geggjaður á þessum akstri. Myndi hugsa alltof mikið.

Í dag er afmælisdagurinn hennar mömmu. Hún hefði orðið 51 árs sem er stórfurðuleg tilhugsun. Ennþá skrýtnara, og sorglegra, er að báðar systur mínar eru eldri en mamma varð og ég á svo sem ekki langt í það. Á mínum aldrei var mamma búin að eignast þrjú börn.

Fæddist í júní 1999 og dó 18. maí 2005

Við ákváðum að láta hana heita Zero eða Síró eftir laginu með Smashing Pumpkins en í raun var hún aldrei kölluð annað en Grísla. Við fengum hana þegar hún var örlítill hnoðri þegar við vorum nýbyrjuð saman. Þegar Grísla fæddist þá leit hún út fyrir að vera blind á öðru auga en það lagaðist. Mig minnir að við höfum fyrst séð hana 17. júní um það bil. Ég komst reyndar fljótt að því að ég er með ofnæmi fyrir naggrísum og gat því varla handleikið hana. Fyrir nærri tveimur árum fékk hún sýkingu í fæturnar og þurfti að fara á sýklalyf. Hún náði sér eiginlega aldrei af því. Síðan hefur fleira komið upp á undanfarið. Í fyrra fórum við með hana til dýralæknis sem hafði aldrei heyrt um jafn gamlan naggrís. En greyjið litla dó í kvöld, ég á eftir að sakna hennar. Hún var nærri sex ára.

Við Eygló höfum núna verið saman í sex ár, skrifa kannski meira um þetta á morgun.