Það er svo stórkostlegt að hugsa til þess að það hafi verið gerðir 264 þættir af Murder She Wrote. Í öllum þáttunum, sem ég sá, flækist þessi geðþekka kona Jessica Fletcher í morðmál sem hún síðan leysir. Ég get ekki skilið hvernig er hægt að komast að annarri niðurstöðu en að hér hafi verið á ferðinni raðmorðingi sem var einstaklega lagin við að koma sökina á aðra. Ég vil sjá crossoverþátt þar sem Criminal Minds fólkið tekur sig til og rannsakar þessa konu. Það yrði stórkostlegur þáttur þar sem Jessica myndi loksins taka niður grímuna og játa á sig öll þessi 264+ morð (stundum voru fleiri en eitt í þætti). Hver myndi ekki horfa á það? Must see tv.

Ég virðist hafa verið of örlátur við síðasta þátt eða þá að þau hafi notað allt sitt besta efni. Verst var að fá geðuga biskupssoninn með blackface og vondan indverskan hreim.

Ég hafði Martein í gangi áðan. Þetta var ekki sársaukafullt sem er framför frá flestum öðrum íslenskum gamanþáttum. En þetta var eiginlega ekkert fyndið.

Ég sá umfjöllun um þáttinn í Kastljósinu í vikunni. Þar kom fram að þau væru að vinna eftir einhverjum hefðbundum bandarískum formúlum. Ég veit ekki hvers vegna þeim þótti það nógu góð hugmynd til að nota það til að vekja áhuga fólks á þættinum.

Ég held satt best að segja að það væri alveg hægt að gera góða íslenska gamanþætti. Ég myndi hins vegar líta miklu frekar til Bretlands en Bandaríkjanna. Bæði er það þannig að húmorinn okkar er mjög breskur og hins vegar erum við í sama pakka að hver sería er ekki meira en kannski 6-8 þættir. Það er allt öðruvísi stíll yfir slíku.

Þannig að ef einhver vill ráða mig í að búa til íslenska gamanþáttaseríu þá er ég alveg til.

Ég er að horfa á Útsvar frá því á laugardaginn sem við misstum af vegna árshátíðar Vantrúar. Spurt var um persónu í rússneskri skáldsögu. Ég sagði við Eygló að þetta væri nú án efa Stríð og friður, Glæpur og refsing eða Karamazov bræðurnir. Ekki hafði ég þó hugmynd um þetta. Liðin giskuðu síðan hvort á sína bók en sú þriðja var rétta svarið.

Á síðustu stundu varð það plan til að fá Hjördísi og Halla í míní Eurovision partí. Það virkaði ágætlega að hafa þetta fámennt þar sem ég þarf meira og minna að liggja til að leyfa bakinu að lagast. Við grilluðum fyrir gestina og ég gerði tilraun að búa til kaffiís. Það gekk vel.

Stigagjöfin var að vanda skemmtilegasti parturinn við söngvakeppnina. Ég held að dómnefndirnar séu ekkert að gera fyrir keppnina. Fólk virðist hafa gleymt að landa- og menningarkort af Evrópu hefur alltaf verið besta leiðarvísirinn að stigagjöf þjóða. Það er semsagt ekkert sem kom inn með símakosningunni.

Ég hafði spáð Noregi sigri og giskaði að Íslandi gengi vel. Það var óneitanlega dramatískur lokapunktur þegar Azerar fengu 10 stig og komust yfir okkur augnablik áður en frændur okkar Norðmenn gáfu okkur 12 stig.

Mér fannst samt skítt að sjá enga samstöðu með samkynhneigðum hjá keppendum í kvöld. Það er eiginlega keppninni og keppendum, meðal annars þeim íslensku, til skammar.

Mér þótti Kastljósið í kvöld æðislegt. Umfjöllunin eða afhjúpunin um fegurðarsamkeppnina var mjög góð. Athugasemdir Jóhönnu Guðrúnu um sögu Rússlands voru stórkostlegar en Star Trek nördarnir slógu öllu við. Mér finnst magnað að vera svona opinn með nördaskap sinn. Stundum vildi ég að ég væri meiri nörd.

Þessa daganna er verið að auglýsa einhverja heimildarþætti á SkjáEinum sem síðan kemur í ljós að eru ekki ekta heldur eiga að sýna hve drepleiðlegt sjónvarpsefni er til í samanburði við kvikmyndirnar á Skjánum. Ég hef allavega tvisvar séð auglýsingu um heimildarþátt sem ég var orðinn spenntur fyrir áður en kom í ljós að þetta átti að vera óspennandi. Bara vonbrigði.

Mig langar að sjá franska ljósmyndarann sem ferðaðist um Ísland árið 1978!

Datt ekki í hug að horfa.