Gneistinn

Eitt sem ég held ég hafi ekki minnst á varðandi Cork er að hér er töluvert af betlurum. Ég íhugaði í töluverðan tíma hvort ég ætti að gefa þeim einhvern pening. Síðan var það einhvern tímann sem ég var að angra mig á öllu klinkinu mínu að ég áttaði mig á að það væri nú til auðveld lausn á þessu. Ef ég er svo ríkur að peningarnir pirra mig þá get ég bara losað mig við þá.

Ég byrjaði að gefa betlurum centin mín (yfirleitt hirði ég þó hálfu evrurnar). Ekki alltaf en þó reglulega. Það hefur almennt verið handahófskennt hverjum ég gef en þó er augljóst að þeir sem eru hérna í nágrenninu sem fá oftar. Sá sem ég hef oftast gefið, og það er ekkert rosalega oft, er hérna á MacCurtain stræti. Ég giska að hann sé um fertugt. Hann er mjög þakklátur. Mig grunar að hann fái ekkert sérstaklega mikið enda er hann ekki vel staðsettur. Þeir fá væntanlega mest sem eru á brúnni við enda Patreksstrætis. Þeir hafa reyndar horfið þegar líður á haustið.

Undanfarið hefur þessi kunningi minn ekki verið á sínum stað. Núna á þriðjudag var einhver annar þar þegar ég ætlaði að gefa honum smá. Í dag hins vegar rakst ég á hann niður við enda Cornmarket strætis. Hann fór að tala við mig og ég skyldi voðalega lítið þar sem hann talar aðallega spænsku. Ég náði samt að skilja að hann var að segja að barnið hans væri á spítala og að hann vildi gefa því kók eða þá að hann vildi hugsanlega sjálfur fá kók. Ég er ekki viss. Ég ákvað að gefa honum klinkið mitt sem var þó ekki nema rúm evra, kannski ein og hálf.

Kannski var þetta kjaftæði. Kannski á hann ekkert barn. Ég veit ekki. Mér finnst reyndar ólíklegt að maður myndi ljúga einhverju svona og síðan ljúka því á að biðja um peninga fyrir kók. En það skiptir ekki öllu máli. Sama hver baksagan er þá held ég að hann eigi ekki mikla peninga. Ef honum langaði bara sjálfum í kók þá vona ég að hann hafi notið þess. Það hefur þá allavega verið smá ánægja í erfiðu lífi.

Hann var líka að vanda mjög þakklátur. Hann tók líka upp á því að kynna sig fyrir mér í fyrsta skipti. Hann heitir Carlos. Ég heilsaði honum og sagði að ég héti Óli sem hann endurtók. Spænskumælandi fólk á ekki í miklum vandræðum með að bera fram nafnið mitt.

Mér líkar einhvern veginn vel við Carlos þó við tölum ekki sama tungumál. Hann virðist vera ágætisnáungi. Ég hef látið mér detta í hug að fá Rapha eða Alejandro með mér til að túlka á milli okkar en ég efast um að ég geri það. Ég mun væntanlega bara heilsa honum þegar ég geng framhjá, gefa honum klink þegar ég er með það. Síðan hverf ég á braut eftir mánuð og sé hann væntanlega aldrei aftur. Hvað ætli hann verði lengi að gleyma mér? Hvað ætli ég muni lengi eftir honum?

Mig langar næstum að eyða þessari færslu af því að mig grunar að einhverjir haldi að ég sé að skrifa þetta til að setja mig upp sem eitthvert voðalegt góðmenni. Það er alls ekki málið og mér finnst ég ekki vera neitt sérstaklega góður þó ég gefi þessum manni smápeninga og komi fram við hann af virðingu. Þetta eru í raun engar fórnir af minni hálfu. Mér finnst þetta bara áhugaverð lítil saga úr lífi mínu. Ég vil allavega muna eftir honum Carlos.

Ég skoraði áhugaverða körfu í dag.  Við Sigrún vorum að dunda okkur í íþróttasalnum, hefðum verið að spila bandí ef mæting hefði verið betri.  Ég dúndraði í fótboltann sem fór af veggnum í loftið og þaðan ofan í körfuna.  Ég sá fyrir mér sig í Americas Funniest Home videos ef við hefðum tekið þetta upp.  En nei.  Ég hitti bara Bob Saget við annað tækifæri.

Dagurinn fór öðruvísi en vonir stóðu til. Ég ætlaði að eyða honum við eldhúsborðið glósandi fyrir Rannsóknirnar. Þetta plan varð að engu. Þegar ég vaknaði var ég með smá bakverk. Eftir smá tíma varð bakverkurinn verri. Ég reyndi að fara í bað til að lina verkinn en ekkert gerðist. Verkurinn versnaði bara og versnaði. Eftir að hafa reynt að koma mér vel fyrir í svona þrjú eða fjóra klukkutíma sá ég að þetta væri ekki neitt venjulegt.

Ég tók því og hringdi í Heilsugæslustöðina. Hjúkrunarfræðingurinn þar úrskurðaði að ég væri með væntanlega með nýrnastein. Hún sagði mér að ég þyrfti að koma mér á Landsspítalann við Hringbraut. Eygló var svo væn að skutla mér þangað. Sársaukinn var á þessum tímapunkti ógeðslegur. Ég fékk mitt eigið rúm á Bráðamóttökunni og tekin voru sýni af hinum og þessu. Einnig var ég kannaður á þann hátt að hjúkrunarfræðinemagreyið baðst voðalega afsökunar á. Ég fékk líka verkjalyf og þá minnkaði verkurinn sem betur fer.

Dagurinn fór að mestu í bið og í að neyta saltvatns. Ég fór í myndatöku, var skutlað þangað í hjólastól, þar sem var sprautað í mig einhverju efni sem ég man ekki hvað kallast. Ég man hins vegar að síðast þegar ég fékk þetta efni þá ældi ég. Ég ældi ekki núna. Ég bara lá á bakinu og leyfði konunni að skanna mig.

Myndatakan var endurtekin klukkutíma síðar. Þá fékk ég reyndar rosalegt samviskubit þegar grey stúlkan var að keyra mig til baka í hjólastólnum því verkurinn var alveg að hverfa. Ég beið síðan í klukkutíma og fékk þá að í fyrri myndatökunni hefði sést nýrnasteinn. Síðan beið ég í svona 20 mínútur og fékk þá lyfseðla og leyfi til að fara heim.

Læknirinn tók fram við mig að menn segðu að nýrnasteinar gætu verið sárari en barnsburður. Mig grunar einmitt að það séu frekar karlmenn en kvenmenn sem segja það. Þetta var samt djöfull sárt. Ég var alveg að fara yfir um af þessu. Ég á víst að snúa aftur eftir áramót í tjékköpp. Borða núna sýklalyf. En steininn er líklega ekki kominn alla leið ennþá.

Hér að neðan má sjá myndir (ekki fyrir viðkvæma). Sjá meira »

Ég var að spjalla við Hjalta í gær og við vorum að reyna að plana það hvernig ég ætti að koma eintaki af The God Delusion til hans. Ég var alveg að fara að ná Strætó til að komast í tíma þannig að ég ætlaði að kveðja hann. En þá fékk ég hugmynd.

Það er þannig að við Hjalti notum sama Strætóinn til að komast í Háskólann (hann kemur inn í Kópavoginum). Mér datt þess vegna í hug að ég tæki bara bókina með mér en Hjalti myndi koma upp að stoppistöðinni sinni. Ég myndi síðan rétta honum bókina þegar vagninn stoppaði þar.  Við ákváðum að framkvæma þetta. Farþegarnir horfðu svoltið undarlega á mig þegar ég rétti Hjalta bókina án þess að hann stigi inn í vagninn.

Þetta leit út einsog ódýr útgáfan af dópafhendingu. Easy-dope fíkniefnasalar, ekkert bruðl.

Ég var að fá sendingu frá Amazon. Eftir að hafa beðið lengi eftir að ná sambandi með gsm-posanum borgaði ég loks með peningum. Þegar póststúlkan var farinn fór ég að skoða kassann og opnaði hann fljótt því mér sýndist hann fullt lítill. Kemur þá í ljós að það vantar allavega 14 bækur þó ég hafi borgað alla. Ég hleyp út og næ ekki á stúlkunni áður en hún leggur af stað. En ég sé að hún er bara að fara í næstu blokk. Ég fer þangað og þegar ég kem að bílnum þá er hún að skoða einhverja pappíra við hliðina á sér. Ég banka á gluggann. Hún lítur upp og öskrar, frekar hátt. Skiljanlegt að henni hafi brugðið enda dimmt úti. Mér brá líka dáltið mikið.

Rakst á Véstein áðan í stiganum. Við förum að spjalla og hann spyr mig hvenær Alþingi sé sett. Ég var ekki alveg viss en akkúrat þá gengur maður framhjá sem myndi vita svarið.  Ég spyr því “hvenær er Alþingi sett Hannes?” og Hannes svaraði mér að það væri yfirleitt sett 1. október.  Hjálpsamur maður.

Í morgun festist ég í lyftu, það var ekki mjög ógnvænlegt.  Ég var kominn inn, búinn að velja hæð en um leið og hún ætlaði af stað þá hoppaði hún örlítið.  Hún vildi ekki leyfa mér að fara út, upp né niður þannig að ég ýtti á bjölluna en enginn kom.  Eftir rúma mínútu hefur einhver uppi kallað á lyftuna og lyftan fór af stað.

Gsm símar hafa að mestu eyðilagt ógnina sem fylgja föstum lyftum.  Ég varð hins vegar hræddur þegar ég festist fimm ára gamall í lyftunni í Kaupfélaginu í Borgarnesi.

Hafið þið tekið eftir því að það eru komnar nýjar umbúðir á Smjörva?  Það er bömmer.  Smjörvaumbúðir hafa verið eins mjög lengi og nú á að eyðileggja þær.  Nýju umbúðirnar eru slappar.  Vantar alla fegurð þeirra gömlu.  Sem betur fer eigum við Eygló gömlu umbúðirnar prentaðar á míníofninn okkar eftir slys sem ég olli.

Í dag hjálpaði ég einmitt til við heimilistækjakaup.  Sjálfur fór ég til að kaupa fjórðu seríu af Seinfeld í Elkó og keypti um leið skrifborðsstól í Rúmfatalagernum.  Á meðan ég var að reyna að troða stóra vinkilkassanum inn í bílinn þá komu Bragi og Jósi.  Þeir horfðu á mig troða stólnum í bílinn og síðan slóst ég í för með þeim inn í búðina.  Ég þurfti að skila Seinfeld því ég keypti fimmtu seríu í stað þeirrar fjórðu (villandi merkingar).  Á meðan ég beið afgreiðslu heyrði ég að stúlkan þarna var að reyna að bjarga vandræðamáli.  Þá sögu segi ég ef þið biðjið mig um það face to face.

Síðan fór ég að fylgjast með Jósa og Braga kaupa Sódastrímtæki fyrir þann fyrrnefnda.  Það mistókst hjá þeim.  Jósi fór líka að skoða kaffivélar.  Afgreiðslumaðurinn benti á Sækó en Bragi vildi Krupps.  Uppúr þessu spratt epísk deila sem endaði með því að Jósi keypti dýra gerð af Krupps með jarðskjálftavörn.  Afgreiðslumaðurinn náði í millitíðinni að slátra einhverjum pönnulokum.

Það rifjaði upp fyrir mér síðustu Elkó ferð mína.  Á mánudaginn fórum við og keyptum Friðarstillinn.  Á meðan við vorum að ræða um gæði vélarinnar þá hallaði ég mér afur á frystikistur sem stóðu þarna á smá palli.  Það var ekki góð hugmynd.  Kisturnar voru á hjólum.  Það varð til þess að ég náði að velta stórri frystikistu um koll.  Hún lifði nú af en það varð til þess að við ákváðum að kaupa uppþvottavélina.  Óbeint allavega.  Ég var ekki í jafnvægi frekar en frystikisturnar.

Ég las eitt stykki bók núna áðan í baðinu. Það er merkilega þægilegt að lesa í baði.

Eftir vinnu í kvöld þá fór ég rúnt með laufabrauð. Reyndar var ég að villast um Vesturbæinn þegar Sverrir hringdi í mig og bað um greiða. Við fundum hvorn annan og ég reddaði eyrnalokkunum. Síðan tók Sverrir sig til og kenndi mér að rata um hverfið, fann millagötuna hennar Sigrúnar, og skutlaði síðan leiðsögumanninum heim. Ég fór þá reyndar næst með laufabrauð til Hildar og endaði í dáltlu spjalli. Hildur staðfesti að laufabrauðið mitt væri sérstaklega gott. Síðan skutlaðist ég með laufabrauð til Sigrúnar sem var þá nýkomin úr einhverju úthverfi Reykjavíkur. Hún stefndi á að læra fram á nótt og ég truflaði hana því ekki lengi. Heppin með nýju íbúðina sýndist mér.

Þetta tal um Vesturbæinn minnir mig á atvik frá því í gær. Ég var að rölta úr Mjóddinni með pakka sem ég hafði þá sótt (The Amazing Meeting 3 á dvd, spennandi stöff). Komu þá nokkrar stelpur, 11-13 ára cirkabát (ég er lélegur í aldursgreiningu), og spurði ein þeirra mig hvar ég ynni því henni fannst ég eitthvað kunnuglegur. Ég sagði henni á hvar ég starfaði og þá fékk ég nokkrar tilgátur um hvar þessi vinnustaður væri. Kringlan? Hamraborg? Ég leiðrétti stúlkurnar og þá sögðu þær að vinnustaður minn væri út í rassgati. Breiðholtsbörnin er svo óheft en þetta er að sjálfssögðu rétt hjá þeim.

Mig grunar að málfar og stafsetning sé kannski ekki til fyrirmyndar í þessum pistli en lokaorð hans eru skrifuð klukkan 3:40 og ég tel það gilda afsökun.

Var í Strætó áðan. Vagninn var að leggja af stað og bílstjórinn sá ekki að kona var að á leiðinni. Ég kallaði á vagnstjórann sem stoppaði. Konan kemur síðan í vagninn, sest aftan við mig og byrjar að kvarta og kveina yfir strætóþjónustunni almennt. Þetta gerði hún þó ég væri augljóslega að hlusta á tónlist. Ég reyndi að svara án þess að hvetja hana en að lokum byrjaði ég bara að hunsa hana. Ég nenni ekki vera stuðpúði fyrir ókunnuga. Kellingin ætti að fá sér bloggsíðu ef hún vill fá útrás fyrir kvartið, svona einsog ég.

Í gær kom síðan ekki Strætóinn sem ég beið eftir. Svoltið ömurlegt.