Mér þykir miklu skemmtilegra umræður skapast við bloggfærslurnar mínar sjálfar heldur en við hlekkina á færslurnar inn á Facebook. Því miður er Facebook umræðan orðin miklu algengari. Það þýðir um leið að góðir punktar um skrif mín verða fljótt og örugglega óaðgengilegir – jafnvel þó ég endi einhvern tímann með tímalínuna. Maður endar líka með því að taka þátt í tvöfaldri umræðu, á bloggi annars vegar og Facebook hins vegar. Það er bara óþarfi.

Spamblogg fer dáltið í taugarnar á mér. Með því á ég við það þegar einstaklingar setja inn sömu bloggfærslurnar á mörgum stöðum. Ég er nokkuð sannfærður um að ef fólk hefur áhuga á að lesa það sem ég hef að segja þá getur það nokkuð auðveldlega fundið þessa síðu.

Ástæðan fyrir því að ég er að pæla í þessu er að ég hef undanfarið  þurft að svara nokkrum bloggfærslum hjá séra Baldri Kristjánssyni. Þegar ég skoðaði málið sá ég að hann birtir sömu bloggfærsluna á allt að þremur síðum og sendir hana síðan jafnvel á einhvern vefmiðil eða blað sem aðsenda grein. Það þýðir að það geta verið í ganga þrjár eða fjórar umræður um bloggfærslurnar. Um leið gerist það að fólk þarf að hrekja vitleysuna í honum á þremur mismunandi stöðum.

Það sem ég á erfiðast með að skilja í þessu er hvers vegna þeir sem sjá um bloggið á Eyjunni leyfa séra Baldri að gera þetta. Þeir hafa lagt í að fá hann þarna inn til að auka umferð hjá sér (væntanlega til að fá heimsóknir frá trúleysingjum sem eru svara honum) en það er til lítils gagns ef vefráfarar geta lesið sömu færslu á tveimur eða þremur öðrum stöðum án þess að hafa yfirhöfuð hugmynd um að hann bloggi á Eyjunni.

En fyrst og fremst er þetta náttúrulega dónaskapur eins og allt spam.

Í dag fékk ég hringingu sem varðaði það að ég fékk ofgreidd laun í desember. Það hafði víst gleymst að draga frá mér allt sem ég fékk ofgreitt þannig að ég er í mínus og fæ því ekkert næst. Ég sagði að ég hefði nú eiginlega verið búinn að reikna þetta út sjálfur og alltaf ætlað að hringja til að fá þetta leiðrétt. Konunni í símanum léttir mjög hvernig ég bregst við og trúir mér fyrir því að sú sem gerði mistökin hafi ekki þorað að hringja sjálf.

Ég segi síðan Eygló þessa sögu þegar hún kemur heim og ekki er hún lengi að koma með kenningu um hvers vegna konan þorði ekki að hringja: “Kannski les hún bloggið þitt”. Mér þótti þetta skondið enda leyfi mér stundum að hrauna hérna til dæmis yfir fyrirtæki sem hafa náð að ergja mig sérstaklega mikið (en það er náttúrulega fyrst og fremst gert til að hvetja þau til að bæta þjónustu sína).

Eitt helsta einkenni á almennilegum bloggurunum er að þeir nota tengla – sérstaklega þegar þeir eru að vitna í fólk. Það gefur allavega til kynna að þeir séu ekki að taka hluti úr samhengi.

Ármann hefur snúið aftur í bloggheima. Ég geri fastlega ráð fyrir að fólk sem hefur haft áhyggjur af því hve lítið ég hef minnst á hann á blogginu undanfarið fari nú að kætast.

Ég átti bloggafmæli í fyrradag og mundi ekki eftir því. Reyndar bloggaði ég fyrst í nóvember-desember 1999 en tel það ekki með af því að það entist ekki. Þá vissi ég svosem ekki að það væri til eitthvað sem héti blogg.

Fyrst bloggaði ég á heimasvæðinu mínu hjá Símanum og handuppfærði allt. Það byrjaði 26. febrúar 2002. Rúmu ári seinna fékk inni á Kaninkunni og bloggaði þar í einhvern tíma áður en ég keypti Truflun.net og byrjaði að blogga hér.

Síðasta ár hefur væntanlega verið lélegasta árið mitt í bloggi. Ég blogga sjaldan og hef lítið verið spenntur. Ástæðan er augljóslega aðallega sú að bloggið var samfélag hér áður fyrr þar sem menn skiptust á skoðunum og það hélt þessu svoltið gangandi. Facebook hefur tekið svo margt yfir. Ég sendi núna bloggfærslur sjálfkrafa á Facebook sem ýtir kannski aðeins við mér. Maður skrifar kannski frekar stutta færslu en uppfærslu á status.

Ég hef ekkert í hyggju að hætta að blogga. Ég geri fastlega ráð fyrir að Facebook sé bara bóla og bloggið snúi aftur enda er það miklu skemmtilegra form.

Ég blogga fyrst og fremst fyrir sjálfan mig og það hefur oft verið ómetanlegt að geta flett upp í því til að komast að því hvenær eitthvað gerðist eða hvað gerðist. Ég er líka með alvöru blogg en ekki eitthvað “málefnablogg”. Ég blogga um mig og mig og fólkið í kringum mig þó ég röfli stundum um eitthvað annað. Það er langbest.

Annars hitti ég Unu Margréti Jónsdóttur frægu konu í vikunni. Harðadisksflakkarinn sem ég keypti fyrir jól virðist vera að klikka. Goðheimar eru uppáhaldsteiknimyndasögurnar mínar eða allavega þær sem hafa haft mest áhrif á mig. Og Kreml.is er löngu dautt og grafið.

Ég var áðan að skoða blogg á Eyjunni. Þar hafa menn safnað saman ýmsum bloggurum sem þeir telja að séu merkilegir eða spennandi eða allavega vinsælir. Ég kannaðist ekkert við vitleysinginn sem var að skrifa og ætlaði að komast að því hver þetta væri en það eina sem kom fram þarna var nafnið hans. Þegar ég smelli á hlekkinn “Um” þá fann ég ekkert. Ég skil ekki í því að menn séu að þykjast reka eitthvað ofurbloggarasamfélag og hafa síðan ekki fyrir því að kynna bloggarana.

Nú er Facebook nálægt því að drepa allt skemmtilegt blogg og skilja okkur eftir í eyðilandi þar sem pólitískir bloggarar halda ræður úr turnum sínum öllum til leiðinda. Ég tók núna eftir því að ég get tengt rss-yfirlitið mitt við Facebook reikninginn minn. Það þýðir að þessi færsla ætti að poppa upp á Facebook hjá öllum vinum mínum sem eru ekki löngu búnir að fela mig. Það ætti allavega að færa minn fókus aftur hér á bloggið.

Nú þegar ég er í harðri baráttu um að komast á toppinn á vinsældarlista BloggGáttarinnar velti ég fyrir mér óeðlilegri samkeppni þarna. Eftirfarandi titlar eru þarna á topp 25 án þess að ég sjái ástæðu til þess að það sé flokkað sem blogg:

Sandkorn DV
AMX Fuglahvísl
Baggalútur
Kaffistofan
Herðubreið

Ég held að það væri vel til fundið að stilla kerfið einhvern veginn þannig að þessi ekkiblogg hætti í samkeppni við okkur bloggarana á topplistanum.

Mér þætti áhugavert ef einhver frá Morgunblaðinu myndi útlista það á hvaða forsendum þeir stunda sína ritskoðun. Það er nefnilega algjör bilun að þeir skuli leyfa manni sem hvetur til manndrápa á þeirra síðum að vera áfram þar en hendi út þeim sem fremja þann glæp að gagnrýna rangt fólk.

Í stuttu máli: Hvað er að ykkur?