Á laugardagskvöldið held ég upp á afmælið mitt og býð upp á einhverjar kökur, brauð og þess háttar. Allir vinir mínir eru vissulega velkomnir, bara látið mig vita ef þið viljið líta.

Viðtalið í Fréttablaðinu hefur vakið athygli, sérstaklega þær uppljóstranir sem þar er að finna. Best þótti mér að heyra um viðbrögð Sóleyjar Önnu sem er næstum sex ára. Hafdís systir mín bloggaði um þau:

Dóttir mín las viðtalið og hváði í miðjum lestri “HA, á Óli von á barni?” Við höfðum ekkert haft fyrir að tilkynna henni þetta enda eru margir mánuðir enn í júlí og erfitt fyrir litla manneskju að bíða svona lengi.

Það var semsagt búið að ákveða að upplýsa þetta um það bil um afmælið mitt og þegar Fréttablaðið hringdi ákvað ég bara að láta þetta flakka. Það er líka farið að sjást á Eygló þannig að þessu verður ekki leynt mikið lengur.

Í morgun stimplaði ég mig inn og brá þegar afmælislagið var spilað fyrir mig. Samt hefði ég alveg átt að vita þetta.

Yfir köku og muffins var sungið fyrir mig.

Það er alltaf heppilegt fyrir karlmenn sem baka að þeir fá strax hrós þó mun duglegri konur veki varla neina athygli með því.

Ég fékk síðan pakka frá samstarfsfólki, Silfursafnið, Vonarstræti, sérhannað kort og smá bónus.

Það er bara gaman að eiga afmæli.

Ef þið væruð að vinna með mér hefðuð þið getað fengið skúffuköku og muffins.

Svona fyrir vini og kunningja þá er rétta að taka fram að ég er ekki endilega mannglöggur, sérstaklega gleraugnalaus. Ég er semsagt ekki að hunsa ykkur viljandi. Síðan er þetta stundum ykkur að kenna verandi með húfur og trefla.

Í dag er merkur dagur fyrir mig. Ég ætlaði að útskýra nákvæmlega af hverju en ákvað að sleppa því. En ef þið fljúgið innanlands ættuð þið að lesa tímaritið Ský.

…þá er ég víst á Íslandi.

Ég fór í sjónmælingu áðan og ég er með -1 á báðum, alveg eins og Eygló. Ég valdi gleraugu og fæ þau á morgun. Ég er búinn að nota önnur gleruaugun hennar Eyglóar í kvöld og finnst heimurinn allt í einu mun skarpari. Ég set inn mynd af mér með eigin gleraugu á morgun.

Ég hélt að ég myndi sleppa við þetta þar til að ég yrði fjarsýnn gamall maður en nei. Systur mínar hafa báðar verið með gleraugu frá unga aldri og bjóst lengi við því að ég fengi líka en aldrei kom dómurinn. Það kom mér því töluvert á óvart í gær þegar ég áttaði mig á að það væri nú eitthvað að sjóninni.

Mér þykja þetta engar hörmungafréttir. Ég nýtti mér það meiraðsegja áðan á fyrirlestri um kjarnorkuviðbúnað á Íslandi að taka niður gleraugun til að leggja áherslu á mál mitt. Áhugaverður fyrirlestur.

Fór líka á Náttúrugripasafnið að skoða gervigeirfugl. Hann var svoltið gervilegur.

Á Borgarbókasafninu hittum við Unni sem ákvað að spjalla við hann Sverri Guðmunds um æsku hans í Reykjavík.

Á Þjóðminjasafninu svaraði ég ýmsum spurningum. Það var reyndar svoltið skondið að ég þekkti þrjá af þeim sex sem voru að stimpla fólk þar…

Ofan á sjónvarpinu liggur hulstur af Seinfeld diskum.  Þegar ég horfi á það þá sé ég móta fyrir Seinfeld lógóinu og síðan einhverjum hvítum texta.  Þegar ég set gleraugun hennar Eyglóar upp þá get séð stafina í lógóinu og einnig lesið að þetta er Season 5.  Gæti verið að ég þurfi gleraugu?

Þetta er voðalega skrýtið af því að ég hef ekki fundið fyrir því að ég sjái illa.  Áðan horfðum við Eygló saman á MirrorMask (sem við mælum bæði hiklaust með, Neil Gaiman klikkar ekki) og ég notaði gleraugu meiripart myndarinnar.  Ég sá allt skýrt þegar ég hafði gleraugun en fannst þetta fara í móðu þegar ég tók þau niður.  Áður en ég prufaði gleraugun þá hafði ég alls ekki þá tilfinningu að ég sæi allt í móðu.

Allavega ætla ég að panta tíma í sjónmælingu.  Er einhver sérstök ástæða fyrir því að ég ætti ekki að láta mæla sjónina mína í gleraugnabúð í stað þess að fara til augnlæknis?

Ég gerði svona próf um mig eins og ég hef áður gert.  Bannað að svindla.

Annars þá virðist vera erfitt að setja inn @ merkið þarna stundum.  Þið takið þá bara og límið email-addressuna þarna inn.  Og ekki nota sér-íslenska stafi í nöfnunum ykkar.

Rokkstjörnuferill minn hefst í dag. Ég hef náð því að verða 28 ára og er ekkert ósáttur við aldurinn.  Afmæli eru góð til þess að skoða það hvar maður er staddur, hvar maður hefur verið og hvert maður er að fara.

Ég er ánægður með það hvar ég er í dag.  Ég hef aldrei lifað jafn skemmtilegu lífi. Vandamál mitt er yfirleitt það að ég hef of lítinn tíma fyrir allt sem mig langar að gera. Ég umgengst dagsdaglega alveg frábært fólk. Við Eygló höfum náð aftur saman eftir erfiðleikatímabil. Ég er heppinn maður.

Fortíðin er ekki jafn frábær en ég læt hana ekki ergja mig í nútíðinni.  Reyndar má segja að síðustu fimm ár hafi verið ákaflega góð, merkilegt nokk (og líklega er það ekki tilviljun) þá er það um það bil sá tími sem ég hef búið í Reykjavík.

Framtíðin lítur vel út.  Túdú-listinn minn lengist. Ég á mjög líklega eftir að eyða meiri tíma erlendis á þessu ári en nokkru sinni fyrr. Ég mun vonandi vinna að áhugaverðri rannsókn og skrifa töluvert í minni áhugaverðu MA-ritgerð. Hugsanlega mun ég flytja eins og einn fyrirlestur. Versti hlutinn við allt þetta er að ég þarf víst að skrifa ótal umsóknir en maður verður að lifa með því.

Í dag tek ég á móti gestum að heimili mínu frá klukkan þrjú. Þetta er að sjálfssögðu fyrst og fremst afsökun fyrir því að baka. Kleinurnar eru til, skúffukakan líka en kremið á hana og möffinsið er ekki komið.