Archive for janúar, 2011

Ólympíuleikvangurinn & dómínókubbarnir (b)

Laugardagur, 22. janúar 2011

Hvernig velja menn sér uppáhaldslið í enska boltanum – þ.e.a.s. þeir sem ekki eiga eldri bræður, frændur (og feður þegar um Leedsara er að ræða) til að segja sér fyrir verkum? Algeng og góð leið er að velja nafn sem manni finnst flott, búning í töff litum eða bara láta litlar tilviljanir ráða – s.s. hvaða fótboltaspjald manni ástkotnaðist fyrst.

Þegar búið er að velja sér uppáhaldslið, geta sömu þættir valdið því að maður verður pínkulítið skotinn í öðrum liðum og haft þau svona til hliðar. Sjálfur hef ég verið svag fyrir Aston Villa, allt frá því að þeir voru besta liðið og með flottasta nafnið um 1982.

Annað lið sem mér hefur þótt vænt um frá því að ég man eftir mér, er Leyton Orient. Skýringin er líklega sú að góður vinur minn í barnaskóla átti nokkuð safn gamalla fótboltaspjalda frá stóra bróður sínum, þar sem meðal annars mátti sjá leikmenn Orient í skringilegum búning.

Leyton Orient átti reyndar til skamms tíma aðdáendaklúbb hér á landi sem hélt úti ölugri vefsíðu. Fjölmiðlamaðurinn Þór Bæring var prímusmótorinn í því og öllum hnútum kunnugur.

Það er ekki auðvelt að vera stuðningsmaður Leyton Orient. Liðið hefur alltaf verið eitt það minnsta og veikasta af deildarliðunum frá Lundúnum. Það liggur á milli yfirráðasvæða stórra úrvalsdeildarliða og sífellt erfiðara hefur reynst að fá nyjar kynslóðir til að halda tryggð við félag sem hefur af litlu að státa í verðlaunaskápnum. Leyton Orient á eitt keppnistímabil að baki í efstu deild (1962-3) og komst í undanúrslit bikarsins 1978 (og þá hefur fótboltaspjaldið góða væntanlega verið prentað).

Um þessar mundir er Orient á sínum sögulega hefðbundnu slóðum sem fremur slakt lið í þriðju efstu deild. En það eru blikur á lofti…

Á næstu dögum (jafnvel strax um helgina) gæti fengist botn í það hvort leikvangnum sem hýsa á Ólympíuleikana í Lundúnum að ári verður breytt í fótboltavöll að leikum loknum – og þá hvort Tottenham eða West Ham hreppi hnossið. Hvort félagið sem verður yrir valinu, er ljóst að staða Leyton Orient verður afskaplega þröng. Ólympíuleikvangurinn er steinsnar frá heimavelli liðsins. Hafi verið erfitt að verjast yfirgangi nágrannana áður, verður það líklega vonlaust eftir 2012.

Aðaleigandi Leyton Orient hefur lengi talað fyrir flutningi félagsins. Hann hefur augastað á Essex-héraði, norðaustur af Lundúnum. Knattspyrnusambandið hefur ekki verið til umræðu um slíkt (menn eru enn minnugir klúðursins þegar Wimbledon var stolið og flutt til Milton Keynes) og stuðningsmennirnir hafa líka verið hugmyndinni andsnúnir. En tilkoma úrvalsdeildarliðs í kálgarðinum mun nær örugglega breyta þeirri mynd og erfitt yrði að standa gegn því að Leyton Orient fengi að flytja sig um set.

Slíkir flutningar hefðu þó augljóslega dómínóáhrif á nýja staðnum. Ekki er fullljóst hvar í Essex Orient-menn myndi bera niður. Stóru liðin í héraðinu eru Colchester og Southend, sem bæði eru austarlega. Væntanlega yrði Orient fundinn staður vestarlega, þar sem góðar samgöngur væru fyrir hendi. Nýju bæirnir: Basildon eða Harlow hlytu að koma til greina. Og mögulega mætti tengja framkvæmdirnar við Stansted-svæðið með einhverjum hætti.

Hver svo sem niðurstaðan verður, má búast við að „stóra liðið“ frá Lundúnum muni traðka niður þau félög sem fyrir eru.

Holdsveiki

Miðvikudagur, 19. janúar 2011

Sit þessa daganna og les mér til um sögu íslenskra heilbrigðismála. Þetta er mikil saga og yfirþyrmandi á köflum.

Eins og á svo mörgum öðrum sviðum, þá er fyrirframþekking manns á viðfangsefninu ansi yfirborðskennd og hangir saman við einstaka stóráfanga – sem yfirleitt er hampað sem ótvíræðum og óumdeildum framfaraskrefum í sögunni.

Þannig lærði maður í barnaskóla og svo aftur í menntó, að fyrsti alvöru spítalinn hefði verið Holdsveikraspítalinn á Laugarnesi árið 1898. Í kjölfarið hafi holdsveiki horfið úr sögunni á fáeinum áratugum, en það hafi gerst pínlega seint á Íslandi miðað við restina af Evrópu. Sem sagt: allir kátir.

Ég minnist þess hins vegar ekki að hafa lært neitt í skólanum um hina hliðina á peningnum. Tilkoma Laugarnesspítalans gerði Alþingi það kleift að setja lög þetta sama ár sem heimilaði að úrskurða sjúklinga til ævilangrar sjúkrahúsvistar. Þrátt fyrir að holdsveiki sé líklega sá smitsjúkdómur sem smitast hvað síst milli manna, þýddi tilkoma stofnunarinnar að unnt var að dæma fjölda fólks í ævilangt stofufangelsi. Það er dálítið öfugsnúið.

Skárra leikjaplan?

Laugardagur, 15. janúar 2011

Það er alltaf gaman að fylgjast með HM í handbolta. Keppnisfyrirkomulagið er þó sérkennilegt – líðin sem fara alla leið í undanúrslit þurfa að spila tíu leiki – fimm í forriðli, þrjá í milliriðli og svo tvo í lokin. Það er fáránlega mikið álag – enda sést það yfirleitt í síðustu leikjunum.

Væri ekki skárra að skipta upp í sex fjögurra liða forriðla (í stað fjögurra sex liða) þar sem tvö efstu liðin færu áfram í sex liða milliriðil og tækju með sér stigin úr viðureigninni gegn hinu liðinu. Það þýdd þrjá leiki í forriðlum, fjóra í milliriðlum og svo tvo í restina – eða níu alls.

Að hengja þröskuld fyrir smið

Miðvikudagur, 5. janúar 2011

Ómar Ragnarsson skrifar grein um kosningakerfi. Ég veit reyndar ekki alveg hvernig best er að tengja á hana. Ómar er nefnilega með Moggablogg og síðu á Eyjunni – þar sem nálega sömu færslur birtast. Og viðkomandi grein birtist líka sem aðsendur pistill á Herðubreið. En hér er amk Moggabloggsútgáfan.

Hér skammast Ómar, sem á að fara að gera tillögur á komandi stjórnlagaþingi, yfir kosningafyrirkomulaginu íslenska – sem mismuni smáflokkum. Það er rétt hjá honum að kosningakerfi Íslendinga hafa um langt árabil verið andsnúin smáflokkum og reynt að gera þeim erfitt fyrir. Þetta sárnar Ómari – enda lítur hann svo á að Íslandshreyfingin hafi verið rænd tveimur þingmönnum á sínum tíma.

Ómar hefur reyndar skrifað áður um sama mál. Og þá – líkt og nú beinir hann skömmum sínum að „5% þröskuldinum“. Líklega á gagnrýni Ómars á þennan þröskuld stærstan þátt í því hversu oft maður heyrir það endurtekið í umræðunni að þessari lúalegu reglu sé um að kenna að Ómar hafi ekki komist á þing.

Hér er þröskuldur hengdur fyrir smið. Hið rétta er að reglan um 5% þröskuldin er ein af fáum reglum sem settar hafa verið inn í íslenskt kosningakerfi til að rétta hlut smáflokka. Áður en þessi regla var sett, má segja að framboð á borð við Íslandshrefyinguna 2007 hefði verið dauðadæmt frá upphafi.

Án reglunnar um 5% þröskuldinn hefði Íslandshreyfingin þurft að ná inn kjördæmakjörnum manni til að geta fengið uppbótarmann – en þessi regla gaf henni möguleika á að komast inn án þess að fá kjördæmakjörinn fulltrúa svo lengi sem þessum þröskuldi væri náð á landsvísu. Enda gekk kosningabarátta Ómars og félaga einkum út á að reyna að sleppa inn smkv. reglunni.

Ómar á endilega að berjast fyrir rýmkuðum rétti smáflokka á stjórnlagaþinginu – en hann mætti gera það án þess að skammast út í einu regluna sem færði honum líflínu í kosninunum fyrir fjórum árum.