Archive for janúar, 2014

Sveitin: Fótboltasaga mín 8/100

Föstudagur, 31. janúar 2014

23. júlí 1986. KR 2 : Fram 6

Pabbi er frekar skynsamur náungi. Samt fær hann stundum afar vondar hugmyndir. Sú versta var þegar hann stakk upp á því að þótt ég ætlaði ekki að fermast gæti ég engu að síður gengið til prestsins. Hvers vegna í ósköpunum hefði ég átt að fórna því í hálfan vetur að sofa út á laugardagsmorgnum til að mæta að ástæðulausu á einhverja fyrirlestra?

Viðlíka vond var hugmyndin sem skaut upp kollinum á hverju einasta ári: hvort mig langaði ekki að prófa að fara í sveit? Pabbi og bræður hans voru allir sendir í sveit á sumrin og fannst það æði. Í mínum huga var einn stórkostlegur galli á þessari hugmynd: Íslandsmótið fór fram á sumrin og í Reykjavík.

Það lengsta sem hægt var að teyma mig, var í sumarbúðir í Kjarnholti í Biskupstungum. Þar dvaldi ég í tvær vikur sumarið 1986.

Mig minnir að ég hafi bara skemmt mér ágætlega í sumarbúðunum. Kynntist einhverjum strákum sem ég gleymdi strax aftur. Þarna voru einhverjar skepnur, en ég í gegnum tíðina lítið skipt mér af fjórfætlingum nema með milligöngu afurðastöðva. Og jú, það voru kvöldvökur með leikritum. Sjálfur tróð ég upp með dagskrá sem samanstóð af skástu djókunum úr Íslenzkri fyndni, sem til var á bænum. Það er nú titill sem lofar meiru en hann getur staðið við.

Og svo voru það kvöldin með beinu útsendingunum. Á þessum árum voru íþróttaþættir vinsælt útvarpsefni á kvöldin. Og það voru ekki sportrásir eins og hjá Dodda litla í dag, með tónlistarflutningi og svo stuttum tilkynningum milli laga um framvindu mála í leikjum kvöldsins. Nei, þetta voru alvöru útvarpslýsingar með einum aðalleik og svo skipt reglulega á menn á öðrum völlum um leið og dró til tíðinda.

Allir fjórir leikirnir í fjórðungsúrslitunum í bikarkeppninni voru leiknir sama kvöldið og Íþróttarásin fylgdist vel með. Ég fékk lánað útvarpstækið úr eldhúsinu og stillti því upp í gluggakistu þar sem ná mátti þokkalegum gæðum á útsendingunni. Ég lá límdur yfir lýsingunni og í hvert sinn sem dró til tíðinda í einhverri viðureigninni hljóp ég um allt og miðlaði fréttunum. Mér kom ekki annað til hugar en að allir hinir krakkarnir iðuðu í skinninu að fá fréttir af FH : ÍBK, Víkingi : Val, Breiðablik : ÍA – að ég tali nú ekki um KR : Fram.

KR : Fram var aðalleikur kvöldsins. KR-liðið á þessum árum var reyndar frægt fyrir leiðindi. Þetta sumar hafnaði KR í fjórða sæti með 21 skorað mark – samanborið við 39 mörk Framara. Það var þó hátíð miðað við það sem gerst hafði þremur árum fyrr, þegar KR-ingar náðu öðru sæti á neikvæðri markatölu 18:19 í 18 leikjum!

Hvað sem því leið gátu KR-ingar skorað í þessum leik. Þeir komust í 2:0 og sú var staðan eftir meira en klukkutíma leik. Meira að segja 11 ára gamli Stefán – sem alltaf hafði tröllatrú á að stríðsgæfan gæti snúist – var orðinn nokkuð svartsýnn. En Framarar komu til baka. Jöfnuðu 2:2 og knúðu fram framlengingu. Voru raunar óheppnir að vinna ekki í venjulegum leiktíma.

Í framlengingunni hrundi KR-liðið. Framarar skoruðu fjórum sinnum og unnu 2:6. Mér er til efs að finna megi margar framlengingar í íslensku fótboltasögunni þar sem annað liðið skoraði fjögur mörk – hvað þá leiki með sex marka sveiflu 2:0 í 2:6.

Ég hljóp vitaskuld um allt hús eftir hvert einasta mark Framara í framlengingunni. En flestir hinna krakkanna voru bara í einhverjum leikjum: stelpurnar að mynda leynifélag og strákarnir að reyna að gægjast inn á þær eða e-ð álíka. Ég man enn hvað ég var undrandi á skeytingarleysi þeirra og að meira að segja krakkar sem kölluðu sig KR-inga ypptu bara öxlum og héldu áfram að leika sér með mikilvægan bikarleik í útvarpinu…

(Mörk KR: Björn Rafnsson, Ásbjörn Björnsson. Mörk Fram: Guðmundur Torfason, Kristinn R. Jónsson, Pétur Ormslev 3 og Guðmundur Steinsson)

Glímufélagið: Fótboltasaga mín 7/100

Fimmtudagur, 30. janúar 2014

24. apríl 1990. Fram 11 : Ármann 0

Ég var á bólakafi í félagslífi á gagnfræðaskólaárunum. Sat í ritstjórn skólablaðsins, var í ræðuliðinu og formaður Málfundafélags Hagaskóla í tvö ár. Tók reyndar við því embætti eftir kosningu gegn Líf Magneudóttur flokkssystur minni. Auk þessa var í nokkurs konar vísi að ungliðahreyfingu herstöðvaandstæðinga, sem bjó til plaköt og hengdi upp í miðbænum.

Það hefur því greinilega verið laust kvöld í félagslífinu úr því að ég ákvað að skella mér á viðureign Fram og Ármanns í Reykjavíkurmótinu vorið 1990. Ég fór einn á leikinn, en oft fór ég ásamt Baldri félaga mínum sem bjó í Litla-Skerjó. Hann var Framari í fótbolta en Valsari í handbolta. Það þótti ekki tiltökumál á þessum árum.

Allir Reykjavíkurmótsleikir fóru fram á gervigrasinu í Laugardal, sem var strax þarna farið að láta á sjá. Leikmenn voru hræddir við meiðsli og spiluðu ekki nema á hálfum dampi. Þess utan byrjaði æfingatímabilið miklu seinna svo hugtakið „vorbragur“ var afar viðeigandi.

Það voru mistök að mæta á leikinn. Mér drepleiddist. Þekkti engan, enda varla kjaftur á vellinum. Það var svo sem nóg af mörkum – en það var ekkert varið í að mala Ármenninga. Ármann var fjórðudeildarklúbbur en fékk að hanga með í Reykjavíkurmótinu af gömlum vana, meðan t.d. Víkverji var ekki með þrátt fyrir að eiga mun sterkara lið. Það er tómt ólán að leika við lið sem eru svona miklu neðar í deildarkeppninni: sigur er merkingarlaus en tap eða jafntefli botnlaus niðurlæging.

Nokkrum árum síðar var Reykjavíkurmótinu skipt upp í A-deild og B-deild. Þegar þær voru svo aftur sameinaðar í lok tíunda áratugarins var knattspyrnudeild Ármanns að líða undir lok. Þetta var því einn allra síðasti mótsleikur Fram og Ármanns.

Reyndar voru það Framarar sem áttu stærstan þátt í að Ármenningar fóru að spila fótbolta. Það var hópur Framara sem kom knattspyrnudeildinni þar á laggirnar á sjöunda áratugnum. Heimildum ber ekki saman um hvort það voru bara strákar sem komust ekki í lið og vildu fá að spila meira eða hvort einhver djúpstæðari ágreiningur hafi legið að baki. Steinn Guðmundsson, faðir Guðmundar Steinssonar, var aðalþjálfari meistaraflokks og árin 1970 og 1971 höfnuðu Ármenningar í öðru sæti í næstefstu deild – en aðeins eitt lið komst upp.

Allnokkrir Framarar hófu feril sinn með Ármanni í pollabolta, en þeim efnilegri var yfirleitt bjargað yfir í Safamýrina strax í fimmta flokki. Markvörðurinn Friðrik Friðriksson er dæmi um þetta.

Fram og Fylkir mættust í bikarúrslitaleiknum 2003 og að venju var samkoma í Framheimilinu fyrir leik. Þangað mætti meðal annars Baldur Bjarnason. Baldur, sem er mögulega flottasti leikmaður sem ég hef séð spila í Framtreyjunni, hafði þó leikið mun lengur með Fylki og var ekki tíður gestur á vellinum. Það var því nokkuð um hvískur og augngotur. Að lokum lét einn gamall stuðningsmaður vaða og spurði spurningarinnar sem brann á öllum: „Sæll Baldur, gaman að sjá þig hér. En ég hefði haldið að þú værir Fylkismaður.“ – Baldur var sallarólegur og svaraði um hæl: „Neinei, ég hef alltaf verið Ármenningur.“

(Mörk Fram: Ríkharður Daðason 4, Arnljótur Davíðsson 3, Pétur Ormslev, Guðmundur Steinsson, Baldur Bjarnason og Viðar Þorkelsson)

Landsfundurinn: Fótboltasaga mín 6/100

Miðvikudagur, 29. janúar 2014

 7. nóvember 2003. Thurrock 1 : Luton 1

Kosningarnar 2003 urðu vonbrigði fyrir VG. Búist hafði verið við fylgisaukningu en í staðinn tapaði flokkurinn manni og íhaldið og Framsókn fengu áframhaldandi umboð til að stjórna landinu, rétt eftir að hafa gengist í ábyrgð fyrir Íraksstríðinu. Næstu mánuðina sleiktu menn sárin, en á landsfundinum í nóvember var bráin farin að hýrna á mannskapnum. Varaformannsembættið lá á lausu og Katrín Jakobsdóttir ætlaði að bjóða sig fram.

Landsfundurinn var haldinn í Hveragerði og þar voru mikil partý milli funda. Sögur gengu um hörðustu djammarana sem ákváðu að skella sér berrassaðir í heita pottinn seint um nóttina, en urðu kindarlegir þegar þeir mættu fyrstu morgunhönunum. Við Steinunn gistum á hótelinu, en ungliðarnir voru velflestir á ódýrara gistiheimili í grenndinni. Á sunnudagsmorgninum var enginn úr þeirra röðum uppistandandi eða með nægilegri rænu til að þeir kæmu að gagni, svo Steinunn var pínd í uppstillingarnefnd, skelþunn og vansvefta. – Sem sagt: fínn fundur.

En það var eitt vandamál. Daginn sem fundurinn var settur, átti Luton leik í fyrstu umferð enska bikarsins í beinni sjónvarpsútsendingu. Allt benti til að þetta yrði eini sjónvarpsleikur Luton á keppnistímabilinu. 2003-04 var liðið í þriðju efstu deild og frekar vonlítið um að komast í umspil. Útileikur gegn Thurrock náði hins vegar að vekja athygli Sky-stöðvarinnar. Thurrock var mörgum deildum neðar og í fyrsta sinn komið í aðalkeppni enska bikarsins. Viðureignin var því færð yfir á föstudagskvöld og sýnd beint.

Mér fannst ómögulegt að vita af Luton í sjónvarpinu, en vera sjálfur lokaður inni á fundi að hlusta á VG-fólk tala um kosningaúrslit. Dagana á undan hringdi ég því í alla pöbba í Hveragerði og á Selfossi, en í ljós kom að engir buðu upp á fótbolta á föstudagskvöldum.

Þá var bara eitt í stöðunni: keyra til Reykjavíkur. Ég byrjaði því daginn á að skutla Steinunni austur fyrir fjall, verða mér út um fundargögni og spjalla við fólk. Brunaði svo í bæinn og náði inn á Ölver nánast á sömu mínútu og flautað var til leiks. Vertinn varð frekar pirraður að þurfa að kveikja á útsendingunni fyrir einn mann – sem þess utan keypti engan bjór heldur bara hamborgara og kókglas.

Og leikurinn var ferlegur. Thurrock-stuðningsmennirnir voru að upplifa sína stærstu stund og liðið barðist eins og ljón. Lutonmenn voru sérhlífnir og ætluðu greinilega ekki að gera meira en þurfti og bíða eftir að heimamenn sprengdu sig. Sú taktík virtist ætla að virka. Emmerson Boyce skoraði á 39. mínútu og þá hefði björninn átt að vera unninn og eitt til tvö mörk að fylgja í kjölfarið.

Annað kom á daginn. Thurrock færði sig upp á skaptið í seinni hálfleik og sótti með vaxandi þunga á meðan Luton hugsaði bara um að halda fengnum hlut. Þetta var einn af þessum leikjum þar sem allir sáu hvað var að fara að gerast – þ.e. allir nema þjálfari liðsins sem lá í vörn. Ég hef aldrei skilið það fyrirbæri í fótboltanum. Hvernig getur maður sem hefur það sem aðalstarf að þjálfa fótboltalið verið blindur á að liðið hans er komið í nauðvörn og mun fá á sig mark?

Thurrock jafnaði þegar tíu mínútur voru eftir.  Og á lokasekúndunum mátti engu muna að leikurinn tapaðist þegar Tresor Kandol. leikmaður sem Luton hafði losað sig við nokkrum misserum áður, klúðraði dauðafæri. Bjartsýnismaður hefði bent á að seinni leikurinn yrði þó á Kenilworth Road og þar vann Luton vissulega 3:1. En það var engin Pollýanna í mér á leiðinni aftur til Hveragerðis, þar sem ég reyndi að eyða öllum spurningum um hvernig leikurinn hefði verið.

En Kata vann varaformannskjörið!

(Mark Thurrock: Terry Bowes. Mark Luton: Emmerson Boyce)

Slátrunin: Fótboltasaga mín 5/100

Sunnudagur, 26. janúar 2014

7. nóvember 1987. Manchester City 10 : Huddersfield 1

„Hvað segir þú um stöðu Vilhjálms?“ – spurði einhver blaðamaðurinn Davíð Oddsson fyrir margt löngu og var þar augljóslega að vísa til Vilhjálms Þ. sem kominn var í klandur í borginni. „Hvað segir þú um stöðu Huddersfield?“ – svaraði Davíð og þóttist ekkert skilja. Tilsvarið þótti hnyttið.

Það fer tvennum sögum af því hversu mikinn áhuga Davíð hafi á fótbolta. Hann mun reyndar vera Framari, en ég hef þó alltaf reynt að stilla mig um að láta hann njóta þess. Hafi Davíð fylgst með enska boltanum á unglingsárum sínum gæti hann munað eftir tiltölulega öflugu Huddersfield-liði. Mín kynslóð tengir Huddersfield hins vegar bara við einn leik.

Á seinni hluta níunda áratugarins fengu fótboltaáhugamenn eina beina útsendingu í viku frá Englandi. Það var laugardagsleikurinn, sem enginn mátti missa af. Markaskorurum í öðrum leikjum á getraunaseðlinum var skotið upp á skjáinn, en þeir óþolinmóðu vildu vera nokkrum mínútum á undan silakeppunum í útsendingarstjórninni og hlustuðu á knattspyrnuþátt BBC á langbylgjunni.

Stundum gerðist það að auglýstir sjónvarpsleikir frestuðust á síðustu stundu, t.d. vegna veðurs. Þá brugðu ensku sjónvarpsmennirnir oft á það ráð að flytja búnað sinn yfir á næsta völl þar sem eitthvað var á seyði. Landafræðin réði þar meiru en sjálfar viðureignirnar.

Það voru þessi sjónarmið sem réðu því að leikur Manchester City og Huddersfield var sýndur í nóvember 1987. Þessa helgi áttu Liverpool og Nottingham Forest að mætast, liðin í fyrsta og fjórða sæti efstu deildar. En á síðustu stundu fékk Bobby Robson landsliðsþjálfari Englands leiknum frestað vegna yfirvofandi landsleiks.

Þó ákvörðunin hafi ekki verið tekin samdægurs, hefur sjónvarpsstöðin væntanlega verið búin að bóka hótelherbergi fyrir tökuliðið og senda myndavélarnar norður í land. Öðruvísi er erfitt að skilja þá ákvörðun að velja viðureign City og Huddersfield.

Manchester City var um þessar mundir rétt fyrir neðan miðja næstefstu deild, en Huddersfield átti martraðartímabil, eitt og yfirgefið á botninum. Eftir að hafa rekið stjórann snemma um haustið tók Malcolm MacDonald við. Þetta tímabil varð til þess að drepa þjálfunaráhuga þessarar gömlu Luton-goðsagnar (sem sumir aðrir tengja kannski við Newcastle eða Arsenal). Hann þjálfaði aldrei aftur fótboltalið þrátt fyrir að vera rétt innan við fertugt.

Ég geri ráð fyrir að fréttirnar af útsendingu frá Huddersfield-leik hafi vakið gleði mína. Á þessum árum „safnaði maður liðum“. Nýtt lið séð í sjónvarpi = nýr kross í kladdann.

Ekkert gat þó búið mann undir það sem í vændum var. Huddersfield-liðinu var gjörsamlega slátrað. 3:0, 5:0, 7:0… Ég hafði aldrei séð svona tölur í alvöru fótboltaleik.

Og allt í einu var ég (sem vafalítið hélt með botnliðinu í upphafi leiks) farinn að æsast upp í hvert sinn sem City fór framar á völlinn. Ég varð svekktur þegar Huddersfield fékk víti og minnkaði muninn í 9:1 undir lokin – en aftur kátur þegar tveggja stafa tölunni var náð á lokamínútunni. Mér fannst gaman að horfa upp á litla liðið sundurspilað og niðurlægt. Það er nú ekkert til að vera sérstaklega upp með sér yfir, en svona virkuðu jú rómversku hringleikahúsin líka.

(Mörk Manchester City: Paul Stewart 3, Tony Adcock 3, David White 3, Neil McNab. Mark Huddersfield: Andy May)

Útskriftin: Fótboltasaga mín 4/100

Laugardagur, 25. janúar 2014

 11. júní 1998. Chile 1 : Austurríki 1

Ég útskrifaðist úr sagnfræðinni vorið 1998. Kláraði á sex önnum sem var fátítt, enda áttu ansi margir nemendur það til að ýta BA-ritgerðinni á undan sér. Þar spilaði inní að skólinn stóð sig afleitlega í að halda nemendum að verki. Nemendur völdu sér ritgerðarefni og skiluðu svo eftir dúk og disk einhverjum hlemmum, sem oft og tíðum voru afrakstur alltof mikillar vinnu miðað við einingafjölda.

Ef eitthvað var ólu kennararnir á þessu. Ekkert hámark var á lengd ritgerða og í náminu var okkur bent á úrvals BA-ritgerðir, sem í raun voru hálfgildings mastersritgerðir og auðvitað slógu þær tóninn. Ritgerðin mín var rúmar hundrað síður, reyndar með nokkuð stóru letri.

Á vormisserinu meðan ég vann að ritgerðaskrifunum var ég ráðinn til Rafmagnsveitunnar að sjá um Minjasafnið. Það átti að vera eins árs verkefni, en teygðist svo allhressilega. Ég hafði hálft í hvoru reiknað með að fresta útskrift til haustsins til að geta snurfusað ritgerðina, en þegar leið að skiladegi rak ég augun í launatöflu og fattaði hversu mörgum þúsundköllum það munaði á mánuði að hafa gráðuna. Þar sem ég var í húsnæðiskaupahugleiðingum tímdi ég ekki að bíða með launahækkunina til haustsins og náði að skila inn handriti á allra-allra-allra síðasta séns, með því að láta Gísla Gunnarsson bíða frameftir í Árnagarði til að smeygja ritgerðinni inn á skrifstofu eftir lokun.

Og þar með var komið að brautskráningu á sjálfan þjóðhátíðardaginn. Það varð úr að halda smáveislu. Öðrum þræði vegna þess að ég hafði ekkert gert í kringum tvítugsafmælið nokkrum misserum fyrr. Það voru pantaðar snittur og pabbi galdraði fram köku sem hann hafði látið tertuskreytingarkonu útí bæ skreyta með myndum af Gasstöð Reykjavíkur – en BA-ritgerðin var einmitt um sögu hennar.

En hvað þá með sjálfa seremóníuna? Ég hlakkaði ekkert sérstaklega til að sitja í marga klukkutíma í Laugardalshöll að hlusta á rektor þylja upp nöfn mörghundruð manna og taka í spaðann á þeim. Og svo þurfti jú eitthvað að undirbúa partýið.

Málið leystist með sjónvarpsdagskránni. Heimsmeistarakeppnin í Frakklandi stóð yfir og á sama tíma og útskriftarathöfnin stæði yfir yrði leikur Chile og Austurríkis í sjónvarpinu.

Nú var leitun að minna áhugaverðum leik á mótinu. Chile var tveggja manna lið byggt utan um Salas og Zamorano. Austurríki var gríðarlega óspennandi og Toni Polster næstur því að vera þekkt nafn. – En þegar kemur að riðlakeppni HM er ekki spurt að slíku. Í fyrstu tveimur umferðunum eða svo er enginn leikur svo óspennandi að maður gefi honum ekki séns. Oftar en ekki endar það svo á algjörri fótboltamettun fljótlega eftir að komið er í útsláttarkeppnina og maður verður þeirri stundu fegnastur þegar mótinu loksins lýkur.

Chile : Austurríki var skólabókardæmi um þetta. Tvö frekar leiðinleg lið mættust í leik sem engum að óvörum varð frekar leiðinlegur. Riðillinn hafði þann eina tilgang að finna út hvaða lið myndi hafna í öðru sæti á eftir Ítölum og þar með mæta Brasilíu í næstu umferð. En leiðindi eða ekki – þetta voru a.m.k. HM-leiðindi og heima sat ég og horfði á leikinn.

Líkt og á móti Kamerún í fyrstu umferðinni, tryggðu Austurríkismenn sér jafntefli með marki á lokamínútunni. Í lokaleiknum gegn Ítölum skoruðu þeir líka á 90.mínútu, en töpuðu þeim leik 2:1. Það hlýtur samt að vera einhvers konar met að ljúka stórmóti með þrjú mörk – sem öll voru skoruð í uppbótartíma.

Síðar lauk ég MSc-gráðu í Edinborg, en tímdi hvorki né nennti að fara út í útskriftina og lét bara senda mér skjalið. Þegar Steinunn kláraði BA-gráðuna sína skrapp hún í heimsókn austur til Norðfjarðar og ekki nenntum við á MA-útskriftina hennar, enda kosningabarátta fyrir Alþingiskosningarnar í fullum gangi. Við erum greinilega ekki útskriftatýpur, enda tökum við væntanlega hvorugt doktorinn – menn verða víst að mæta í vörnina…

(Mark Chile: Marcelo Salas. Mark Austurríkis: Ivica Vastic)

Mágurinn: Fótboltasaga mín 3/100

Föstudagur, 24. janúar 2014

23. ágúst 2003. HK 4 : Þór 1

Áhuga okkar hjóna á fótbolta er mjög misskipt. Steinunn segist hafa séð einn fótboltaleik á ævinni. Það var vináttuleikur Íslands og Færeyja sem leikinn var í Neskaupstað fyrir löngu, þar sem allir bæjarbúar mættu. Tengdamóðir mín er viðlíka áhugasöm um íþróttina fögru.

Gvendur mágur minn (sem er reyndar aldrei kallaður Gvendur, mér finnst það bara svo skemmtilegt gælunafn) spilaði hins vegar fótbolta – og gerir jafnvel enn með hipsteraliðinu Mjöðm. Þegar við Steinunn byrjuðum saman síðla árs 2001 var hann að æfa með HK, reyndar af síminnkandi krafti.

Ég fylgdist að sjálfsögðu með því á KSÍ-vefnum hvernig HK-liðinu gengi og hafði alltaf á bak við eyrað að kíkja á leik ef vel stæði á. Færið gafst síðla sumars 2003. Þriðji flokkur HK var á fljúgandi siglingu í B-deild Íslandsmótsins og á góðri leið með að tryggja sér sigurinn þar á kostnað Breiðabliks, sem þykir ekki leiðinlegt í þem hluta Kópavogsins.

HK tók á móti Þór í Fagralundi á virku kvöldi í frábæru veðri. Okkur var boðið í mat til tengdó og ég tilkynnti að ég ætlaði að skella mér á leikinn. Greinilegt var að mæðgunum þótti það hin furðulegasta hugmynd og greinilega aldrei haft ímyndunarafl í að mæta og horfa á strákinn spila. (Hér væri viðeigandi að koma með hugvekju um nútímabörn sem upplifa ekki annað en foreldrana sitjandi yfir hverri einustu túrneringu eða íþróttamóti.)

Og ég trítlaði niður í Fagralund. Leið auðvitað eins og boðflennu, enda mæta engir á yngriflokkaleiki aðrir er aðstandendur, nokkrir stjórnarmenn frá viðkomandi íþróttafélagi og fáeinir skólafélagar. Því síður gat ég gírað mig í að fara að klappa eða hrópa með öðru liðinu. Gvendur mágur sat líka á bekknum þar til að kortér var eftir, þegar honum var skipt inn á í vörnina. Þá var leikurinn löngu búinn og staðan orðin 4:1 fyrir heimamenn.

HK var miklu betra liðið og allir vissu hver væri bestur. Rúrik Gíslason var mesta efnið og framtíðaratvinnumaður. Ekkert tók ég hins vegar eftir Aroni Einari Gunnarssyni í Þórsliðinu og því síður markverðinum Arnóri Þór Gunnarssyni í Þórsliðinu eða Ólafi Bjarka Ragnarssyni í HK-vörninni, sem eru víst landsliðsmenn í ruðningi og peysutogi í dag. Svona er maður nú blindur á umhverfi sitt.

(Mörk HK: Sigurður Víðisson 2, Þórhallur Siggeirsson, Guðmundur Atli Steinþórsson. Mark Þórs: Þorsteinn Ingason.)

* * *

Viðbót: Guðmundur Einar uppástendur að hann hafi lagt upp fjórða mark HK og að ég hafi hrósað honum sérstaklega fyrir sendinguna. Mögulega er því mótavefur KSÍ rangur að þessu leyti (og ekki í fyrsta sinn).

Krókurinn: Fótboltasaga mín 2/100

Föstudagur, 24. janúar 2014

2. júlí 1991. Tindastóll 2 : Haukar 3

Sumarið eftir Hagaskóla fékk ég frábæra vinnu í nokkrar vikur. Ég var ráðinn sem handlangari í byggingarvinnu á Sauðárkróki. Tildrögin voru þau að Teddi, sem um þær mundir var giftur frænku minni, rak ásamt Pétri félaga sínum lítið byggingafyrirtæki. Fyrirtækið hefur reyndar stækkað aðeins í seinni tíð, en á þessum árum verkefnin færri og ekkert verk of smátt til að eigendurnir gripu ekki sjálfir í hamarinn.

Þeir Teddi og Pétur unnu talsvert fyrir ÁTVR og sinntu meðal annars ýmsum viðhaldsverkefnum í útsölunum á landsbyggðinni. Verkið á Sauðárkróki kom þannig til að tilkynnt var um smálekavandamál í áfengisverslun bæjarins, en þegar á hólminn var komið reyndist vandinn stærri og þá var ákveðið í skyndingu að skella upp hallandi þaki og klæða kofann með Steni-plötum.

Við fórum fjórir í verkið: ég, Teddi og tveir smiðir. Þetta var tarnavinna, þar sem farið var í tvígang norður í u.þ.b. tvær vikur í senn og unnið alla daga vikunnar frá 8 til 22. Við sváfum saman í stóru herbergi í gistingu á vegum Hótels Mælifells og átum hádegis- og kvöldverð á hótelinu alla daga. Það eyðilagði fyrir mér pönnusteikta rauðsprettu fyrir lífstíð.

Það var svo sem lítið annað gert en að vinna. Við brugðum okkur þó á barinn í nokkur skipti og þá helst á mánudags- eða þriðjudagskvöldum þegar einu gestirnir voru túristar. Þetta voru fyrstu fylleríin mín sem náðu máli – og ólíkt þægilegra að fikra sig áfram með bjór á bar en með vodkablöndu í gosdrykkjaflösku í bíó eða niðrí miðbæ.

Ég rakaði inn peningum, en það var enginn fótbolti. Fyrir tíma internetsins voru íþróttasíður Moggans og DV eina leiðin til að fylgjast með gangi mála og það var ferlegt að vita af Íslandsmótinu fyrir sunnan en vera upp á dagblöð og útvarp kominn.

Tindastóll á Sauðárkróki var þetta árið á hraðri leið niður úr næstefstu deild. 2-3 árum fyrr hafði Tindastóll virst á beinu brautinni og eflaust einhverjir Skagfirðingar gælt við að komast upp í efstu deild. En það er erfitt að halda út á litlum stöðum og þetta sumarið voru Sauðkrækingar ferlega slappir. Þetta var árið þar sem Skagamenn voru niðri með hjörð af tvítugum strákum sem báru svo uppi meistaralið þeirra næstu árin. Á hinum enda töflunnar sátu svo lið Tindastóls og Hauka – hvort öðru lakara.

Sauðkrækingar unnu einn leik, gerðu eitt jafntefli og töpuðu sextán. Þótt fótboltaþorstinn væri mikill megnuðu Tindastólsleikirnir því sjaldnast að fá mig til að taka pásu frá vinnunni. Fágæt undantekning var leikur Tindastóls og Hauka. Loksins virtist viðráðanlegur andstæðingur kominn í heimsókn!

En Haukarnir unnu 2:3, en heimamenn gátu svekkt sig á einhverjum klúðruðum dauðafærum í lokin. Og hinn leikurinn gegn Haukum tapaðist líka. Eini sigurinn þetta sumarið var gegn Grindvíkingum – en þau úrslit kostuðu líka Grindvíkinga annað sætið í deildinni og Þórsarar undir stjórn Luka Kostic fóru upp um deild.

Og já, litla byggingafyrirtækið hét Eykt.

(Mörk Tindastóls: Grétar Karlsson, Sigurjón Sigurðsson. Mörk Hauka: Rúnar Sigurðsson, Kristján Kristjánsson 2.)

Fótboltasaga mín 1/100

Miðvikudagur, 22. janúar 2014

Það er í tísku að skrifa hundrað færslna bloggbálka. Hér mitt framlag – þar sem ég hleyp fram og til baka í sögu minni sem fótboltaáhugamanns og tek fyrir einn leik í hverri færslu. Lofa samt ekki daglegum skrifum, heldur sletti ég í einn og einn pistil þegar ég nenni:

10. maí 1983. Fram 3 : Víkingur 2

Það er best að byrja á byrjuninni. Fyrsta leiknum.

Ég ólst upp á knattspyrnulausu heimili. Mamma og pabbi höfðu engan áhuga á fótbolta þegar ég var krakki. Móðir mín, sundrottningin úr Ægi, hefur aldrei nennt að setja sig inn í fótbolta og þótt pabbi hafi æft með Þrótti sem strákur, mætti hann ekki á völlinn svo árum skipti. Það er helst á allra síðustu árum að hann er farinn að fylgjast aðeins með og nær jafnvel leik eða tveimur á hverju sumri. Í dag þykist hann halda með KR. Svona fer þrjátíu ára búseta í Frostaskjólinu með menn.

En vorið 1983 var ég nýorðinn átta ára. Ég var var ekki undir stjórn Jaruzelskis heldur Gunnars Thoroddsens, sem hlýtur að teljast skárri kostur. Við bjuggum í lítilli blokkaríbúð á Hjarðarhaganum, nánar tiltekið í „Kennarablokkinni“ sem er syðsta íbúðarblokkin við götuna. Við áttum ekki sjónvarp. Það var að hluta til afleiðing af blankheitum foreldra minna, en að hluta til menningarpólitísk ákvörðun. Þau voru ungir róttæklingar sem tóku uppeldi barna sinna alvarlega og vissu að sjónvarp gerði börn að slefandi fávitum.

Þótt mamma og pabbi hefðu ekki áhuga á fótbolta, þá hafði afi minn það. Harri afi, Haraldur Steinþórsson framkvæmdastjóri BSRB, bjó á Neshaganum og ég var með annan fótinn hjá honum og Þóru ömmu. Afi hafði verið formaður í Fram seint á sjötta áratugnum, áður en hann hellti sér útí verkalýðspólitíkina og hætti eiginlega að mæta á leiki. En hann var samt Framari og ég vissi það og vildi vera Framari líka eins og Harri afi.

Og út um gluggann á eldhúsinu í litlu íbúðinni okkar á 3ju hæð í Hjarðarhaga 30 gat ég séð Melavöllinn. Melavöllurinn var í hjarta hverfisins. Við krakkarnir í blokkinni lékum okkur umhverfis hann á sumrin og það fór ekki á milli mála þegar eitthvað mikið var á seyði, bílastæðin fylltust og hróp og köll bárust um hverfið.

Ég þráði að sjá fótboltaleik á Melavellinum: fá að fara inn fyrir gulmálaða bárujárnsgirðinguna. Ekki að ég vissi mikið um fótbolta, annað en það sem ég sá í ensku knattspyrnunni í sjónvarpinu á laugardögum (einmitt heima hjá afa og ömmu, því þau buðu til kvöldverðar á hverju einasta laugardagskvöldi).

Eftir endalaust rex og pex, lét pabbi loksins undan. Hann hnippti í afa og við fórum allir þrír á völlinn og horfðum á Fram og Víking. Pabbi hafði örugglega ekki mætt á meistaraflokksleik frá fermingu. Afi hafði varla sést á Framleik í mörg ár og var vafalítið allan tímann að heilsa gömlum vinum og kunningjum.

Ég man nánast ekkert eftir leiknum, en ég man hvað ég var heillaður allan tímann. Það eina sem mig rámar í er að Víkingarnir fengu vítaspyrnu og skoruðu, en voru látnir endurtaka hana og þá varði Frammarkvörðurinn. Það var Guðmundur Baldursson sem þetta sumar var aðalmarkvörður Fram nítján ára gamall eða þar um bil.

Og já, leikurinn var úrslitaleikur Reykjavíkurmótsins. Framarar voru með fáránlega ungt lið sem öllum bar saman um að væri gríðarlega efnilegt, en hafði tekist að falla um deild og var sigurstranglegasta liðið í 2. deild. Víkingar voru Íslandsmeistarar. Eins og venjulega hafði verið hrært í reglunum og nú var aukastig gefið fyrir að skora þrjú mörk í leik. Með 3:2 sigrinum nældi Fram því í aukastigið og varð Reykjavíkurmeistari. Samt man ég ekki eftir neinni verðlaunaafhendingu í leikslok. Kannski pabbi og afi hafi teymt mig hrekklausan í burtu áður en að henni kom.

En þarna kviknaði eitthvað. Þennan dag varð ég að knattspyrnuáhugamanni.

(Mörk Fram: Hafþór Sveinjónsson, Guðmundur Torfason, Gísli Hjálmtýsson. Mörk Víkings: Ómar Torfason, Gunnar Gunnarsson.)

* * *

Athugasemd: Iss, maður er strax farinn að klúðra! Mér bent á að Gummi Baldurs sé nokkrum árum eldri en ég vildi gera hann í þessari færslu. Fall er fararheill.