Archive for júlí, 2014

Fótboltasaga mín 66/100: Lögspekingurinn

Sunnudagur, 27. júlí 2014

22. ágúst 1999. Fram 0 : ÍBV 2

Ásgeir heitinn Elíasson var frábær þjálfari. Það orðspor fylgdi honum hins vegar að hann blandaði sér helst ekki mikið í það hvaða leikmenn fengnir væru til liðsins. Þar vildi hann frekar treysta á dómgreind stjórnarmanna eða annarra þeirra sem hann treysti og ynni svo með þann mannskap sem úr var að spila. Ég veit ekkert um hvort þetta er satt.

Ég veit heldur ekki hvort það sé satt að Ásgeir hafi bara einu sinni sótt það stíft að fá leikmann og það útlending. Sá leikmaður reyndist hins vegar óumdeilanlega kötturinn í sekknum. Saint Paul Edeh.

Neyðin er slæmur kaupmaður og oft gera fótboltalið von kaup þegar langt er liðið á mót og alltof fá stig komin á töfluna. Þá fara líka snjöllu umboðsmennirnir á kreik og búa til glæsilegar ferilsskrár og flottar jútúb-klippur til að sýna fram á snilli umbjóðenda sinna, sem af einhverjum óskiljanlegum ástæðum séu samningslausir og til í að stökkva á fyrsta tækifæri.

Sumarið 1999 var skrítið. KR og ÍBV báru af, en restin af liðunum voru á svipuðu róli. Leiftursmenn náðu þriðja sætinu á aðeins 26 stigum. Valsmenn enduðu á að falla með átján stig, en næstu þrjú lið þar fyrir ofan fengu stiginu meira. Fram var í þeim hópi. Fjórtán þessara stiga komu í fyrri umferðinni, þar sem bjartsýnismenn fóru að gæla við narta í toppliðin og ná jafnvel Evrópusæti. Svo hrundi allt.

Í lok júlí bárust fregnir af því að Framarar hefðu tryggt sér nýjan leikmann. Það var tvítugur Nígeríumaður sem leikið hafði á Indlandi en sá Fram sem stökkpall til Evrópu. Heimildir Framara hermdu að þessi stóri og sterki varnarmaður, Saint Paul Edeh, hefði verið í úrtökuhópi fyrir u20-ára landslið Nígeríu árið áður og ítrekað verið valinn leikmaður mánaðarins í nígerísku deildinni, þá 18-19 ára gamall.

Síðar kom í ljós að hr. Edeh var ekki maður sem setti ljós sitt undir mæliker. Árið 2003 birtist viðtal við hann í Fréttablaðinu, þar sem Edeh var orðinn markahrókur mikill hjá Afríku United og lýsti vonum sínum um að komast að hjá liði í efstu eða næstefstu deild, enda stefndi hann á að verða landsliðsmaður fyrir Nígeríu og þyrfti að komast ofar í deildarkeppnina til að ná augum landsliðsþjálfarans, sem væri raunar gamall vinur hans.

Edeh byrjaði ekki stax inná. Sögum bar ekki saman um hvað ylli, en hann var kominn í hóp á móti Eyjamönnum í fjórtándu umferð. Liðsuppstillingin bar þess merki að margt gengi ekki sem skyldi. Aðalmarkvörðurinn, Ólafur Pétursson, datt út úr liðinu í nokkra leiki og Friðrik Þorsteinsson tók stöðu hans. Eyjaleikurinn var sá síðasti sem Valdimar K. Sigurðsson lék fyrir Framliið. Hann hafði byrjað um helming leikja sumarsins og nokkrum sinnum komið inná, en ekki tekist að skora – sem er aldrei gott fyrir framherja. Honum var að lokum skipt út fyrir Höskuld Þórhallsson, síðar Alþingismann. Ásgeir Halldórsson og Hilmar Björnsson voru ekki í liðinu, hljóta að hafa verið í banni eða meiddir. Þeir voru annars fastamenn.

Maður var rétt sestur í stúkunni þegar leikurinn var búinn. Ívar Ingimarsson skoraði eftir tvær mínútur. Eyjamenn áttu ekki í miklum vandræðum með að drepa leikinn eftir það. Í byrjun seinni hálfleiks náðu Framarar nokkrum þokkalegum sóknum, en fengu þá annað mark og rothöggið í andlitið þegar hálftími var eftir.

En á hliðarlínunni stóð Saint Paul Edeh og hitaði upp eins og herforingi. Hann var byrjaður að hita upp eftir tíu mínútur og hann gerði það með látum. Í stað þess að teygja á grasbölunum við annan hvorn enda vallarins, stóð hann fyrir framan stúkuna og stökk upp og niður, Hljóp á staðnum með háum hnélyftum og virtist fær í flestan sjó.

Þegar fokið var í flest skjól fékk nýliðinn að hlaupa inná fyrir Anton Björn. Kannski furðuleg ráðstöfun miðað við fyrri lýsingar á Edeh sem varnarmanni, en í ljós kom að sú staða var eitthvað málum blandið eins og fleira. Í tíu mínútur hljóp leikmaðurinn í hringi og var úti á þekju. Framliðið átti slakan dag og var í raun búið að gefast upp þegar þarna var komið sögu, en Saint Paul Edeh var áberandi lélegastur. Hann kom aldrei aftur við sögu hjá Fram þetta sumar.

Ekki var skiptum hans af félaginu þó með öllu lokið. Hann fór í mál vegna vangoldinna launa og fékk fúlgur fjár fyrir dómi. Þetta voru mögulega dýrustu tíu mínútur í sögu Knattspyrnufélagsins Fram… jafnvel þótt við teljum upphitunartímann og hnélyfturnar með.

En það var líka engan aukvisa við að semja. Á linkedin-síðu kappans kemur fram að hann sé lögfræðingur og lagalegur ráðgjafi. Hann lýsir sér sem hlutlægum í hugsun, öguðum, vinnusömum og hafi JESÚ KRIST í öndvegi í lífi sínu. Háskólagráðurnar hefur hann frá HÍ og London University, þar sem hann hóf nám 2005 eftir að knattspyrnuferlinum lauk. Ekki urðu Framarar til þess að opna honum leið í nígeríska landsliðið en kannski tókst okkur að tendra áhugann á lögfræðinni. Það var þá til einhvers barist.

(Mörk ÍBV: Ívar Ingimarsson og Ívar Bjarklind)

Fótboltasaga mín 65/100: Lurkurinn

Föstudagur, 25. júlí 2014

23. september 2005. Luton 2 : Sheffield Wednesday 2

Vorið 2005 komst Luton upp í næstefstu deild í fyrsta sinn í áratug. Við fórum upp sem meistarar, með tólf stigum meira en Hull sem var í öðru sætinu. Mike Newell, gamli Liverpool- og Blackburn-framherjinn, var við stjórnvölinn. Hann var sérlundaður en góður stjóri. Með tímanum varð hann þó meira og meira skrítinn, uns það fór að bitna verulega á störfum hans.

Það var æðislegt að spila svona ofarlega. Ég gerðist áskrifandi að Sýn, gagngert til að sjá þáttinn með svipmyndunum úr þessari deild. Og reyndi að ná sem flestum beinum útsendingum. Luton varð reyndar sjaldan fyrir valinu. Stærri liðin urðu frekar fyrir valinu og Luton sigldi nokkuð lygnan sjó þetta fyrsta ár. Endaði í tíunda sæti, víðs fjarri allri botnbaráttu en heldur ekki nálægt umspilssæti.

Það voru flinkir leikmenn í hópnum. Einn sá vinsælasti meðal stuðningsmannanna var Ahmed Brkovic, lítill Króati sem skorti kannski líkamlegan styrk, en var alltaf að reyna að skora hálfgerð sirkusmörk. Í hvert sinn sem færi gafst fór hann í hjólhestaspyrnur og skoraði þrisvar eða fjórum sinnum með þeim hætti. Carlos Edwards, landsliðsmaður Trinidad og Tobago var á kantinum – gríðarlega lunkinn leikmaður.

Rowan Vine var tæknilega bestur í liðinu og raðaði inn mörkum eftir að hafa misst af fyrstu leikjunum vegna meiðsla. Hann var síðar seldur fyrir stórfé til Birmingham, sem gat aldrei notað hann neitt. QPR samdi síðar við Vine og reyndi að lána hann út um allar Trissur. Síðast þegar ég frétti var hann enn að spila, nú í neðri deildunum í Skotlandi. Þar fór góður biti í hundskjaft.

En Vine var meiddur þegar Sheffield Wednesday kom í heimsókn í lok september. Það þýddi að leikaðferðin var mjög einföld: negla fram á Steve Howard og vonast til að hann böðlaði knettinum einhvern veginn í markið.

Howard uppfyllir fullkomlega staðalmyndina af stóra senternum. Hann er hávaxinn og massaður nagli sem hefur brotið nefið oftar en einu sinni og vill helst bara stanga boltann í netið. Þetta er týpan sem stuðningsmenn fótboltaliða í vandræðum óska sér yfirleitt að fá í hópinn: „Það eina sem okkur vantar er svona alvöru stór og sterkur stræker til að rífa þetta upp!“ – Í raun er það samt bara óskhyggja. Þegar restin af liðinu er slöpp, þá leikur stóri og sterki strækerinn líka illa. Og ekkert er eins aumkunarvert og stór framherji á slæmum degi.

En Howard átti góðan dag á móti Uglunum. Eftir tvær mínútur skoraði hann með skalla (nema hvað?) og ég fagnaði vel á Ölveri. Ekki man ég hvort Björgvin Ingi eða Jóhannes Birgir – Sheffield Wed.-stuðningsklúbburinn á Íslandi – voru á staðnum og grétu oní bjórinn. Sjálfur hef ég líklega pínt Stebba Hagalín til að mæta. Ég mætti með honum á QPR-leiki og hann galt líku líkt.

Næstu mínúturnar virtist Luton ætla að kafsigla gestina, en fékk svo mark í andlitið eftir tæpt kortér. Við tók miðjumoð þar sem Luton var líklegra en þó ekkert mikið í gangi. Aftur skoraði Sheffield, 1:2. Nokkrum andartökum síðar jafnaði Luton. Hver? Auðvitað Howard. Hvernig? Auðvitað með skalla, hvernig spyrðu?

Fyrirgjöfina átti Kevin Nicholls. Ef efnt yrði til kosningar í stuðningsmannaklúbbnum um mesta stórmenni sögunnar reikna ég með að Mick Harford ynni. Kevin Nicholls yrði númer tvö. Síðan yrði slagur á milli Jesú, Mandela og Davids Pleats um bronsið.

Luton sótti stíft undir lokin en úrslitin urðu 2:2 jafntefli, sem þótti lítil ástæða til að fagna á móti hálfgjaldþrota Sheffield-liði (sem þó fékk flesta áhorfendur allra liða í deildinni á leiki sína). Þegar ég renni yfir leikmannahópinn þeirra núna eru engine nöfn sem klingja bjöllum. Jú, Chris Brunt frá WBA. Að kalla hann súperstjörnu væri þó enn eitt dæmi um gengisfellingu orðanna.

Annar markaskorara þeirra, Gavid Graham, virðist enn vera að spila í sömu borg – hjá Sheffield FC – sem allir fótboltaunnendur eiga að þekkja sem elsta fótboltalið í heimi. Vel gert!

Ég hefði þó varla tuðað á leiðinni heim af barnum hefði mig órað fyrir að þetta væri lognið á undan storminum. Á næstu leiktíð byrjaði Luton vel og komst í fimmta sætið með 5:1 sigri á Leeds. Næsti leikur var sjónvarpsleikut, úti gegn Ipswich. Hann tapaðist 5:0, þar sem leikmennirnir virtust í losti. Í ljós kom að einn í hópnum hafði fengið helablóðfall á leiðinni á völlinn og enginn var andlega reiðubúinn til að spila fótbolta.

Þar með var blaðran sprungin og við tók hrina tapleikja. Í janúarglugganum freistuðu stjórnendur félagsins að selja bestu mennina í von um að þeir sem eftir væru gætu hangið uppi. Það reyndist tálvon. Luton kolféll vorið 2007. Um leið kom í ljós að eigendur félagsins voru glæpamenn sem rændu félagið innanfrá.

Luton féll þrjú ár í röð. Að lokum tókst að reka skúrkana frá félaginu. Þá kom knattspyrnusambandið og ákvað að refsa félaginu fyrir misgjörðir gömlu eigendanna. Þeir sjálfir fengu málamyndarefsingar. Við tóku fimm ár. Fimm ár í helvítis utandeildinni.

Ó hvað maður hefði gefið mikið síðustu misserin fyrir 2:2 jafnteflisleiki gegn Sheffield Wednesday, þar sem helsta áhyggjuefnið var of einhæfur sóknarleikur.

(Mörk Luton: Steve Howard 2. Mörk Sheffield Wednesday: Graeme Lee, David Graham)

Fótboltasaga mín 64/100: Dyraverðirnir

Laugardagur, 19. júlí 2014

 26. september 1998. Grindavík 4 : Fram 2

Það var spenna í loftinu fyrir lokaumferðina 1998. KR eygði möguleikann á sínum fyrsta Íslandsmeistaratitli í þrjá áratugi með sigri á Eyjamönnum á heimavelli. Á sjötta þúsund manns mætti í Frostaskjól, þar sem ÍBV fór með sigur af hólmi. Á vellinum voru flestir eða allir fastráðnu íþróttafréttamenn Moggans.

Viðureignin í Vesturbænum hófst rúmum hálftíma eftir að öðrum viðureignum lauk, svo blaðamennirnir gátu sinnt viðureignunum sem fram fóru í Reykjavík. Öðru máli gegndi hins vegar um Grindavík : Fram. Og þá kom sér vel að vita af lausapenna sem skrifað hafði um nokkra leiki í næstefstu deild og sem myndi hvort sem keyra suður eftir.

Leikurinn skipti Framara í raun litlu máli. Ásmundur Arnarsson hafði farið langleiðina með að tryggja efstudeildarsætið tveimur leikjum fyrr með þrennu á Hlíðarenda og í næstsíðustu umferðinni hafði Fram komið sér í tuttugu stigin og sloppið tölfræðilega með markalausu jafntefli gegn ÍR í ævintýralega leiðinlegum leik.

Grindavík var hins vegar í fallsæti og þurfti nær örugglega á sigri að halda til að lafa uppi, eins og kom á daginn. Til að fá sem mestan stuðning höfðu fyrirtæki í bænum ákveðið að bjóða á völlinn. Ég sparaði því ekkert á að veifa blaðamannapassanum.

Tilboðið breytti því ekki að  fátt var á vellinum. Framstuðningsmennirnir voru í meirihluta, þrátt fyrir að hafa að engu að keppa. Ég rölti til mannsins í hliðinu og spurði hvað þetta teldust margir áhorfendur? Hann nefndi einhverja svimandi tölu, 800 eða þar í kring. Mér fannst 250-300 nær lagi. Um þetta kýttum við aðeins, uns hann sagði að sér væri skítsama hvað Mogginn skrifaði um mætinguna. Ég endaði á að skrifa 440 áhorfendur „að sögn vallarstarfsmanna“, sem var lægsta talan sem nefnd var í samræðum okkar.

Grindvíkingar voru feigðarlegir í byrjun. Sóttu af kappi en skoruðu bara eitt mark, Milan Stefán Jankovic með skalla. Ási skoraði hins vegar úr eina færi Framara í fyrri hálfleiknum. 1:1 í leikhléi og Grindvíkingar fallnir.

Í seinni hálfleik virtust Framarar miklu ákveðnari í að klára leikinn. Kristófer Sigurgeirsson skoraði 2:1 og í raun hefði leikurinn átt að vera búinn því Jón Sveinsson af öllum mönnum hafði misnotað dauðafæri. Ég kallaði Jón „gamla brýnið“ í umsögn minni og fannst hann í raun vera hálfgert gamalmenni. Sé núna að hann var nýorðinn 33 ára gamall. Annars átti Jón stórleik og fékk tvo bolta frá blaðamanni DV, sem mig minnir líka að hafi verið einhver varaskeifa eins og ég.

En auðvitað hlutu Grindvíkingar að vakna til lífsins, þótt ekki væri nema vegna þess að Þróttarar voru líka í fallbaráttunni og Þróttur fellur ALLTAF á lokamínútunum ef þess er nokkur kostur. Þegar kortér var eftir jafnaði Grétar Hjartarson. Jankovic fiskaði svo víti sem Scott Ramsey skoraði úr og undir lokin náðu heimamenn fjórða markinu úr skyndisókn eftir að allt Framliðið var komið í sóknina.

Það var mikið fjör í búningsklefum Grindvíkinga. Ég þurfti að bíða af mér alla sigurdansana, húrrahrópin og kampavínstappaskothríðina áður en ég náði að taka viðtöl við lykilmenn Grindavíkur. Það hefði ég getað stillt mig um, því allt blaðið var tekið undir sigur Eyjamanna og allt sem birtist af viðtölunum voru 1-2 setningar sem ég hafði eftir Gumma Torfa, þjálfara Grindavíkurliðsins.

Í Íslenskri knattspyrnu 1998, sem væntanlega sækir heimildir sínar beint í skýrslur KSÍ, má lesa að 680 manns hafi verið á vellinum. Jamm og jæja.

(Mörk Grindavíkur: Milan Stefán Jankovic, Grétar Hjartarson, Scott Ramsey, Þórarinn Ólafsson. Mörk Fram: Ásmundur Arnarsson, Kristófer Sigurgeirsson)

Fótboltasaga mín 63/100: Fram Vest

Föstudagur, 11. júlí 2014

27. júlí 2003. KR 3 : Fram 1

Sumarið 2003 bjargaði Fram sér frá falli í lokaumferðinni. Ekkert óvænt við það. Þetta var fimmta árið í röð sem við biðum fram í átjánda leik með að tryggja sætið. Það var orðið ansi hvimleitt.

Annað sem var hvimleitt, var hin reglubundna heimsókn í Frostaskjólið þar sem við virtumst alltaf tapa óháð því hvort liðið væri gott eða lélegt þá stundina. Þetta var þeim mun ergilegra þar sem ég átti heima á Hringbrautinni, við hliðina á JL-húsinu og mátti þola glottandi KR-inga hvarvetna í nærumhverfinu.

Til að bíta höfuðið af skömminni héldu KR-ingar úti blaði sem borið var út um allar trissur, jafnvel inn í hverfi sem flestir myndu skilgreina sem Valssvæði. Óskar Hrafn var ritstjóri og honum var sérlega í nöp við Framara, sem hann kallaði einatt dúkkulísur.

Valur Norðri félagi minn og Framari bjó í sama stigagangi og ég. Hann var meira að segja formaður húsfélagsins eftir að hafa eins og fábjáni asnast til að gera athugasemd við tæknilegt atriði í ársreikningi á aðalfundi – höfðum við þó lofað hvor öðrum að þegja til að lenda ekki í stjórn fyrir fundinn.

Við Valur ákváðum að bregða á leik fyrir leik KR og Fram í elleftu umferð. Við gáfum út blað. Kölluðum það „Fram Vest“ og sögðum útgefandann vera Átthagafélag Framara í Vesturbæ. Í ritstjórnargrein bentum við á að í Vesturbænum byggi fólk sem héldi með ýmsum félögum en sætti ofsóknum og andlegu ofbeldi:

„Ætla má að fasteignaverð í Vesturbænum sé til muna lægra en ella vegna þess beina og óbeina eineltis sem stuðningsmenn annarra félaga mega þola í hverfinu. Það er fyrir þetta fólk sem ákveðið var að ráðast í útgáfu þessa blaðs. Markmiðið er að standa vörð um hagsmuni fasteignaeigenda í Vesturbænum, sem og til að auka og efla samkennd hinna fjölmörgu Framara sem nú þegar búa í hverfinu. En fyrst og fremst er þetta gert fyrir börnin. Þau eru jú framtíðin.“

Annað í blaðinu var í þessum dúr. Ritið var átta síður í A4-broti. Á forsíðu var mynd af Ágústi Gylfasyni og Þorbirni Atla. Inni í blaðinu voru lofgreinar um Fram, sem flestar innihéldu lítt duldar pillur í garð KR-inga, svo sem athugasemd um að Frömurum myndi ekki koma til hugar að festa kaup á reykfylltri krá sem nokkurs konar félagsheimili – sem vísaði í misheppnað Rauða ljóns-ævintýri KR-inga.

Á miðopnu voru rifjaðir upp nokkrir góðir sigrar Framara – einkum á KR. Og heil opna var lögð undir „atvikið“ – svívirðilegt mark KR-inga gegn Frömurum árið 1995. Það var einstaklega skemmtilegt að hnoða efninu saman og þetta skrifaði sig nánast sjálft.

Við skrifuðum á innsíðu að blaðið væri gefið út í 5000 eintökum. Veruleikinn var sá að við ljósrituðum ekki nema fáein hundruð. Við bárum blaðið út í flestallar blokkirnar í grennd við KR-völlinn og í nokkur valin hús, til dæmis stjórnarmanna í KR á víð og dreif um hverfið til að telja mönnum trú um að við hefðum í raun verið svo galnir að búa til mörgþúsund eintök.

Leikurinn fór fram og við töpuðum eins og búast mátti við. KR-ingar urðu Íslandsmeistarar þetta ár, en Fram var í botnsætinu þegar þarna var komið sögu með átta stig. KR komst í 2:0 áður en Ragnar Árnason minnkaði muninn í 2:1 þvert gegn gangi leiksins. Í kjölfarið fengu Framarar reyndar nokkra bullandi sénsa til að jafna, en svo kom einn svarthvítur og kláraði leikinn undir lokin.

Við Valur náðum samt minnst að hugsa um viðureignina sjálfa út af öllu fárinu sem hlaust af blaðinu. KR-ingarnir trylltust. Stjórn knattspyrnudeildar KR hafði samband við KSÍ og krafðist þess að stjórn Fram myndi biðjast afsökunar á útgáfu blaðsins. KSÍ bar þá kröfu áfram. Hvort tveggja var snargalið í ljósi þess að við Valur höfðum sett nöfn okkar sem ábyrgðarmenn á áberandi stað á blaðsíðu tvö. Engum datt þó í hug að hafa samband beint við okkur.

Guðjón Guðmundsson flutti frétt á Stöð 2 og Bylgjunni af þessari „ósvífnu“ útgáfu Framara. Aftur var ekki orð um að við Valur hefðum gert þetta í okkar eigin nafni. Ég fékk fregnir af því að einhverjir í forystu Fram hafi verið við það að fara á taugum og íhugað að senda frá sér einhvers konar yfirlýsingu – þar til skynsamari menn settu hnefann í borðið og bentu á hversu fáránlegt það væri ef félagið ætlaði að fara að tjá sig um einhver svona einkauppátæki stuðningsmanna úti í bæ.

Það voru ákveðnir hlutir sem fóru meira fyrir brjóstið á KR-ingum en aðrir. Einkum var það pistillinn „Hvorum hópnum vilt þú tilheyra?“ sem náði að strjúka mönnum öfugt. Þar töldum við upp nokkra nafnkunna KR-inga og gáfum lyndiseinkunn. Gunnar Smári Egilsson var sagður sjálfhverfur sófaspekingur í sjúskuðum leðurjakka. Mörður Árnason var sagður afundinn íslenskufræðingur sem fyllti orðabókina af dónaskap. Og svo var það klausan sem þótti svívirðilegust: „Björgúlfur (svo!) Guðmundsson, athafnamaður sem auðgaðist á að selja áfengi í því Evrópuríki þar sem alkóhólismi er stærsta vandamálið.“

Önnur klausa sem þótti fyrir neðan beltisstað var: „Sannir stuðningsmenn Fram gæta þess ætíð að móðga ekki eða særa andstæðinga sína með köllum og hrópum. Þannig myndu Framarar aldrei láta sér til hugar koma að hrópa niðrandi ummæli um leikmenn hins liðsins, t.d. vegna litarafts þeirra. Því miður hafa ekki allir knattspyrnuáhugamenn þann þroska til að bera.“

Sem minnir mig á það – ég þarf eiginlega að koma eintaki á Þjóðarbókhlöðuna við tækifæri. Hver er síminn hjá timarit.is?

(Mörk KR: Veigar Páll Gunnarsson 2, Kristinn Hafliðason. Mark Fram: Ragnar Árnason)

Fótboltasaga mín 62/100: Rangstaðan

Föstudagur, 4. júlí 2014

15. júní 1986. Sovétríkin 3 : Belgía 4

Er ekki fyrsta HM í fótbolta sem maður upplifir alltaf sú besta? Það er að minnsta kosti mín kenning. Ég þekki menn sem verða meirir þegar hin nálega markalausa keppni á Ítalíu 1990 berst í tal, aðrir fá stjörnur í augun þegar talað er um 1994 í Bandaríkjunum. Hef meira að segja hitt menn sem eru svo ungir að þeim fannst skrípaleikurinn í Japan og Suður-Kóreu 2002 vera æði. Allt voru þetta fyrstu keppnir viðkomandi aðila.

Mín keppni er Mexíkó 1986. Hún er svo greipt í huga mér að ekkert fótboltamót mun eiga séns í minningarnar frá sumrinu þegar ég var ellefu ára og missti varla út leik.

Ég var líka nógu ungur til að halda með fullt af liðum. Í dag er ég orðin svo svartur á sálinni að stórmót snúast yfirleitt um hvort liðið mér er minna illa við hverju sinni. En 1986 gat ég haldið með haug af þriðja heims löndum. Suður-Ameríkuliðunum Argentínu, Úrúgvæ og smá með Paragvæ. Frakkar fóru ekkert sérstaklega í taugarnar á mér og Búlgarir og Ungverjar máttu ná góðum árangri mín vegna. Og svo voru það náttúrlega Sovétmenn.

Sovéska landsliðið var í raun lið Dynamo Kiev, með sama þjálfara: Lobanovsky. Þetta þótti rosalega sérstakt en um leið spennandi tilraun – að tefla fram landsliði sem væri í stórum dráttum félagslið og allir því þaulæfðir að spila saman. Kiev-liðið var líka hörkugott með fullt af fínum leikmönnum og slátruðu Atletico Madrid 3:0 í úrslitum Evrópukeppni bikarhafa mánuði fyrir mótið í Mexíkó.

Sovétmenn voru mínir menn ásamt Argentínu og ég bjóst við þeim í undanúrslitin í það minnsta. Það byrjaði líka vel. Sovétmenn unnu sinn riðil og skutu Frökkum aftur fyrir sig. Andstæðingarnir í 16-liða úrslitunum voru hálfgert formsatriði. Belgía hafði skriðið áfram sem þriðjasætislið á eftir Mexíkó og Paragvæ en á undan Írak. Belgarnir höfðu átt þokaleg ár í byrjun níunda áratugarins en voru frekar taldir á niðurleið og lentu yfirleitt í einhverjum skandölum á stórmótum.

En útkoman varð einhver besti leikur í HM-sögunni. Belanov, sem átti að vera stóra tromp Sovétmanna í mótinu, hafði valdið vonbrigðum fram að þessu – aðeins skorað eitt mark og það úr víti gegn Kanada. En þarna hrökk hann í gang og skoraði þrennu. Hann kom Sovétmönnum yfir í fyrri hálfleik en Enzo Scifo jafnaði eftir tíu mínútur af seinni hálfleik. Aftur skoraði Belanov á 70. mínútu en Ceulemans jafnaði eftir 77 mínútur.

Í framlengingunni skoruðu Belgar tvívegis en Belanov svaraði um hæl og síðustu tíu mínúturnar lágu Sovétmenn í sókn án þess að ná að skora. Raunar mátti telja sovésku færin í leiknum í tugum, meðan Belgarnir virtust ekki bregða sér í sóknina nema til að setja mark.

Og eins og það hefði ekki verið nóg að sóknarnýtingin hefði verið með þessum hætti, þá voru tvö belgísku markanna augljós rangstaða. Jöfnunarmark Ceulemans var svo augljóslega ólöglegt að manni datt helst í hug að brögð væru í tafli. Ég varð svo miður mín yfir óréttlætinu í leikslok að ég brynnti músum. Er ekki eitthvað fallegt við að ellefu ára krakkar geti skælt yfir úrslitum í landsleikjum ókunnra þjóða? Þannig gerir maður bara á sínu fyrsta HM.

(Mörk Sovetríkjanna: Igor Belanov 3. Mörk Belgíu: Enzo Schifo, Jan Ceulemans, Stéphane Demol, Nico Claesen)