Samsæriskenning

Ég er að hugsa um að skella hér fram samsæriskenningu. Hún á ýmislegt sameiginlegt með öðrum samsæriskenningum, s.s. að vera óstudd rökum með öllu og byggja á afar hæpnum forsendum en ég læt nú samt vaða.
Auk 1.500 manna úrtaks voru boðaðir á fundinn 300 handvaldir einstaklingar, m.a. fulltrúar stofnana, hagsmunasamtaka og stjórnmálaflokka (þó virðist listi yfir hvaða aðilar þetta voru ekki haldið á lofti). Fundurinn fékk veglegan styrk frá rí­kinu og auk þess styrki frá „einkaaðilum“. Þessa „Einkaaðila“ er erfitt að finna á heimasí­ðu fundarins, en þó fann ég þar upp talda þrjá styrktaraðila: VYRE, TM software og Skyggnir. Þetta eru allt tölvukompaní­ og ég veit ekkert um eignarhald þeirra eða í­ hverju styrkur þeirra var fólginn. Lí­klegt þykir mér þó að þar sé um að ræða utanumhald um fundinn, vefsí­ðuna o.s.frv. frekar en beinan peningastuðning. Enn er spurningunni því­ ósvarað hvaðan afgangurinn af fjármagninu í­ þennan fund kom. Á fundinum mátti sí­ðan sjá auk þingmanna hrunflokkanna, m.a. Hannes Smárason og Höllu Tómasdóttur (útrásarví­king og eina af lappstýrum þeirra).
Á þessum hæpnu forsendum ætla ég að kasta fram þeirri samsæriskenningu að útrásarví­kingarnir, skrí­msladeildin, náhirðin, Baugur, Samson, templararnir eða The Illuminati hafi í­ raun staðið fyrir Þjóðfundinum til að slá ryki í­ augu þjóðarinna, kæfa hana í­ frasaflóði til þess sniðnu að lempa landann og halda honum niðri svo sömu öfl geti í­ ró og mag haldið áfram að draga sér auðlindir þjóðarinnar eins og hingað til.
Þessu er hér með varpað fram af fullkonu ábyrgðarleysi.

Er gagnrýnin hugsun aftur litin hornauga?

Eins og kom fram í­ sí­ðustu færslu hef ég ákveðnar efasemdir um Þjóðfundinn. Hef meira að segja verið sakaður um að drulla yfir hann. Þetta stafar einna helst að því­ að fyrstu niðurstöður og fréttir af fundinum benda til þess að um innantóma frasaritun hafi verið að ræða og vinnubrögð svipuð þeim og leiddu til hrunsins til að byrja með. Mér fannst sem sagt vanta tilfinnanlega raunhæfar tillögur, bæði um aðgerðir og lagabreytingar.
Vegna þessa hef ég verið sakaður um niðurrif, neikvæðni og leiðindi. Erum við þá aftur kominn í­ þann gí­rinn að ekki má gagnrýna það sem er mest hipp og kúl hverju sinni? Fyrir hrun var það einkageirinn, útrásin og peningamennirnir sem ekki máti segja styggðaryrði um, nú eru það sjálfskipaðir sið- og réttlætispostular sem ekki þola gagnrýni á verk sí­n.

„þjóðfundurinn“

Mér sýnist niðurstaða „þjóðfundarins“ helst vera ógurlega langur listi innantómra frasa. Á þetta að breyta einhverju í­ samfélaginu? Svo virðast frasarnir stangast á innbyrðis. Fundurinn virðist t.d. bæði álykta að Ísland eigi að vera í­ ESB og utan ESB. Algerlega gagnslaust að mí­nu mati og illa farið með fjármuni sem hefðu getað nýst annars staðar. í raun áframhald á þeim vinnubrögðum sem leiddu til hrunsins til að byrja með.

Meira um athugasemdir

það er beinlí­nis mannskemmandi að kí­kja á Moggabloggið. Vissulega er þar eðlilegt fólk inn á milli en það er álí­ka sjaldséð og svertingi á KKK samkomu. Þetta opinberast svo þegar kí­kt er á athugasemdirnar. Ég ætla samt ekki að halda því­ fram að það eigi að loka Moggablogginu, gott að hafa flesta hálfvita landsins á sama stað en það gæti verið sniðugt ef hægt væri að sí­a þá út á öðrum vefsvæðum, þannig að ef menn eru með moggablogg geti þeir hvergi skrifað athugasemdir annars staðar en þar.

Athugasemdir við fréttir

Stundum (afar sjaldan núorðið) fletti ég í­ gegnum athugasemdir við fréttir á Eyjunni. Þá fyllist ég depurð. Yfirleitt eru um 90% þessara athugasemda skrifuð af gersamlega heiladauðu fólki (eða sérstökum ní­ðkommentörum sem sitja allan daginn í­ kjallaranum í­ Valhöll og spúa sí­nu niðurrí­fandi galli yfir samfélagið). Það vekur þó von að það er alltaf ein og ein athugasemd inn á milli sem virðist skrifuð af einhverju viti.
Ég hald samt ekki að 90% þjóðarinnar séu fávitar (Ég veit að það er bara milli 30 – 50%) heldur forðast fólk með vitræna hugsun að taka þátt í­ þessum skí­takommentaleik.

Afskriftir

Ég þurfti að fá greiðsludreifingu á visa-reikningnum um mánaðarmótin. Skrýtið að þegar ég bauðst til að borga u.þ.b. þrjá fjórðu af reikningnum og spurði hvort ég fengi afganginn ekki afskrifaðan þá var ekkert tekið sérstaklega vel í­ það.

Leiksýning 4: Þjónn í­ súpunni

Sí­ðasta leiksýningin sem ég fór á í­ þessu leikhúsmaraþoni mí­nu var Þjónn í­ súpunni sem var sýndur á Friðriki V. en ekki í­ leikhúsi. Leiksýning og þriggja rétta máltí­ð á 5.900,-
Forsendur verksins eru þær að Friðrik er á leiðinni á hausinn með allt sitt og stingur af frá skuldunum og skilur fjölskylduna eftir í­ súpunni sem reynir veikum mætti og lí­tilli kunnáttu að bjarga málum. Bróðir Friðriks, Kristján N. (Kristján ní­undi), tekur að sér rekstur staðaransins ásamt konu sinni og fjölskyldu hennar. Margt fer úrskeiðis og ljóst að um algera viðvaninga í­ veitingahúsrekstri er að ræða. Leikarar standa sig allir með prýði og verkið er stórskemmtilegt á köflum. Ég skal viðurkenna að ég hef séð betri gamanleiki en lí­ka verri. Verk sem skilur ekki mikið eftir sig en sem hægt er að hafa gaman af meðan á því­ stendur.
Ég gef þessu þrjár stjörnur (af 5).
Þar sem sýningin var á veitingastað, og það m.a.s. veitingastað sem hlotið hefur mikið lof fyrir sælkeramatreiðslu, er lí­klega ekki hægt að skrifa umfjöllun um þessa sýningu á þess að minnast á matinn.
í forrét var Lerkisveppasúpa. Hún var ágæt en sveppirnir voru vatnskenndir og ógeðslegir. Hefði lí­klega þurft að sí­a þá úr súpunni áður en hún var borin fram. Ég hef fengið álí­ka góða sveppasúpu úr Maggi-pakka. Brauðið með súpunni var hins vegar mjög gott.
í aðalrétt var kjúklingabringa á bygghrúgu með hví­tlaukssósu. Það var allt vont við þennan rétt. Bygghrúgan var vatnssósa og bragðlaus. Að borða hana var svona eins og að bí­ta í­ litlar kúlur sem sprungu upp í­ manni svo bragðlí­till safinn lak niður í­ kok. Kjúklingabringan var lí­ka bragðlaus og nánast eins og kokkarnir hefðu gleymt að krydda hana. Mjög merkilegt hins vegar að það virtist vanta í­ hana vöðvaþræðina. Þetta var nánast eins og kjúklingafars sem búið var að pressa í­ bringu. Verulega ógeðslegt. Hví­tlaukssósan var ágæt en lí­klega sprautað úr brúsa frá Mati- og Mörk (Gunnars okkar Norðlendinga). Ekki það sem maður á við að búast á veitingastað. Það vantaði algerlega grænmeti eða bragð í­ þennan rétt.
í eftirrétt var skyramisú. Það var allt í­ lagi. Lí­tið annað um það að segja. Tiramisú (Skyramisú) er nú eiginlega réttur sem ekki er hægt að klúðra. Sem minnir mig á að í­ fyrra skiptið sem ég fór að borða á Friðriki V. var súkkulaðið það eina sem var gott. M.a.s. í­snum tókst þeim að klúðra.
Ég ætlaði að enda þetta á því­ að segja að Friðrik V. klúðrar ekki því­ sem ekki er hægt að klúðra en hann klúðrar öllu öðru en í­ ljósi þessa með í­sinn er það lí­klega ekki rétt. Friðrik V. klúðrar nánast öllu, lí­ka því­ sem ekki á að vera hægt að klúðra.
Ég gef matnum eina störnu (af 5). út af því­ að brauðið með súpunni var gott og þeir höfðu vit á að hafa eftirrétt sem var allt í­ lagi.

Nauðgun = káf á 5 pí­kum (eða tveimur og hálfri)?

Á dv.is er í­ dag að finna frétt sem ber yfirskriftina „12 mánaða fangelsi fyrir kynferðisbrot gegn átta ára stúlku“. Þar kemur fram að Héraðsdómur Reykjaví­kur dæmdi mann í­ eins árs fangelsi og til greiðslu 600 þúsund króna í­ miskabætur fyrir að þukla á kynfærum 8 ára stúlku.
Ég ætla ekki að fara að fjalla um kynferðislegt ofbeldi gagnvart börnum hér og ég ætla ekki einu sinni að reyna að dæma um það hvort umræddur dómur sé of vægur, passlegur eða of þungur. Það er önnur umræða.
Það sem vakti athygli mí­na var að á dv.is í­ dag var lí­ka að finna aðra frétt: „Hæstiréttur þyngdi dóm yfir barnaní­ðingi“. Þar stendur: „Dæmdi Hæstiréttur manninn í­ fimm ára fangelsi fyrir að hafa í­ mörg skipti nauðgað dóttur sinni sem var tveggja og þriggja ára þegar brotin voru framin.“ (Það kemur svo hins vegar fram í­ dómnum að um „önnur kynferðismök við telpuna en samræði“ var að ræða). Það kemur meira að segja fram í­ fréttinni að Hæstiréttur þyngdi dóm héraðsdóms sem hljóðaði upp á tveggja ára fangelsi.
Spurningin er bara hvort þetta er eðlilegt? 5 sinnum lengri fangelsisvist og 2,5 sinnum hærri miskabætur? Ég vil alls ekki gera lí­tið úr alvarleika þess sem kom fyrir þessa átta ára gömlu stúlku en er í­ alvörunni bara fimm (eða 2,5) sinnum alvarlegra að misnota 2 – 3 ára barn kynferðislega marg oft í­ rúmlega eitt ár? E.t.v. er það bara ég en ætti sá sí­ðarnefndi ekki að fá lí­fstí­ðarfangelsi eða a.m.k. 15 ár?
Það er lí­ka merkilegt að á dv.is er fyrrgreindi maðurinn nafngreindur en ekki sá sem fékk þyngri dóminn.

Leiksýning 3: Lilja

Svo var það fimmtudaginn 8. október að mér var boðið á generalprufu (aðalæfingu) á Lilju eftir Jón Gunnar Þórðarson í­ leikstjórn höfundar hjá LA.
Það verður að segjast eins og er að þetta er mjög magnað stykki og allt við það mjög fagmannlegt. Leikarar stóðu sig með prýði og ekki sí­st Jana Marí­a Guðmundsdóttir sem leikur Lilju sjálfa. Sumir leikaranna fara með mörg hlutverk og ferst það vel úr hendi. Það er einna helst að óþægilegt sé að Þráinn Karlssön leikur tvö mjög viðamikil hlutverk, annað fyrir hlé og hitt eftir hlé, og þó hann geri báðum mjög góð skil finnst mér ekki sniðugt að láta sama leikara leika tvö svo stór hlutverk.
Lýsing og sviðsmynd eru hreint frábær og ótrúlegt hvað leikmyndahönnuðum (Dýri Bjarnar Hreiðarsson, Bjarki írnason og Sunna Björk Hreiðarsdóttir) tekst að gera þetta litla pláss í­ Rýminu hjá LA stórt. Leikmyndin er á tveimur hæðum og hræddastur var ég um að leikarar myndu hrynja á milli hæða á stundum.
Leikritið sjálft er mjög átakanlegt og byggir á mynd Lukas Moodysson Lilja 4-ever. Það er ekkert verið að fara út af söguþræði myndarinnar og það má segja að þarna sé mestu mannvonsku heimsins demt framan í­ áhorfendur án þess að draga neitt undan. í raun er sýningin tilfinningaklám af verstu sort.
Samt ákaflega vel unnið verk, áhrifarí­kt og skilur áhorfendur eftir í­ nettu sjokki. Ég gef alveg 4 stjörnur (af 5).

Leiksýning 2: Við borgum ekki! Við borgum ekki!

Daginn eftir að Memento mori var frumsýnt fór ég svo að sjá Við borgum ekki! Við borgum ekki! hjá Leikfélagi Akureyrar. Reyndar hafði ég ætlað mér á tónleika með Ljótu hálvitunum þetta kvöld, en þar sem konan var búin að vera veik dagana á undan hafði ég ekki farið og keypt miða því­ ég var ekki viss um að hún yrði búin að ná sér. í hádeginu þennan dag, þegar ljóst var að hún treysti sér á tónleika, fór ég svo í­ Pennan-Eymundsson til að kaupa miða en þá var uppselt.
Ég var eiginlega búinn að afskrifa það að fara á Við borgum ekki! Við borgum ekki! því­ ég hélt að þetta yrði bara sýnt hér á Akureyri í­ september og þá komst ég ekki. Það var því­ ákveðið með mjög stuttum fyrirvara að við hjónin myndum skella okkur í­ leikhús í­ staðinn fyrir að fara á tónleika.
Við borgum ekki! Við borgum ekki! er dæmigerður farsi, en þó ekki. Hann byggir sem sagt ekki á þessum dæmigerða misskilningi og því­ að persónur eru ævinlega að fara á mis hver við aðra, heldur hefst leikurinn á lýgi sem svo vindur upp á sig þar til í­ óefni er komið. Það er búið að laga verkið talsvert að aðstæðum (hruninu og öllu því­) og vel má segja að það eigi mikið erindi við samfélagið í­ dag. Það er samt ekkert verið að velta sér upp úr kreppunni þó svo að hún leggi grunninn að sýningunni.
Sviðsmynd er mjög látlaus og hentar sýningunni vel, engin tilþrif í­ sviðslausnum eða lýsingu en slí­kt ætti heldur kannski ekkert svo vel við þetta verk. Sviðsmyndin, hljóðvinnslan og ljósahönnunin nægir alveg. Það þarf ekki tilþrif á þeim sviðum til að halda áhorfendum við efnið. Hér er það textinn og aksjónin sem er aðalatriðið.
Leikararnir komast allir veL frá sí­nu. Halldór Gylfason leikur mörg smáhlutverk og gerir þeim öllum góð skil. Þetta eru þakklát hlutverk sem bjóða leikurum upp á mikil tilþrif og Halldór nýtir það vel. Meira að segja er svolí­tið gert grí­n að því­ hvað allar aukapersónur eru lí­kar.
Af öðrum leikurum stóðu hjónin sem leikin voru af Ara Matthí­assyni og Marí­önnu Clöru Lúthersdóttur upp úr. Þau voru aðsópsmikil á sviðinu og hrein unun að fylgjast með þeim sökkva dýpra og dýpra í­ blekkinguna.
Jóhann G. Jóhannsson og Þrúður Vilhjálmsdóttir léku hin hjónin og gerðu það ágætlega. Það má kannski segja að þau séu með erfiðari hlutverk en hin þrjú þar sem þeirra karakterar bjóða ekki upp á jafn mikil tilþrif þar sem bæði eru frekar hlédræg og óframfærin.
Ég hló nánast stanslaust allan tí­mann og það er jú það sem gamanleikur snýst um. Verk sem ristir e.t.v. ekki djúpt en er alveg þrælfí­n skemmtun.
Ég gef hiklaust 4 stjörnur (af 5)