Af hverju tíminn er það dýrmætasta sem ég á

Það eru flestir vissir um að við höfum flutt því við vildum meiri peninga. Það er auðvitað rétt en samt ekki. Við fluttum fyrst og fremst vegna þess að við vildum tíma. Einhver sagði „Tíminn er peningar“ en ég myndi frekar segja „Tíminn er allt“. Að eiga tíma er það dýrmætasta sem ég á. Ég hefði ekki trúað því að óreyndu hversu ljúft það er, að eiga tíma. Ég ólst ekki upp við ríkidæmi og þarf þess ekki. Ég þarf ekki að eiga milljónir inná banka en ég vil eiga mat í ísskápnum. Þeir sem þekktu vel til okkar, þeir vissu að Óli vann yfirleitt aldrei undir 16 tímum á dag og stundum sáum við hann ekki dögum saman, það var þegar hann þurfti að keyra útá land og svaf svo í bílnum. Hann fór stundum á mánudagsmorgnum og kom svo heim aðfararnótt laugardags. Það er ekki fjölskyldulíf. Mér hefði verið sama þótt við hefðum átt milljónir inná banka, ég hefði samt ekki viljað búa á Íslandi.

Ég vil ekki búa í landi sem krefst þess að maður þurfi að vinna myrkranna á milli til að sjá fyrir sér. Ég vil heldur ekki búa í landi sem krefst þess að maður mennti sig til að geta séð fyrir sér. Maðurinn minn elskar að keyra, það er í raun ótrúlegt að fylgjast með því, ég hef aldrei hitt neinn sem hefur jafn mikla ástríðu fyrir vinnunni sinni og það er alveg frábært. En það er ekki eðlilegt að geta ekki unnið eðlilegan vinnutíma og fengið mannsæmandi laun í staðinn. Nú höfum við búið hérna í að verða hálft ár og maðurinn minn hefur aldrei misst úr kvöldmat, aldrei. Það finnst mér ótrúleg staðreynd! Þar sem ég gat yfirleitt talið það á fingrum annarrar handar hversu oft hann náði að vera í kvöldmat yfir mánuðinn á Íslandi.

Þegar maður er að stofna fjölskyldu og koma börnunum upp, þá er ofsalega erfitt að standa einn, en samt ekki einn. Ég var alltaf ein, en auðvitað var ég ekki ein, ég var gift, ég átti mann, hann bara gat aldrei verið heima því einhvern veginn þurftum við að borða. Í mesta einmanaleikanum keypti ég mér hund, besta hund í heimi samt og stytti hún mér stundum þegar ég sat heima og lét mér leiðast á kvöldin. Það er rosalega lýjandi að vinna og vinna og vinna og sjá aldrei fyrir endann á myrkrinu. Sama hversu mikið er unnið þá kemst maður aldrei uppúr bévítans hjólfarinu.

Í fyrsta sinn þá förum við fjölskyldan í skógarferðir um helgar, við förum útum allt og við kveikjum varðeld inni í skóg og grillum okkur pulsur, við erum alltaf að upplifa einhver ævintýri sem við gátum ekki upplifað á Íslandi vegna tímaskorts. Þess vegna elska ég Noreg. Ég eignaðist engar milljónir, enda var það ekki planið með flutningnum, en ég eignaðist tíma, ég eignaðist ótrúlega mikinn tíma og ég vissi ekki hversu ótrúlega verðmætt það var fyrr en ég eignaðist það. Tíminn er það sem ég mun aldrei láta frá mér aftur.

Það ótrúlega við þetta allt saman er það að það breyttist ekkert þannig lagað við að flytja. Maðurinn minn vinnur enn við keyrslu, ég er enn í fullu háskólanámi, Mikael í grunnskóla og Kristín og Óliver í leikskóla. En hér eru allir komnir heim milli 15-17 á daginn og álagið á fjölskylduna er búið að minnka lygilega mikið. Það sem mér fannst kannski mest sorglegt er að sjá hvernig álagið hafði farið með krakkana mína og þá sérstaklega Mikael. Álag fer ekki vel í ADHD einstaklinga og þá sérstaklega ekki börn og hans líðan hefur tekið ótrúlegum framförum hérna enda er samfélagið ekki á 150km hraða. Ef ég ætti að lýsa þessu á einhvern hátt þá líður mér svolítið eins og ég hafi farið 15 ár aftur í tímann á Íslandi. Þar sem búðir voru ekki opnar allar sólarhringinn hingað og þangað og allt opið, alltaf, alla daga vikunnar. Það er mjög ljúft að allt sé lokað á sunnudögum, mér þykir það ótrúlega gott bara, enda sér maður það að fjölskyldur nýta sunnudaga í fjölskyldutíma og fara út og gera eitthvað saman.

Ég segi allavega að fyrir fjölskyldur er Noregur stórkostlegt land.

Join the Conversation

  1. Avatar

1 Comment

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *