Viltu ekki hringja og tilkynna veikindi?

Í byrjun september 2012 fékk ég símtal sem ég bjóst aldrei við að fá. Það var símtal frá þáverandi kennara Mikaels þar sem hún sagði mér að nú færi brátt að líða að samræmdu prófunum í 4. bekk og spurði hvernig mér fyndist Mikael stemmdur í þau. Ég sagði henni að ég hefði litlar áhyggjur af þessu prófi, við gerðum ekki mikið úr þessum prófum frekar en öðrum prófum sem eru lögð fyrir í skólum og hvöttum hann nú, sem áður, að gera bara sitt besta og hafa engar áhyggjur. Niðurstöður prófsins myndu ekki hafa nein áhrif á hans skólagöngu og að við værum stolt af honum fyrir að gera sitt besta, það væri meira en nóg.

Þar að auki var búið að sækja um og sjá til þess að hann fengi lengri tíma, aukahjálp og sérstofu en það var gert klárt af skólanum sem hann hafði verið í í 3. bekk en við höfðum flutt um sumarið. Aldrei hafði verið rætt neitt annað við mig í þeim skóla en að Mikael tæki prófin, enda engin ástæða til annars, hann félli þar að auki ekki undir þau skilyrði sem eru gerð til að fá undanþágu undan prófunum.

En aftur að þessu merkilega símtali. Hún spurði mig hvort ég hefði velt því fyrir mér að hringja hann bara inn veikan á prófdegi, því þá þyrfti hann ekki að taka prófin og ekki væru lögð sjúkrapróf. Ég varð meira en lítið hissa á þessari beiðni og spurði af hverju ég ætti að gera það og sagði hún þá að þau í skólanum hefðu áhyggjur af velferð hans og andlegri líðan ef hann myndi mæta í prófin. Mér fannst það líka frekar undarlegt þar sem andleg líðan hans var í góðu standi og ekkert sem benti til neins próf- né skólakvíða. Sagðist ég ætla ræða málin við manninn minn og hafa samband seinna. Eftir að hafa rætt við manninn minn, ákvaðum við að til öryggis væri réttast að ráðleggja mig við lækni Mikaels sem hafði hitt hann stuttu áður og spyrja hvort hún teldi einhverja ástæðu vera fyrir því að hann ætti ekki að mæta í prófið, hvort hann væri að sýna einhver kvíðaeinkenni eða hvort þetta gæti mögulega farið illa með hann. Henni fannst þetta jafn einkennilegt og mér þar sem Mikael sýndi engin merki kvíða og engin ástæða væri til annars en að mæta í prófið.

Eftir það sendi ég tölvupóst til kennarans að við sæjum enga ástæðu fyrir því að Mikael mætti ekki í þessi próf og myndi hann því mæta í næstu viku.

Vikan leið og komið var að lesskimunardegi, enn sýndi barnið enginn kvíðaeinkenni og hafði engar áhyggjur af þessum prófum, enda engin áhersla lögð á þau frá heimilinu og ekkert stress. Upp úr hádegi fæ ég svo enn einkennilegra símtal. Fæ ég hringingu frá sérkennara sem ég hafði aldrei hitt og það sem kannski einkennilegra var, hún hafði ekki einu sinni hitt Mikael! en málið var að skólinn sem Mikael gekk í, var í raun „útibú“ frá stærri skóla, þar sem börnin færðust í þann skóla við 5. bekk og þessi kona sem hringdi í mig starfaði inn í þeim skóla en ekki Mikaels. Hún sagði að kennari hans hefði hringt í hana og beðið sig um að hringja í mig. Aftur fannst mér þetta stórundarleg vinnubrögð og líka sérstaklega einkennileg samskipti.

En þessi kona tilkynnti mér að Mikael gæti ekki mætt í prófin. Hann hefði farið í lesskimunarprófið um morguninn og það hefði gengið svo illa að hann hefði brotnað niður og liðið skelfilega. Ég spurði hvernig í ósköpunum stæði á því? Og spurði hvort allt væri í lagi núna og hvort ég ætti þá ekki að koma strax og sækja hann, fékk hálfgert sjokk sjálf að honum liði svona illa, því ekki hafði hann minnst einu orði á það um morguninn og ekkert bent til þess að honum liði illa. Hún sagðist ekkert vita um þetta, hún hefði ekki verið á staðnum og því einungis með þessi skilaboð til mín. Ég spurði hana hvort henni þætti þetta eðlileg samskipti við foreldri? Að hringja og tilkynna að barnið hefði brotnað niður í prófi og það frá manneskju sem var ekki á staðnum og gæti ekki einu sinni sagt mér hvernig hefði verið brugðist við og af hverju hefði ekki verið haft samband við mig strax?

Hún endurtók að hún væri einungis að hringja til að tilkynna mér að hann gæti ekki mætt í prófin. Ég endurtók við hana að það kæmi ekki til greina, ef hann væri að brotna niður í prófi þá væri það vegna pressu frá skólanum en ekki heimilinu og þyrfti augljóslega að rannsaka það frekar, ekkert við þetta væri í lagi og að hann myndi mæta í prófin.

Þá sagði þessa kona setningu sem ég mun seint gleyma, ef nokkurn tíma. Enda var hún orðin reið þarna að ég skyldi hreinlega ekki segja já og amen strax og sagði hún við mig: „Veistu það, ef hann mætir í þessi próf þá mun hann bara upplifa sig heimskan!“.

Jáhá! Merkilegt, hvað ætti að valda því að barn í 4. bekk upplifir sig heimskt? Hvurslags pressa er sett á barn á þeim aldri til að það upplifi sig heimskt í prófi? Þegar búið er að ítreka heiman frá að þessi próf séu sett upp þannig að fæstir nái að klára og því eigi bara að gera eins mikið og hann treystir sér til og að hann þurfi ekki að klára, bara gera það sem hann getur og sleppa rest. OG það sé allt í lagi, það er allt í lagi að klára ekki próf, það er allt í lagi að geta ekki allt, það getur enginn allt.

En aftur að þessum stórundarlegu samskiptum. Ég varð eiginlega hálforðlaus og orðin gjörsamlega miður mín eftir þessar tilkynningar og eitt af því dónalegustu símtölum sem ég hef nokkurn tíma átt við fullorðna manneskju, að ég kvaddi konuna bara og hún stóð föst á sínu, hann hafði ekki leyfi til að mæta í prófin. Strax að símtali loknu hringdi ég í manninn minn sem á mínútunni hringdi í sérkennarann til að ræða þetta við hana. Þá gerðist svolítið sem ég næ enn ekki uppí. Hann byrjaði á að segja að við hefðum fyrir löngu sagt að hann myndi mæta í þessi próf og við það væri staðið, já ekkert mál svaraði konan. Henni datt ekki til hugar að rökræða neitt við manninn minn, eins mikinn dónaskap og hún sýndi mér þá sagði hún bara já og amen við hann.

Ég dríf mig heim úr skólanum til að taka á móti Mikael, dauðhrædd um að honum liði illa og væri miður sín yfir prófinu. Stuttu eftir að ég mæti heim þá kemur hann heim svona eldhress. Ég spyr hvernig hafi gengið í prófinu, bara mjög vel svaraði hann brosandi og líkur sjálfum sér. Ég reyni að fela undrun mína og spyr hvort að kennarinn hans hafi nokkuð talað eitthvað við hann í dag, hún hafi nefnilega haft samband við mig og haft áhyggjur yfir að honum liði kannski ekki nógu vel. Hann lítur hissa á mig og spyr: Af hverju hélt hún það? En nei hún talaði ekkert við mig í dag.

Þarna renna á mig tvær grímur. Ekkert af þessu gerðist. Hann brotnaði ekki niður í prófinu. Enginn ræddi við hann og ekkert gerðist, það átti bara að beita öllum ráðum til að hann myndi ekki mæta í prófin þar sem vitað var að hann myndi ekki fá yfir meðaleinkunn (sem var í góðu lagi okkar vegna, þessi próf eru ekki lögð fyrir til að bara þau börn sem skora hátt í bóklegum fögum taki þau!). Þarna vorum við komin með nóg og höfðum samband við námsmatsstofnun og menntamálaráðuneytið og lögðum fram formlega kvörtun. Þá fengum við að heyra það frá námsmatsstofnun að þetta væri ekki fyrsta kvörtunin og heldur ekki í fyrsta skipti þar sem þau heyra frá skólum sem koma svona hrikalega fram við mæðurnar en um leið og feðurnir myndu blanda sér í málið myndu allir bakka.

Ég veit í dag ekki hvað varð um þessa kvörtun, við fluttum ári seinna frá Íslandi og ég hef aldrei heyrt meir um þetta. Hann kláraði að taka prófin og gekk bara vel, fékk verðlaun frá okkur fyrir góðan árangur og sjálfur upplifði hann það slíkt að þetta gekk vel og miðað við hans stöðu námslega á þessum tíma þá kom árangur hans okkar foreldrunum á óvart, hann stóð sig nefnilega mjög vel. En öðru hverju þá hugsa ég um þennan tíma og þessi stórundarlegu samskipti skólans við okkur foreldrana og þakka kannski mest fyrir í dag að hann gangi ekki í þennan skóla í dag.

-Freyja

Join the Conversation

2 Comments

  1. Kannast sjálf við svona tilfelli frá Austfjörðum þar sem mér var hótað að barnið mitt yrði rekið úr skólanum þá viku sem samræmdu prófin væru ef ég mundi ekki skrá hann úr skólanum þetta voru próf í 10 bekk

  2. Við hjónin gengum í gegnum mikla erfiðleika við það á sínum tíma að fá viðurkenningu á lesblindu yngsta sonar okkar sem fæddur er 1993. Kennararnir í skólanum fundu ótal afsakanir og ástæður og skýringar á því hvers vegna hann lærði ekki að lesa. Það var þetta og hitt og hitt og þetta. Okkur var synjað um viðeigandi greiningu innan kerfisins, sagt að fara í fokdýra greiningu með hann hjá sálfræðingi úti í bæ. Við pöntuðum þar tíma en fórum ekki því á síðustu stundu ákvað ég að beita manninum mínum fyrir mig. Drengurinn fékk tafarlausa greiningu hjá sálfræðingi í þjónustumiðstöð hverfisins, haldinn var fundur með kennurum og sérkennurum skólans og málið fór í ákveðinn farveg. Reyndar var ég samt ekki sátt og það var ekki fyrr en við fengum Davis-meðferðaraðila fyrir hann sem hlutirnir fóru að taka á sig aðra mynd. En það sem ég hef mest við að athuga er afstaða kennaranna og þessi undarlega þvermóðska við að viðurkenna vandann. Jú, hann var bullandi les- og skrifblindur; var það einhver dómur á kennarana, kennslune eða skólann? Mátti ekki bara grípa til viðeigandi ráðstafana, honum og okkur öllum til hagsbóta? Kennarar telja sig svo ósnertanlega og setja sig á svo háan hest gagnvart foreldrum (sem oftar en ekki eru bara fífl í hugum kennara) að það er komið langt út yfir allan þjófabálk. Hrokinn er yfirþyrmandi.
    Til að gera langa sögu stutta náði sonur minn lygilegum framförum í Davismeðferðinni, er í dag 21 árs leikskáld, ljóðskáld og sagnasmiður, leikur á sviði, leikstýrir og skipuleggur ótal margt þar sem orð og skrif leika stórt hlutverk. Það er ekki að sjá að hann hafi verið ólæs og óskrifandi fyrstu 2-3 árin sín í grunnskóla. Og það er sannarlega ekki kennurunum hans að þakka hverjar framfarirnar hafa verið, það er á hreinu.

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *