Utanlandsferðir í stórum stíl

Þýskalandsferðin var að mestu leyti vel heppnuð. Innkaupin voru hin skemmtilegustu en þess má geta að þrátt fyrir að við höfum aldrei keypt jafnmikið magn af bjór og léttvíni um ævina þá vorum við eins og algjörir amatörar í samanburði við þá sem mest keyptu.  Strumpunni fannst mjög spennandi að vera stödd í Þýskalandi og beið spennt eftir því að fara yfir landamærin. Það var nú samt nokkuð mikill antiklímax en hún hefur þó á afrekaskránni að hafa komið þangað. Á bakaleiðinni stoppuðum við í litlum bæ sem er þekktur fyrir hunangskökur. Ég kom þarna fyrir 17 árum svo það var full ástæða til að endurtaka leikinn. Þess má geta að það var stemmingin í aftursætinu sem dró aðeins úr gleði foreldranna. Skottan veit þann leik skemmtilegastan að fá snuð og henda svo í gólfið og varð heldur súr þegar aðrir nenntu ekki lengur að leika.

Á sunnudaginn fórum við mæðgur í bíó á Strumpana, Strumpan fullyrti að hún hefði skilið megnið  af myndinni svo það er auðvitað hið besta mál. Það var líka einkar ánægjulegt að fara í bíó án þess að hafa hlé en það vakti athygli mína að popp og kók er selt í bandarískum stærðum og við mæðgur réðum ekki við popp af meðalstærð.

Við fengum ánægjulegar fréttir á þriðjudagskvöldið, Strumpan komin inn í tónlistarskólann, byrjar reyndar ekki fyrr en eftir þrjár vikur. En kennarinn hljómaði hinn geðugasti í símann, tímarnir verða í Læssøgadeskole (þar sem Strumpan er) svo það er ágætt á meðan hún er enn þar en auðvitað heljarinnar keyrsla fyrir mig.

Af skólanum hjá mér er það helst að frétta að ég þykist hafa séð kertið, jamm það er ekki svo gott að ég hafi séð ljósið, en það er aðeins að birta til. Ég er loks komin með hugmyndir fyrir ritgerðirnar mínar, og hef agnarlitlar hugmyndir um kenningar. Í dag var ég að kynna hópverkefni og afrekaði það að finna kenningar sem pössuðu, svo já, það eru jákvæðar, agnarlitlar framfarir. 🙂

Aftur í raunveruleikann

Við yfirgáfum Svíþjóð á föstudaginn var, lögðum af stað frá Önnu og Martin klukkan 10. Stoppuðum um eitt leytið í litlum bæ (sem heitir Hova eða eitthvað þess háttar og er einkum þekktur fyrir riddarahátíð í júlí) og borðuðum í bakaríi staðarins. Síðan var bara keyrt áfram, ætluðum alltaf að stoppa á Max til að fá okkur hinsta sænska borgarann en þegar við komum til Gautaborgar var ægileg föstudagsumferð þar svo við nenntum ekki að stoppa þar og síðan kom í ljós að það var ekki neinn Max í nágrenni við Varberg. Við lentum í smá töfum á hraðbrautinni út af árekstri en það var aldrei neitt stress af því að við vorum svo tímanlega.Í Varberg borðuðum við á týpískri pizzeriu/kebab stað og fórum svo í risastóra Ica í leit að Prinsesstårta. Skottan geystist um alla búð, dauðfegin að vera laus úr bílnum svo við eyddum dágóðri stund þarna, fundum okkar prinsessutertu og keyptum líka smávegis súkkulaði (þó ekki Nissa með lakkrís sem við fundum þarna okkur til mikillar gleði). Eftir þessa fínu búðarferð keyrðum við að ferjunni og komumst mjög fljótlega inn. Dömurnar voru alsælar á ferjunni, þar var þetta fína leikherbergi, sem Skottan sérstaklega tók ástfóstri við og þurfti nánast ekki að hugsa meir um hana. Strumpan varð aftur á móti aðeins sjóveik eftir tveggja tíma siglingu, enda var ansi hvasst og skipið svolítið órólegt eftir því. Hún fór nokkrar ferðir út til að hressa sig við og þar var varla stætt fyrir litlar dömur. En það dugði, við komum svo í land upp úr miðnætti, þá hafði Skottan ekkert sofið allan daginn, enda var hún snögg að sofna í bílnum á leiðinni heim. Þessari ferð lauk um hálf tvö, eftir ca. 15 og hálfan tíma á ferðalagi. En vel þess virði, við vorum öll í skýjunum með vel heppnaða ferð.

Strumpan var ósköp glöð að komast í skólann, var eins og unglingur að lýsa bekkjarfélögunum eftir fyrsta daginn, því það höfðu þrír farið í klippingu !!! og það þurfti miklar upphrópanir og stunur að segja frá því. Hún fór svo heim með Arndísi vinkonu sinni í dag og fær að gista og það er mikil gleði. Skottan var nokkuð sátt líka að komast í félagsskapinn en vikan hefur þó verið óvenjuleg að því leyti að hún fór í dag og á miðvikudaginn til afleysingadagmömmu. Loks fengum við sem sagt að reyna þetta danska kerfi, sem skaffar afleysingu ef dagmamman er veik eða í fríi. Það var óróleg mamma sem fór með dömuna sína á miðvikudagsmorgunn. Afleysingin reyndar enn nær en sú fasta, sennilega ekki nema svona 300 metrar til hennar, eða svo. Skottan hafði séð hana og börnin hennar áður (kerfið virkar sem sagt þannig að það eru nokkrar dagmömmur sem mynda hóp og hittast einu sinni til tvisvar í viku, í leikfimi og leikstofu) svo það var ekki alveg verið að kasta henni í hendurnar á ókunnugum en samt því sem næst. Hún var líka pínu efins og vildi ekki að ég færi en við vorum ákveðin í að láta á þetta reyna. Enda kom í ljós þegar ég sótti hana seinni partinn að þetta hafði gengið ljómandi vel, sömuleiðis í dag, svo ég er ögn rólegri með þetta. Og vissulega eru þægindi í því fólgin að þurfa ekki að redda sér, þó við séum auðvitað ekki rígbundin, ég meira að lesa og Mummi á sjálfstýringu í sínum verkefnum.

Skólinn var líka ágætur í vikunni (sem hann er reyndar yfirleitt), að þessu sinni voru við með sameiginlegan tíma fyrir alla áfangana á þriðjudaginn. Okkur var skipt í hópa og áttum að lesa efni heima sem við unnum svo áfram með í tímanum. Ég var í hóp sem fjallaði um Breska þjóðarflokkinn, sem ég vissi lítið um áður og hafði litlar væntingar um að væri spennandi en síðan reyndist þetta mjög áhugavert og með skemmtilegri hópverkefnum sem ég hef tekið þátt í. Hinir hóparnir fjölluðu um „trafficing“ sem ég veit ekki hvað heitir á íslensku, þetta er ekki alveg það sama eins og að smygla fólki, af því að það er sjálfvalið, og um Róma þjóðflokkinn. Það eru oft mjög áhugaverð efni til umfjöllunar hjá okkur og þá er gaman að vera til. Það er líka gott að finna hvað kennslan hefur þó gefið manni af reynslu að koma fram, mér finnst þetta frekar lítið mál þótt það þvælist aðeins fyrir mér að tala á ensku ef ég er ekki alveg með undirbúið hvað ég á að segja. Sumir nemendur eru hins vegar mjög óöruggir, meira að segja þeir sem tala frábæra ensku og eru jafnvel öflugir í litlum hópum. Það var líka skemmtileg tilbreyting að nemendurnir komu með þjóðarrétti með sér. Ég kom með skyr og rjóma (þó að danska skyrið sé platskyr með jógúrtgerlum en ekki skyrgerlum) og það vakti ágæta lukku en þótti frekar skrýtið að hella rjóma með 🙂 . Og ekki kunni ég neina skýringu hverju það sætti. Ég smakkaði eitt og annað nýstárlegt en vissi sjaldnast hvað ég var að borða eða hvaðan það kom, nema síldin og pølser i svøb 🙂 .

Strumpan fór til tannlæknis í gær og nú er gott að vera í Baunalandi og fá tannlæknaþjónustu ókeypis. Henni bauðst að fara í skorufyllingu með 6 ára jaxlana og það þáðum við með þökkum svo hún fer aftur fljótlega, verst að hún skuli ekki geta fengið spangir strax og ljúka því af….

Við erum svo að spá í að fara á næsta stig í dansk-aðlögun og keyra til Þýskalands á morgun og kaupa haug af víni, bjór og gosi, jafnvel smá súkkulaði líka. Þó okkur blöskri nú ekki verðin á þessu dagsdaglega (nema kannski gosinu) þá er ansans mikill munur á verði hér og í Þýskalandi. Og fyrir ykkur sem eruð að spá í að koma í heimsókn, þá hlýtur þetta að vera lokkandi … nóg af alkohol og gosi á bænum!

Svíþjóðarpistill

Þegar á mann er skorað verður að bregðast hratt við. Erum stödd í hábæ Dalanna, Säter og verðum hér fram á föstudag. Það er sem sagt kartöflufrí í hámarki og við nýtum það svona líka vel með því að heimsækja ættingja í norðri. Hófum ferðina á föstudag, sigldum frá Árósum til Odden og keyrðum síðan í sumarbústaðinn og gistum þar eina nótt. Keyrðum svo til Stokkhólms (ökuferðin gekk vonum framar með aftursætisfarþegana og leiðin ný fyrir okkur og mjög svo falleg á köflum) og vorum hjá Sigga og Sigrúnu fram á þriðjudag. Áttum þar góða daga, að mestu leyti í rólegheitum en fengum okkur þó gönguferð niður í Gamla Stan og versluðum á Drottninggatan, maður verður nú að styrkja Svíana. Systur heilluðust mjög af Wii og fengu báðar að grípa í leiki. Hér í Säter eru svipuð rólegheit, þ.e.a.s. bara verslað „lítillega“, annað ekki gert. Ég segi ekki að þetta verði söguleg Svíþjóðarferð, svona verslunarlega, en veskið hefur verið viðrað af og til. Höfðum gælt við að fara í sund í Borlänge, þar er prýðileg sundlaug sem við Strumpan fórum í 2005 en það kostar hins vegar 250 krónur fyrir okkur þar inn svo það verður að bíða betri tíma. Við förum svo heim á leið á föstudag, þá verður maraþonkeyrslan mikla, keyrt til Varberg og þaðan siglt til Grenå, þar sem við komum í höfn síðla kvölds. Það verður spennandi að sjá hvernig þetta fer.

Október hefur að mestu verið með ágætum, þó það hafi komið nokkur þunglyndismóment yfir náminu. Ég lauk fyrsta hópverkefninu áfallalaust en er í valkvíða með efni fyrir stóru ritgerðina mína. Mig langar að skrifa um eitthvað sem tengist Íslandi en ég vil ekki að orðið krísa komi fyrir … Svo mætti ég á fyrsta fredagsbarinn minn og það var ágæt reynsla, frekar róleg samt þar sem ég sat frá hálf fjögur til fimm og drakk mína tvo bjóra. Börnin sem eru með mér í skólanum eru samt alveg ágæt miðað við aldur og fyrri störf svo það er yfirleitt gaman að spjalla við þau.

Hjá Strumpunni var hátíð í skólanum. Allir í bekknum áttu að koma með mat, við mættum með skyr og rjóma. Það féll í ágætan jarðveg. Svo var töframaður og dans og dömunni fannst þetta feikilega gaman, það spillti þó aðeins fyrir að móðirin hafði ekki rænu á að koma með spariföt og að við vorum ekki allt til loka en Skottan var að stíga upp úr veikindum og ekki alveg upp á sitt besta, sömuleiðis var Mummi lasarus og ekki von að við entumst allan tímann.

Skottunni fer ekki síður fram í dönskunni en Strumpu. Nú notar hún óspart ja og nej, auk þess að kveðja (og heilsa) með hej hej. Sömuleiðis á hún víst að kunna að segja leverpostej en hefur ekki fengist til þess fyrir framan fjölskyldumeðlimi. Hún kann einnig að segja hjem. Það er ekki hægt annað en kætast yfir þessu. Talið kemur hægt og bítandi en vantar enn ansi mörg hljóð. Hún kann þó að segja s þegar hún vandar sig og getur orðið sagt ssssss óley og ssssss unna en vantar aðeins upp á tenginguna. Snuðið heitir Muuu …. 🙂

Látum gott heita frá Sverige og biðjum að heilsa í bili.

Afmælisstuð

Þá er indælisdagur að kveldi kominn í henni Danmörku. Skottan orðin tveggja ára og mun sennilega hvorki eiga rólegri afmælisdag né hlýrri í bráð. Hún var vakin með söng í morgun eins og hefð er fyrir á heimilinu og kættist mjög. Var varla komin fram úr þegar hún heimtaði graut og verandi afmælisbarn gat móðirin ekki neitað henni um það, þótt það sé bæði leiðinlegt og subbulegt (þ.e.a.s. þegar barnið borðar grautinn). Daman fékk síðan að opna einn pakka (eða reyndar tvo því eins og stundum áður þá komu pakkar í fleirtölu frá Svíþjóð). Móðirin misskildi aðeins seinni pakkann, hann innihélt dádýrskálf (altså en død én) en mamman hélt að þetta væri bara svona svakalega ljótur köttur og talaði fjálglega um kisa. Það gekk ekki vel að leiðrétta þennan misskilning, svo líklegast mun dádýrið heita Kisi.

Skottan átti góðan dag hjá Mariane, það var flaggað fyrir henni að dönskum sið, hún fékk afmælisbollur og svo var að sjálfsögðu sungið, bæði „I dag er det Sunnas fødselsdag“ og „happy birthday to you“. Hún virtist vel með á nótunum í þessu öllu og samgrísirnir hjá dagmömmunni agalega sáttir að fá bollur. Þegar hún kom heim fékk hún auk þess vöfflur með kaffinu, þær renna alltaf ljúflega niður enda vel smurðar með hvítri smurolíu 🙂 . Þegar Strumpan kom heim var lagt í að opna pakkana og þær sátu saman og opnuðu sitt á hvað. Það voru komnir pakkar frá afa og ömmu í Holtateigi og Öddu ömmu og Gylfa afa, auk pakka frá okkur. Þetta var mikið stuð og pakkarnir vöktu allir lukku hver á sinn hátt.Eftir smá skype-session drifum við okkur út að borða, eins og stundum áður á McDonalds og afmælisbarnið fékk hollan og góðan kvöldverð sem samanstóð af frönskum og shake. Enn meira skype eftir mat og svo bæl.

Annars var undirrituð í hópvinnu í morgun og kom svona líka sterk inn í tæknideildinni, kenndi hópnum sínum að nota google docs. Gamla er með þetta 😉 . Ætli kennaragenið komi ekki líka að góðum notum í næstu viku þegar við kynnum verkefnið, ég vona að minnsta kosti að ég verði ekki mjög stressuð að tala fyrir framan hópinn. Það er helst þessi enska sem stundum bögglast á leiðinni. Á mánudaginn talaði ég til dæmis um many sprogs…

Ég var svo á LC fundi í gær, geri reyndar fátt annað, því einn fundur er varla liðinn þegar næsti brestur  á. Fékk einmitt það hlutverk að tala um eitthvað „aktuelt“. Það þvældist aðeins fyrir mér af því að ég hef svo lítinn tíma til að lesa blöð og horfa á fréttir. Datt loks inn á að tala aðeins um Christianiu, sem varð 40 ára á mánudaginn. Þetta var bráðhollt, ég ákvað að tala blaðlaust en setti niður nokkra minnispunkta heima til að hugsa aðeins um hvað ég gæti sagt. Þetta verður minn aðal dönsku-vettvangur held ég, þarna þarf ég bæði að tala og hlusta og finn talsverðan mun á mér eftir þessa þrjá fundi. Ég hafði líka íhugað að tala um sjónvarpsseríur, af því að DR er 60 ára og er að sýna gamalt efni. Mér datt í hug að það gæti verið gaman að tala um Matador og það hefði verið skondið því það kom svo í ljós að ein í hópnum er barnabarn Ghitu Nørby (sem lék einmitt Ingeborg svo snilldarvel).

Á morgun er von á Arndísi vinkonu Strumpunnar í heimsókn og þetta er á við litlu jólin, svo mikil er tilhlökkunin. Það á að vera sumarblíða fram á sunnudag, ég sem hafði skipað eiginmanninum að ganga frá garðstólunum því það yrðu ekki not fyrir þá meira þetta haustið en í dag fór hitinn yfir 20°.

Lati ritarinn

Þá er enn liðinn langur tími frá því síðast og skrifast að þessu sinni á leti og ómennsku ritarans auk þess að ekkert sérstakt er að frétta. Síðasta vika var frekar róleg að undanskildu afmælinu. Við áttum góða ferð á Jensens bøfhus, dömurnar fengu aldeilis eitthvað fyrir sinn snúð, bæði blöðrur og dýrindis ís í eftirrétt. Ég tók þátt í sms „keppni“ og vann appelsínusorbet í eftirrétt 🙂 . Staðurinn verður pottþétt heimsóttur oftar, það er voða þægilegt að fara í fjölskyldudinner þangað.

Enn sem fyrr var mikið að gera í skólanum, ég les yfirleitt bæði seinni partinn, áður en dömurnar skila sér heim, og aftur á kvöldin. Skil afskaplega mismikið og þar sem kennararnir virðast hafa ofurtrú á hópvinnu þá sit ég oftar en ekki og held mig til hlés. Náði þó þeim merka áfanga á fimmtudaginn að hafa skilið efnið ágætlega og lagði orð í belg í hópumræðum. Nú bætast svo nemendakynningar ofan á annað og í næstu viku á ég að fjalla um stækkun ESB með hópnum mínum. Lagði ekki til að Ísland yrði tekið sem dæmi þó að það sé auðvitað augljós kostur. Við þurfum svo að skrá okkur í próf í þessari viku og þar sem við höfum val um að slá saman tveimur áföngum af þremur í stóra ritgerð, eða fara í skriflegt próf + ritgerð þá þarf maður aðeins að hugsa sig um.

Dömurnar voru sáttar eftir vikuna, Skottunni gekk að mestu leyti vel hjá dagmömmunni en skældi samt smá þegar hún var skilin eftir. Var samt alltaf sátt þegar hún var sátt og lá ekkert endilega á að komast heim. Svo hefst tíminn þar sem hún er spræk og hoppar og hleypur um allt en þá klárast líka orkan. Hér er algjört „ulvetid“ frá svona sex og þangað til bælingu er lokið. Strumpan tekur þátt í því af fullum krafti, er eirðarlaus og sísvöng. Þá er gaman að vera foreldri.

Við gerðum lítið um helgina þrátt fyrir indælisveður. Foreldrarnir ekki með orku í hjóltúr eftir að hjóla í skólann. Fórum samt í Marselisborg skov á sunnudaginn, þurftum að keyra alls konar krókaleiðir út af einhverju hlaupi sem blokkaði stórt svæði á leiðinni og sáum skemmtilegar götur í þessari ævintýraför (og keyrðum fram hjá Tivoli Friheden sem kætti Strumpuna mjög nema hvað það var auðvitað sorglegt að vera ekki að fara þangað). Þegar til kom voru dádýrin alls ekkert svöng og við sem höfðum farið í sérlega eplatínslu til að bæta fyrir uppskerubrest hjá okkur.

Í gær fór Skottan (Strumpunni til mikillar öfundar) í hoppsal í íþróttahúsi hér í nágrenninu. Dagmamman hafði á orði að hún hefði alveg haft gaman af því að hoppa en aðal málið hefði samt verið að leika sér með bolta. Öll vötn falla til Dýrafjarðar eða hvað? Það virðist óumflýjanlegt að við endum sem boltaforeldrar.

Þögnin langa

Ekki það að ég hafi ætlað að láta líða svona langt á milli blogga, þetta er bara merki um hvað tíminn líður hratt. Mér finnst ótrúlegt að það séu liðnir tveir mánuðir frá því að við komum. Ef við verðum bara árið er liðinn 1/6 af tímanum!

Svo farið sé yfir það helsta frá því síðast þá vorum við býsna virk um síðustu (eða reyndar þarsíðustu) helgi. Það var yndislegt veður, svo á laugardeginum ákváðum við að fara í lautartúr. Hjóluðum í Riis Skov, með viðkomu í bakaríinu og reyndar smá lengingu á túrnum til að kortleggja leiðina mína í skólann aðeins betur. Þetta er geysiskemmtileg leið, bæði eru falleg hús við götuna sem við hjólum en einnig liggur hluti leiðarinnar meðfram sjónum. Skógarferðin sjálf var hálf mislukkuð, við lögðum reiðskjótunum okkar og gengum inn í skóg og ætluðum að finna huggulegt rjóður en það lét alveg á sér standa. Við enduðum á að sitja á bekk og snæða nestið og fylgjast með mannlífinu. Þaðan gengum við niður á ströndina sem er þarna við. Þar er á sumrin skipulögð gæsla og væntanlega líf og fjör en frekar fámennt þegar við fórum, Strumpan þó ekki nógu ánægð með að fá ekki að sulla aðeins í sjónum og reyndar gaf Skottan það sama í skyn. Við hjóluðum síðan heim með viðkomu í búðinni. Þetta voru einir 12 km og ég var mest hissa hvað Strumpan bar sig vel.

Á sunnudeginum var ákveðið að fara í Legoland, í boði Önnu og Martins, því við áttum frímiða sem við erfðum eftir þeirra ferð þangað. Báðum dömunum var sinnt ágætlega, Skottan fékk að fara í mörg tæki og var himinsæl og þegar var búið að sinna henni var komið að Strumpunni og hún fór líka í allmörg tæki. Mér finnst þó að tækin séu frekar lítið spennandi, en þetta dugar auðvitað vel fyrir minnsta aldurshópinn. Það var ágætt veður á okkur þarna og rigndi til að mynda ekkert.

Síðan var komið að skólaviku/dagmömmufrísviku. Ég gerði því ekkert nema að fara í skólann og rembast við að lesa þegar Skottan svaf á daginn og á kvöldin. Sem betur fer var frí í einum áfanganum sem hentaði afskaplega vel á þessum tíma. Ég var aðeins meira með á nótunum í fyrri tíma vikunnar en ég hafði verið vikuna áður en seinni tíma vikunnar upplifði ég loksins að skilja allan tímann. Það var að vísu þungur tími að því leyti að það var fyrirlestur allan tímann (í þrjá tíma með einni hálftíma pásu). Efnið er samt spennandi, þá vorum við að tala um þjóðir, mest út frá mannfræðikenningum. Kannski ég hefði átt að fara í mannfræði? 😉 Mér varð oft hugsað til Domenicu i 44 Scotland Street, sem fór til að rannsaka mannætur – en lærdómur dagsins var samt sá að það væri ekki lengur aðalatriðið að gera rannsóknir með því að dvelja meðal þeirra sem maður rannsakar. Sömuleiðis minnti þetta mig líka á þær „Xenophobics“ bækur sem ég hef lesið sem mér finnst mikil skemmtun.

Það taldist svo til tíðinda að ég hjólaði í skólann á fimmtudeginum. Leiðin er þægileg framan af, en endar í óskaplegri brekku upp að háskólanum. Ég var tæplega 40 mínútur að hjóla í skólann og gerði þau mistök að vera ekki með heilt skiptidress og sat því í svitastorknum bol og vorkenndi þeim sem sátu næst mér. Næst verður heilgalli til skiptanna með í töskunni. Ég var töluvert fljótari að hjóla heim og sá túr var bara notalegur. Þó var það athyglisvert að það var mótvindur báðar leiðir og sama í hvaða átt ég hjólaði! Eflaust vegna þess að ég hjólaði svo hratt.

Á föstudaginn leit dagmamma Skottunnar inn, svona til að rifja aðeins upp fyrir henni. Strumpan hafði fengið leyfi til að fara heim með nýju bestu vinkonunni, svo hún missti af þessu. Nýja vinkonan býr í hinum enda bæjarins og við vorum ríflega 20 mínútur að keyra þangað þegar við sóttum hana um kvöldið. Hún hafði reyndar sótt það að fá að gista en ég ákvað að ég vildi að minnsta kosti sjá einu sinni framan í foreldrana áður en hún fengi leyfi til þess.

Helgin fór annars fyrir lítið. Skottan orðin verri af kvefi, að öllum líkindum líka með eyrnabólgu, næturnar voru ófriðlegar. Við héldum okkur því heima við. Hún er líka heima í dag (týpískt að eyða dagmömmufrísvikunni í að vera hraust og veikjast svo um leið og hún á að mæta aftur).  Litla daman er orðin sjónvarpssjúk í veikindunum, allt er látið eftir henni og nú horfir hún á sjónvarp sem aldrei fyrr og nær líklegast að vinna upp tapaðan tíma síðustu tveggja ára. Það eru „Abbeogylle“ sem eru svona vinsælir og kaupa foreldrunum smá frið.

Afmælisdrengurinn er í skólanum, loksins byrjaður að læra dönsku. Strumpan fór með pönnukökur handa bekknum í tilefni dagsins og í kvöld er ferðinni heitið á Jensens bøfhus til að fagna afmælinu en afmælisbarnið ætti að vera laust á skype í allt kvöld.

Aðlögun mæðgna

Þá er Skottan komin langleiðina með fyrstu vikuna hjá dagmömmu og ég búin með tímana mína þessa vikuna í háskólanum. Við erum báðar í þokkalegu standi eftir þetta allt. Kannski fyrst frá því að segja að það gengur eins og í sögu hjá dagmömmu. Á mánudaginn vorum við með henni í næstum þrjá tíma, fórum á æðislegan leikvöll sem er nánast niðri á strönd og er mjög náttúrulegur og skemmtilegur. Við héldum hæfilegri fjarlægð allan tímann og það var mest lítið sem hún þurfti að leita til okkar. Hún fékk síðan að borða og fór heim að sofa. Á þriðjudag fór pabbinn með hana og skildi fljótt við hana og hún kippti sér ekkert upp við það og var alein fram að hádegi. Gærdagurinn og dagurinn í dag hafa verið eins, hún er bara hæstánægð að komast á morgnana og er alveg róleg þegar hún er sótt, liggur ekkert á að komast. Í dag fór hópurinn í leikfimissal og þar lék hún sér með bolta sæl og glöð. Á morgun á hún að prófa að sofa og við búumst ekki við öðru en að það gangi áfallalaust.

Hin aðlögunin hefur líka gengið prýðilega en ekki alveg eins áfallalaust. Á mánudaginn fór ég og keypti bækur, enda var heimavinna að lesa einar 100 síður fyrir tímann á þriðjudag. Ég þrælaðist í gegnum efnið án þess að fletta upp í orðabók og fannst þetta nokkuð strembið. Í tímanum á þriðjudaginn var mjög gaman og mér leist vel á kennarann og efnið en boy hvað hinir virtust meira með á nótunum og betri en ég í ensku. Ég hefði eflaust farið að gráta ef ég hefði þó ekki verið búin að lesa heima svo ég vissi aðeins hvað fram fór. Það beið svo heimavinna fyrir miðvikudagstímann og ég byrjaði á því að lesa í skólanum, enn án orðabókar og það var ansi erfitt, ég var að lesa um ESB og veit náttúrulega ekki rass. Ákvað að lesa heima um kvöldið og nota orðabók til aðstoðar. Ég gerði það svo og var ansi sátt við hvað ég skildi bara þokkalega. Þetta var þó til þess eins að komast að því að sá kafli hafði ekki verið fyrir tímann svo ég var ekki alveg eins með allt á hreinu eins og ég ætlaði. Ferlega súrt. Kúrsinn lofar samt mjög góðu, ekki síst vegna þess að ég hafði minnstar væntingar um hann fyrirfram.

Fyrir tímann í dag var svo blessunarlega (jamm, komin í stúdentagírinn) engin heimavinna svo ég tók því nokkuð rólega í gær og horfði meira að segja á sjónvarpið. Hann var alveg dæmigerður fyrsti tími, farið yfir áfangann, skipulag og námsmat, mjög ítarlega meira að segja og ég þurfti alveg að hafa mig alla við að fylgjast með. Ég fór síðan með samnemendum mínum á stúdentabarinn svona til að vera ekki alveg antisósjal, það er betri tími að fá sér bjór seinni partinn en á kvöldin 🙂 .

Í heildina líst mér vel á mig. Ég held að það sem sagt var við okkur í síðustu viku um að þetta væri erfitt en gaman muni alveg eiga vel við. Kennararnir þrír lofa mjög góðu hver á sinn hátt. Það er gaman að rýna í þá með eigin kennaragleraugum og spá í hvernig þeir standa sig. Og nemendurnir hafa enn sem komið er ekki svekkt mig með því að vera í tölvunni að gera annað.

Strumpan kom svo alsæl heim í dag. Það hafði nefnilega bæst nýr nemandi í bekkinn og að þessu sinni datt mín í lukkupottinn, það var nefnilega Íslendingur 🙂 . Með öðrum orðum þá lét daman dæluna ganga svo öðrum fannst nóg um. Ég er ósköp fegin þessu af því að mér hefur fundist hún vera frekar einangruð og ekki mikið eiga samskipti við hina. Hún er mest út af fyrir sig í frístund og hefur ekki tengst neinum í bekknum. Til að bæta daginn enn frekar þá var boðið upp á popp í frístundinni og fröken vissi varla á hvaða tíðindum hún átti að byrja þegar hún kom, það var svo margt að segja eftir daginn.

Í lokin smá veðurfréttir. Það hefur verið ansi blautt hérna nokkuð lengi og enn hefur ekki liðið sá dagur að það væri ekki rigning einmitt þegar ég er að koma úr skólanum. Hjólið stendur því frekar lítið notað, ég hef hreinlega ekki nennt að hjóla í rigningunni. Það hefur svo verið um 15° hiti, en stefnir í gott veður um helgina. Við höfum hjólað mest í búðina samt, bíllinn fékk að standa óhreyfður í heila viku sem hefði aldrei gerst heima. Minn elskulegi eiginmaður rifjaði upp gamla hjólaviðgerðartakta á sunnudaginn og tók bæði hjólið mitt og Strumpunnar í gegn, gírarnir voru vanstilltir hjá mér og svo lak úr dekkjum hjá okkur báðum og þetta lagaði hann eins og hann hefði ekki gert annað. Hann er alltaf að sýna á sér nýjar hliðar þessi elska.

Uppsóp frá síðustu viku

Það leið óvart langur tími á milli blogga hjá mér núna og skrifast það einkum á gestakomu um síðustu helgi. Meira um það síðar. Ef við höldum áfram þaðan sem frá var horfið þá fórum við í heimsókn til dagmömmunnar á miðvikudaginn í síðustu viku. Hún reyndist sem betur fer vera geðug og ekki var annað séð en að Skottunni litist bærilega á sig líka. Það var reyndar rólegt því tvö börn voru fjarverandi og eitt svaf megnið af tímanum. Þau verða sem sagt bara fjögur og eru á nokkuð svipuðum aldri.

Marianne sló í gegn á fyrstu mínútunum hjá Skottu af því að hún átti Bamse og Kylling, hún lék sér með þá og annað fínt dót til að byrja með. Svo fengum við hressingu og þá var matargatið líka sátt því í tilefni heimsóknarinnar var boðið upp á kex og saftevand. Síðan vaknaði Lærke og leist framan af illa á aðkomumennina en Skottan var sátt við að sjá loks annað kríli. Við skoðuðum líka garðinn og þar var þetta fína hús og róla sem hægt er að liggja í auk alls konar bíla og hjóla og alt muligt. Það var því þrautin þyngri að koma dömunni heim aftur. Það er annars stutt að fara, hún býr í um það bil fimm mínútna göngufjarlægð ef maður tekur stystu leið.

Dagmömmusystemið er svolítið öðru vísi en það sem maður á að venjast og að mörgu leyti afskaplega danskt. Þannig þurfti ég að láta yfirmann dagvistunar vita að ég vildi plássið og við hittumst síðan þrjár til að fara yfir þetta praktíska. Lykilorðið virðist vera umræða. Þannig á maður ekki að hika við að láta vita ef eitthvað er öðru vísi en maður er vanur eða ef maður er ósáttur. Síðan virkar kerfið sem svo að ef dagmamman er veik þá er alltaf hægt að koma barninu að hjá annarri dagmömmu, svo hér eiga veikindadagar ekki að bitna á foreldrum og ég efast um að til sé eitthvað sem heitir starfsdagur. Dagmömmurnar eru alltaf í litlum dagmömmuhóp sem hittist einu sinni til tvisvar í viku með krílahópinn svo ef maður þarf afleysingu þá á það að vera einhver sem krílið þekkir.

Skottan byrjar svo á mánudag, hefði í raun átt að byrja í gær en dagmamman var í fríi í dag svo okkur fannst það ástæðulaust. Sömuleiðis er dagmamman í fríi eftir tvær vikur og ef Skottan hefði verið komin vel af stað þá hefði hún þá farið til afleysingarmömmunnar en við ákváðum að redda þessu frekar sjálf af því að hún verður svo nýbyrjuð. Við ræðum þetta reglulega og Skottan tekur vel í að hún sé að fara til dagmömmu enda þaulvön!

Skólastelpurnar tvær standa sig enn með prýði. Sú eldri fór meira að segja að blanda geði á fimmtudag þegar hún loks var komin í hóp með verðandi samnemendum sínum en skrópaði þó í strandpartý á föstudag. Í gær hittist svo allur hópurinn loks. Þetta eru ríflega þrjátíu manns, einhverjir eru reyndar erasmus nemar og verða bara hálft ár. Ég er auðvitað tvöfalt eldri en flestir en kættist þegar ég heyrði að það var önnur mamma í hópnum, svona þarf nú lítið til. Það er strax búið að setja fyrir lestur og við erum ekki einu sinni búin að mæta í alvöru tíma, bara enn eina kynninguna. Svo nú er bara að skella sér í djúpu laugina og athuga hvort aðferðin að lesa jafn óðum er í alvöru til og hvort hún virki. En fyrst er reyndar að kaupa bækurnar, ég á það reyndar eftir 😉 .

Sú unga ber sig líka ágætlega. Hún er loks farin að fara með leigubíl á morgnana og þó það muni ekki öllu í fótaferðatíma þá er ósköp gott að vera laus við strætó. Hún fór með bekknum á listasafnið (og skoðaði Regnboga Ólafs Elíassonar) og í tónlistarhúsið í fyrradag og það var mikið stuð. Og frístund er enn mjög skemmtileg þótt hún hafi kvartað yfir að það væri næstum ekkert hægt að gera skemmtilegt fyrir utan (og svo kom langur listi)… og endaði á að segja að það væri bannað að leika sér í símanum (sem hún fékk loks nú í síðustu viku eftir átta ára bið).

Hún gleymdist reyndar í skólanum á föstudaginn, þá kom kennari til að fylgja þeim í frístundina og Strumpan hafði af einhverjum ástæðum brugðið sér frá og krakkarnir voru vissir um að hún hefði ekki verið í skólanum. Hún reddaði sér bara sjálf og fór á skrifstofuna og lét vita og það kom svo starfsmaður og fylgdi henni. Hún var fullviss um að hún hefði heillað hann upp úr skónum enda sýndi hún alla sína helstu hæfileika, meðal annars að prumpa með handarkrikanum. Ég efast ekki um að hann hafi verið uppnuminn.

Á laugardag fengum við svo gestina okkar, fyrst Árnýju seinni part og Önnu og Martin um kvöld. Við vorum kaffærð í gjöfum, ekki nóg með að Árný kæmi með umbeðið hangikjöt (ekki er ráð nema í tíma sé tekið) heldur var hún einnig með nammi og gjafir handa stelpunum og sömuleiðis Anna og Martin komu færandi hendi, meðal annars með sænskt viský sem reyndist svona ljómandi gott. Við mæðgur fórum með Önnu og Martin í Legoland (langþráða ferð) á sunnudaginn, þeirri eldri fannst víst ekki farið nógu mikið og oft í tæki en miðarnir okkar gilda síðar svo það verður líklega farið aftur. Á mánudaginn fórum við fyrst í smá búðarleiðangur í miðbæinn og svo sóttum við Strumpuna snemma í frístund og fórum með gestina í Marselisborgarskóg með rummungsskammt af eplum.

Á mánudagskvöld var síðan komið að hápunkti sumarsins, tónleikunum með George Michael. Við frænkur lögðum af stað til Herning um sex og vorum mættar fyrir utan Jyske Bank Boksen um hálf átta í grenjandi rigningu og náðum að blotna vel á leiðinni frá bílastæði inn í hús. Árný sat nokkrum bekkjum aftar en við og lenti í ólátum, þar sem einhverjum var vísað út en við systur sátum í rólegri félagsskap. Félaginn byrjaði svo að syngja um hálf níu og stóðst allar væntingar og þá er ekki lítið sagt. Ég var aðeins búin að hita upp á youtube en það er ekkert sem jafnast á við að hafa hann svona í þrívídd fyrir framan sig. Það var rífandi stemming í salnum og var til dæmis risið úr sætum tvisvar og klappað. Eftir hlé náði Árný að setjast á næsta bekk fyrir aftan okkur svo við höfðum hana skammt undan. Félaginn var svo klappaður upp í tvígang með þvílíkum látum. Við keyrðum alsælar heim, það var auðvitað örtröð að komast burt og minnti helst á Metallicu hér um árið en allt hófst að lokum, það var þó látlaus rigning nánast alla leið heim svo við vorum komnar í hús um eitt.

Árný fór síðan heim á miðvikudag, var keyrð í lest um morguninn og við hin fórum á rölt í bæinn og fengum okkur hádegisverð á Rådhuskafeen í tilefni dagsins. Ég yfirgaf svo gestina um kvöldið til að fara á LC fund með nýja danska klúbbnum mínum. Það var voða gaman en erfitt fyrir eyrun að hlusta á flóðgátt af dönsku svo þetta verður bara hollt og gott fyrir mig. Við byrjuðum kvöldið á súmóglímu, fórum í fitubollubúninga og glímdum tvær. Mér var fleygt strax í gólfið en komst svo að því að andstæðingur minn (sem vann keppnina) hafði æft glímu. Fundurinn var að mörgu leyti keimlíkur þeim heima, nema hvað það er farið yfir fréttir frá öðrum klúbbum (ekki alveg öllum samt, þeir eru hátt í 200).

Í gærmorgun yfirgáfu Anna og Martin okkur svo það er hálf tómlegt í kotinu. Engin plön fyrir helgina (nema að skrópa í enn einu partýinu í skólanum). Ég byrja í tímum á þriðjudaginn og þarf að fara að huga að ferðamáta, það er varla að það sé fljótlegra að fara í strætó en að hjóla þegar allt er tekið með svo kannski er það bara málið.

Læt gott heita að sinni.

 

Skólastelpurnar

Stóri dagurinn okkar mæðgna var í gær. Þá var fyrsti dagur Strumpu í skólanum og fyrsti dagur kynningarvikunnar hjá mér. Þar sem taxa-skutlið er ekki komið í gagnið mættum við gallvaskar út á stoppistöð korter yfir sjö í gærmorgun. Lentum í vandræðum með að borga, ég ætlaði að kaupa klippikort af bílstjóranum en hann benti mér á sjálfsala í vagninum. Sjálfsalinn seldi reyndar bara staka miða og tók bara klink eða dönsk kort svo við slepptum því að borga í þetta sinn. Keyrðum í kjaftfullum strætó sem fer með okkur nánast alla leið, en tekur reyndar 40 mínútur í það. Êg skilaði Strumpu inn í skólastofu (með smá hjartsláttartruflanir) og gekk síðan upp í háskóla og fann eftir smá leit rétt hús.

Fyrst á dagskrá var smá útskýring á dagskránni, síðan tók við kynning á námsumhverfi skólans (þar á meðal þessu dásamlega einkunnakerfi -03 til 12). Að loknum hádegisverði fengum við smá tölu um danskt samfélag með augum útlendings, sem fjallaði aðallega um hygge og bjór. Að því loknu fengum við smá skoðunarferð um svæðið og enduðum í velkomstsamkomu (með bjór, en ekki hvað?) Dagurinn var ágætur en ég vandaði mig sem mest ég gat að blanda afskaplega litlu geði og forðaðist sérstaklega Íslendingana eins og heitan eldinn, enda ekki flutt til DK til að kynnast löndum mínum. Ég fann fyrir skrítinni blöndu þess að fíla mig gamla og þó ekki (skiljist sem svo að mér fannst ég í raun ekki standa út úr hópnum en horfði samt á öll þessi börn í kringum mig). Gamlinginn ég lét sig líka vanta í gleðskap kvöldsins á Stúdentabarnum 🙂 .

Leiðin lá síðan að sækja Strumpu í frístund og það var ósköp kát stelpa sem beið þar og vildi endilega bjóða nýju vinkonunni heim. Það er sennilega skrýtið að heimsóknir séu ekki eins frjálslegar og heima. Hún lét vel af skólanum, hafði eignast tvær vinkonur og gekk vel að skilja og fylgjast með. Í frístund hafði hún knúsað kanínur o ggeit auk þess að steikja pönnuköku yfir eldi og fleira. Okkur tókst þó að draga hana burt enda var búið að fylla bílinn af eplum og stefnan tekin á Marselisborgarskóg.

Litla stýrið sat í einhverfukasti aftur í og tautaði dádýr, dádýr – á misjafnlega örvæntingarfullu stigi, stundum var mikil sorg í gangi, enda tók þetta ferðalag að heiman óratíma. Þegar við nálguðumst skóginn kættist daman öll. Við náðum að koma út eplunum okkar og höfðum að auki brauðafganga með handa öndunum en það mátti hafa sig allan við að koma brauðinu þangað, ekki vegna samkeppni við máva heldur ágangi dádýra. Nokkuð ljóst að þessi matur var ekki síðri en forrétturinn.

Það voru þreyttar skólastelpur sem komu heim, pabbi gamli náði þó að herja út hjóltúr í búðina en eftir það var fátt um fína drætti. Litlu dömunum var skellt snemma í bæl en Skottan var alls ekki á svefnbuxunum og hélt vöku fyrir þeirri stóru frameftir. Undirrituð fór með bók í rúmið upp úr níu og las í skamma stund og sofnaði svo.

Î dag var komið að skólastráknum, þannig að þegar ég var búin að koma litlu skólastúlkunni á sinn stað (höfðum náð að kaupa strætókort á strætómiðstöðinni, blessunarlega, því eftirlitsgaurinn mætti á svæðið) þá kom ég mér aftur miðsvæðis og tók við Skottu á meðan skólastrákurinn fór í matspróf til að kanna dönskukunnáttuna. Við mæðgur röltum um bæinn á meðan og náðum meira að segja að versla smá :). Við vissum ekkert hvað okkar maður átti að vera lengi, bara að það tæki allt frá hálftíma upp í þrjá tíma, því betri sem hann væri, því lengur væri hann. Það var ágætt að við höfðum eitthvað að dunda við því hann var tímana tvo í prófinu. Búið að flokka hann í dönskuhólf og styttist í að hann geti sest á skólabekk.

Ég missti af tveimur fyrirlestrum á meðan þessu stóð, hraðnámskeiði í dönsku og kynningu á ýmsu félagsstarfi í háskólanum og borginni. Eftir hádegi var skoðunarferð um borgina, þá gengum við í litlum hópum niður í miðbæ og skoðuðum það helsta. Ég var reyndar búin að sjá flest af því en veit þó nú á hvaða kaffihús ég fer til að næla mér í danskan mat og það er vel.

Ég fór í strætó og sótti Sóleyju í frístund. Hún var býsna sátt með daginn en hann var samt ekki eins frábær og í gær, eitthvað höfðu nýju vinkonurnar enst stutt og strákarnir í bekknum eru algjör fífl. En það er auðvitað ekkert nýtt undir sólinni. Við höfum verið í letikasti síðan við komum heim. Ég er í fráhvarfi af því að áskriftinni að Politiken er greinilega lokið. Ætla að sjá til hvort ég jafni mig áður en ég splæsi í áskrift. Það er aukinheldur svo tímafrekt að lesa blaðið að ég efast um að svoleiðis gæðastundir verði á lausu þegar skólinn hefst.

Á morgun slepp ég billega við dagskrá, fer í kynningu á bókasafnið í einn og hálfan tíma en þarf ekki að gera meir fyrst ég er komin með kennitölu. Sem er ágætt þvi Skottan á að líta í heimsókn til væntanlegrar dagmömmu. Hún er hér skammt undan og ef allt gengur að óskum byrjar daman þar um mánaðarmót. Ég vona að allt gangi að óskum því ég er búin að senda svarbréf um að við þiggjum plássið (við fengum tilboð í pósti á laugardaginno g áttum að senda svarbréfið svo það yrði komið í þeirra hendur á fimmtudegi, annars væri litið sem svo á að við vildum ekki plássið). Dagurinn verður því enn og aftur mikilvægur, nú er allt að gerast.

 

Og hófst þá fjörið

Gærdagurinn var þess eðlis að upplýsingamagnið sem flæddi yfir mann var nánast búið að brenna í sundur stöðvar í heilanum. Við fórum fyrst í heimsókn í skóla Strumpunnar og hittum kennarana, þau Lissi og Tonna. Þau virkuðu bæði vel á okkur og virtist sömuleiðis lítast vel á nýja nemandann sem þó átti afskaplega bágt með sig á hliðarlínunni og þurfti mikið að spyrja móður sína þegar hún var í miðjum saðumræðum. Niðurstaða fundarins var síðan sú að Strumpa myndi mæta í skóla á mánudagsmorgunn og eftir að kennararnir höfðu mælt frekar með því að hún færi í frístund í þessum skóla frekar en í hverfisskólanum var ákveðið að líta þangað inn líka. Frístundin er spölkorn í burtu og eini gallinn sem ég sé í fljótu bragði er sá að ég efast um að hann hvetji Strumpuna til dönskunáms, hún mun nefnilega alls ekki vilja flutning frá þessari frístund í hverfisfrístundina.

Þetta er svo allt öðruvísi heldur en það sem gengur og gerist heima. Frístundin er í stóru húsi á tveimur hæðum. Inni er smíðastofa og listasmiðja. Smíðastofan er samt lítið notuð þegar er gott veður því þá eru börnin úti … að byggja eigin kofa. Það er lagleg kofabyggð þarna fyrir utan. Útisvæðið er býsna stórt og þar er meðal annars fótboltavöllur og bandívöllur en líka bálsvæði, þar sem þau baka gjarnan eitthvað til að nasla í. Í gær var til dæmis verið að steikja pönnukökur og Strumpan fékk sjálf að prófa. Síðast en ekki síst eru auðvitað öll útihúsin fyrir dýrin. Jamm, þarna eru geitur, kindur, hænsni, haugur af kanínum og asni. Sem er einmitt ástæðan fyrir því að ég býst við að Strumpan setjist þarna að. Þær voru báðar systur alveg heillaðar, Skottan auðvitað af dýrunum en líka af risasandkassa sem þarna var. Við heilsuðum upp á dýrin, það var hópur af krökkum sem sat með kanínur. Við klöppuðum asnanum og geitinni, asninn beit mig reyndar í hendina en það var víst af því að ég þurfti að heilsa honum vel og vandlega og mér hafði láðst það.

Strumpan fer líka strax á mánudag í frístund og bíður spennt. Tungumálaáhyggjur eru ekki til staðar nema hvað hún spurði móður sína hvernig maður bæði um að láta rétta sér kanínu 🙂 . Leigubílaskutlið hefst reyndar ekki strax, það tekur tíma (en ekki hvað) að fá það í gagnið. Ég er búin að skoða strætó og við getum tekið einn strætó niður í skóla (kl.7.20). Vikan verður því væntanlega þannig að ég fer með Strumpunni í strætó á morgnana og kem mér svo í háskólann, síðan sér Mummi væntanlega um að sækja okkur síðdegis.

Ég fór svo eftir þessa heimsókn að hitta mentorinn minn. Það er ung stúlka frá Ungverjalandi sem heitir Susanna. Við gengum saman frá miðbænum upp í háskóla og hún sýndi mér hvar ég á að mæta á mánudaginn og hvar stofurnar eru sem ég verð í, auk þess að sýna mér vinnuaðstöðu nemenda og bókasafnið. Þetta var talsvert yfirþyrmandi. Plúsinn var samt sá að ég var nokkuð stöðug í enskunni, skipti ekki nema einu sinni yfir í dönsku og sagði reyndar alltaf nei á íslensku. Ég óttast að tungumálaskiptin verði svolítið brengluð hjá mér.

Annars hafði ég fyrr um daginn komið við á alþjóðaskrifstofu háskólans og sótt stúdentaskírteini. Þar beið manns gjafapoki með alls konar nauðsynjum, korti af Árósum og bók um hvað er hægt að gera (þá sjaldan maður er ekki að læra). Frelsiskort í símann (sem virkaði reyndar ekki þegar til kom), ruslapoki til að setja yfir sig í regni sem og alls kyns praktískar upplýsingar varðandi námið, sem ég á eftir að fara í gegnum.

Það telst svo til tíðinda að það verða miklar gestakomur hér eftir viku. Anna Steina og Martin ætla að koma á laugardaginn og vera tæpa viku en svo fengum við óvænta viðbót þegar Árný boðaði komu sína sama dag. Það er víst George Michael sem heillar hana svo við förum þrjár frænkurnar á tónleika með honum á mánudaginn. Sænsku hjónin eru spennt fyrir Legolandi og Ljónagarðinum í Givskud, það verður að koma í ljós hvernig gengur að púsla því fyrst að skemmtigarðsaðdáandinn verður kominn í skóla.

Fara í tækjastiku