Tilhlökkun

Um mánaðarmótin fæ ég Live at Wembley dvd.

Rétt eftir mánaðarmótin kemur út nýji diskurinn með Tý. Nýja lagið þeirra vinnur sífellt á. Heri er alveg úrvalsrokksöngvari. Þeir voru líka að láta textann að laginu á heimasíðu sína, hann er flottur.

Plötuumslagið nýja er sýrt, verð að sjá það betur til að vita hvort mér líkar það.

Er nútíminn trunta?

Gamla minnti mig á svoltið sem ég var að einmitt að rifja upp í dag. Fyrir nokkrum árum var ég á irc-rás kennda við Queen þar sem einn unglingurinn var að syrgja það að hafa ekki verið uppi meðan Queen var vinsæl. Kall sem stundaði rásina sagði að nútíminn væri fínn, áttundi áratugurinn hefði verið fullur af ljótum fötum og níundi áratugurinn fullur af uppum.

Sem minnir mig á Köttinn sem kvartar yfir fötum nútímans, ég er einn þeirra sem er algerlega á móti því að klæða mig upp. Ég er ekki jakkafatamaður, ég er ekki smókingmaður, ég er gallabuxur (eða einhverjar aðrar einfaldar buxur) og bol maður. Paul Newman brenndi smókinginn sinn þegar hann varð 75 ára, mér finnst óþarfi að bíða svo lengi. Þið munið aldrei sjá mig fínni en fínar buxur og skyrta (ekkert hálstau).

Vendipunkturinn

Ég hef stundum verið að spá í vendipunktum hjá Metallica og Queen.

Það sem ég sé endurtaka sig í sögu þessara hljómsveita er vendipunkturinn. Það er stóra platan, ákveðinn hápunktur sem hljómsveitin náði og síðan breytist ýmislegt.

Hjá Queen er platan A Night at the Opera (með Bohemian Rhapsody) en Svarta Albúmið (Nothing Else Matters) hjá Metallica. Báðar eiga þessar plötur það sameiginlegt að almenningur telur þær það besta sem hljómsveitirnar hafa látið frá sér.

Eldri aðdáendur eru hins vegar þannig að þeir telja eldri plötur betri, Sheer Heart Attack (plata 3) er yfirleitt hæst á vinsældarlista gömlu Queenaðdáendanna á meðan ég hef það á tilfinningunni að Master of Puppets sé hliðstæð meðal eldri Metallicaaðdáenda (gæti verið rangt hjá mér). Eldri aðdáendurnir eru ekki sérstaklega hrifnir af stóru plötunni, hún er of „commercial“ eða eitthvað álíka.

Til eru nýrri hópar aðdáenda sem kunna jafnvel best að meta plötur sem koma á eftir stóru plötunni, ég hef hitt fólk sem er stórhrifið af Load, Reload og Garage Inc og Queenaðdáendur sem eru á því að A kind of Magic, The Miracle og Innuendo séu bestar.

Með Queenaðdáendur þá hef ég séð að þeir sem eru hrifnir af öllum tímabilum (þó hugsanlega mismikið) þá er Queen II (plata númer 2) vinsælust, sem er skrýtið miðað við að hún er ekki hæst á lista eldri aðdáendanna. Ég veit ekki hvaða mat svipaðs hóps aðdáenda Metallica verði enda er slíkur hópur ekki til.

Mitt álit á þessu ferli er að þetta sé nauðsynlegur liður í þróun hljómsveitarinnar, þú getur ekki endalaust gert það sama, verður að breyta til og það á það til að ergja gamla aðdáendur sem telja sig svikna að einhverju leyti. Þetta er allt nauðsynlegt.

Þetta eru samt bara mínar pælingar, ekki mjög vísindalega unnar enda ekki mikill Metallicaaðdáandi (bara almennur borgari sem kann best við Svarta Albúmið). Deilið áliti ykkar.

Marx, Marx og Queen

Fór niður í 2001 og lét taka frá fyrir mig Live at Wembley dvd diskinn með Queen sem er væntanlegur þangað í næstu viku. Hann er líka miklu ódýrari þar en í Skífunni.

Eftir það fórum við á bókasafnið að leita að Harpo Speaks eftir/um Harpo Marx. Ég vildi leita í kvikmyndadeildinni en Eygló vildi fara í ævisögudeildina. Ekki fannst Harpo í ævisögudeildinni (þar hefði hann kúrað í milli Groucho og Karls (góður félagsskapur það)) en þar var hins vegar að finna bók með bréfum Groucho bróður hans til dóttur sinnar. Við fórum síðan að spyrja um bókina en meðan Eygló beið eftir aðstoð fór ég í kvikmyndadeildina og fann Harpo. Haldið þið að ég hafi ekki verið montinn, Eygló er nú búin að læra flokkun og er að vinna á bókasafni. Hér er þó aðallega um að ræða að ég hef áður tekið bækur úr þessari deild og þekki því kerfið.

Nú skal tekið á því og farið að sofa. Vakna í kvöld, jafnvel fyrr.

Íslandsvinurinn Neil Gaiman

Neil Gaiman er að vonast til að stoppa á Íslandi í einn dag á leið sinni til London. Það er bara ein búð á Íslandi sem hefur viðskiptavini sem almennt meta Gaiman og það er Nexus, vonum að þeir hafi vit á að reyna að fá hann í stutt stopp (þó það gæti verið erfitt að koma því í kring í svona snöggri heimsókn).

Ég nota hér hið ofurmisnotaða orð Íslandsvinur en Neil Gaiman er að sjálfssögðu raunverulegur vinur Íslands. Landið hefur komið fram í bók eftir hann, íslensk menningararfleið heillar hann og hann notaði meiraðsegja íslensku í bókinni sem ég minntist hér á að ofan.

Maðurinn er brilljant. Lesið bækurnar hans.

Live at Wembley

Út er kominn (kominn út úti en ekki kominn inn í þetta land held ég) er Live at Wembley dvd diskur. Þetta voru ekki síðustu tónleikar Queen, einir 10 tónleikar sem þeir spiluðu á eftir þessa í Magic-túrnum. Þetta eru hins vegar síðustu tónleikarnir í borginni sem Queen var stofnuð í. Tveir tónleikar í röð, seldist upp á báða um leið, 150.000 miðar fóru einsog skot. Að vissu leyti má segja að það sé erfitt að velja milli þessara tónleika og tónleikanna í Búdapest sama ár. Ég á Búdapest á video þannig að ég er sáttur við valið.

Þessi dvd diskur er líka fyrsta tækifærið sem maður hefur til að sjá óklippta Queentónleika, yfir tveir tímar að lengd. Aukaefnið er líka áhugavert og vel þess virði, heimildarmynd, viðtöl og hápunktar hinna tónleikanna á Wembley.

Merkilegt hvað þetta lítur vel út enda hafa þeir sem sjá um þessi mál fyrir Queen staðið sig einsog algerir hálfvitar í dvd útgáfu (og flestu öðru reyndar). Minningartónleikarnir um Freddie slepptu öllum hljómsveitunum sem spiluðu einar (án þess að Queenmeðlimir spiluðu með), G’n’R var sleppt, Metallica líka og síðast en ekki síst var Extreme sleppt. Extreme eru einir um að keppa við George Michael um atriði kvöldsins, þeir voru alveg frábærir.

Greatest Video Hits diskurinn var svosem ágætur, ægilega aumt „easter egg“ á honum (örlítið öðruvísi útgáfa af Bo Rhap myndbandinu) og í raun færri myndbönd en voru til dæmis í Greatest Flix boxinu. GVH diskurinn var hins vegar með frábært aukaatriði þar sem Brian May sýnir hvernig lagskiptingin í Bo Rhap er samansett, ef maður efaðist um að Freddie væri snillingur áður en maður sá það þá hvarf allur vafi eftir á.

Ég veit hins vegar að þessir menn geta gert hlutina rétt og vel. Freddie „boxið“ er merki um það. Ég efast um að glæsilegr minjagripur um nokkurn tónlistarmann hafi komið út. Tíu geisladiskar með nær öllu efni sem hægt var að komast yfir, viðtölum, ólíkar útgáfur laga eftir því hvernig þau þróuðust, heil bók um Freddie með glæsilegum myndum og síðast en ekki síst tveir dvd diskar með myndböndum og heimildarmynd. Það var allra mörgu krónanna virði.

Ég bind vonir við betri tíð, ég veit að það er verið að vinna í Queen „boxum“ sem verða svipuð því sem kom út um Freddie, mikið efni er til óútgefið eða sjaldgæft (hef heyrt mikið af því og það er vel þess virði að gefa út).

The Edge

Ekki gítarleikari U2 heldur nýjasta lag Týs (sem hægt er að nálgast á www.tyr.net). Í stuttu máli má segja að það rokkar, ef ég væri maður til að segja að það rokkaði feitt þá myndi ég gera það en þar sem ég nota ekki orðið feitur í þessari merkingu mun ég ekki gera það. Textinn virðist vera mjög góður og heillandi saga á bak við hann. Best að gera líma hér inn óþýddri lýsingu af heimasíðu Týs:
„The Edge“ tells the tale of Floksmennirnir or the Gangmen – four men who in medival times tried to conquer all eighteen Islands of the Faroes.

Sjúrður við Gellingará was forced to be part of this quest. When Floksmennirnir failed their quest and were captured, all except Sjúrður had been sentenced to death by the Thing. They were to be thrown of the cliffs Valaknúkar.

Because of guilt, Sjúrður chose to follow Floksmennirnir, over The Edge“
Heri er mjög fínn söngvari, betri en Allan var (ég heyrði bara tvö lög með honum) en ekki eins góður og Pól (hann er líka alveg eðal) þó ég muni líklega endurskoða það mat mitt þegar ég heyri meira af nýju plötunni. Það er allavega alveg ljóst að brotthvarf Pól verður ekki til þess að hljómsveitin deyr einsog ég hef heyrt suma spá.

Ég hlakka mjög til að heyra restina af plötunni Eric the Red.

Rankin fyrir svefninn

Svaf ágætlega í nótt enda píndi ég sjálfan mig til að sofna ekki almennilega fyrr um kvöldið (svaf reyndar í hálftíma en það hefur enginn áhrif), ég hefði samt viljað sofa lengur.

Fyrir svefninn var ég að lesa bókina The Fandom of the Operator eftir Robert Rankin, hún er ein af betri bókum hans að því leyti að maður skilur hana eftirá. Manni leiðist aldrei að lesa Rankin en stundum getur verið að bækurnar séu þannig að maður lokar þeim og spyrji þá sjálfan sig:“Hvað var ég að lesa?“ Það á hins vegar við um allar Rankin bækur að þegar maður opnar bókina þá er ekki von til þess að maður viti hvert hann sé að fara og það er gott.

Í Fandom þá er Rankin líka eins grófur og hann getur verið, ósmekklegheitin leka af henni, nóg til að hneyksla flesta held ég. Ég er bara svona forhertur að ég get lesið þessa bók tvisvar. Í henni kemur líka greining á hagkerfi nútímans og nauðsyn þess að ákveðinn hluti almennings verði að vinna algerlega tilgangslaus störf (þó hugsanlega fæst séu jafn tilgangslaus og starf aðalpersónunnar lítur út fyrir). Athugasemdir hans um hvað einkenndi lífið á hverjum áratugi seinna hluta tuttugustu aldarinnar eru líka snilld.

Rankin er alltaf þess virði, þó snilld hans sé geðveiki stundum.

Samsærið Ónýtt

Hjörvar virðist ekki hafa vitað að í mörg ár hef verið í gangi viðamikið samsæri meðal vinstri manna um að reyna að sannfæra Davíð Oddsson um að hann sé góður rithöfundur. Augljóslega hefur þetta verið gert til þess að fá einræðisherra krúnunnar til að afsala sér völdum með það í huga að nota tímann í skriftirnar. Afleiðing þessa yrði að sjálfsögðu allsherjar stríð meðal kjölturakka hans sem hingað til hafa verið þægir og ánægðir með það sem hrekkur af borði meistarans.

Vonum að Davíð lesi ekki blogg né að Hannes lesi þau ekki fyrir hann.