Óvænt aukaafleiðing af eldhúsframkvæmdunum miklu á Mánagötu er komin fram. Fyrir breytingar var í íbúðinni heljarmikill skápur sem einvörðungu var notaður undir dósir og flöskur. Á þennan skáp var troðið eins og mögulegt var – uns á nokkurra mánaða fresti þurfti að keyra öllu klabbinu í Endurvinnsluna.
Núna er enginn skápur. Bara smápláss undir vaskinum þar sem hægt er að koma fyrir lítilræði af gos- og áfengisumbúðum. Þetta kallar á effektívari leiðir til að losa draslið.
Ef börnin í hverfinu væru ekki liðleskjur, væri þetta ekki vandamál. Með nokkrum tugum fégráðugra krakka væri sífelldur straumur gríslinga að sníkja flöskur – ef ekki fyrir nammi, þá fyrir íþróttafélagið sitt, skólakórinn eða ferðasjóð bekkjarins. Því er ekki að heilsa.
Eina lausnin í stöðunni er því sú að rölta reglulega út í dósakassann á Snorrabrautinni sem skátarnir starfrækja og fylla hann af skilagjaldsskyldum umbúðunum.
Sé ég á eftir þessum verðmætum í skátana? Njah – í rauninni ekki. Skátarnir gegna mikilvægu hlutverki í uppeldi æskulýðsins. Á Vesturbænum í gamla daga var skátafélagið Ægisbúar í fararbroddi við að kenna unglingum að reykja sígarettur, drekka brennivín og horfa á klámmyndir. Einhver verður jú að taka það að sér.
# # # # # # # # # # # # #
Viðar, Daði og Ómar hafa allir skrifað undir hjá FRAM. Það eru gleðifréttir. Nú þarf bara Gunni Sig. að bætast í hópinn og ég get hætt að hafa áhyggjur af íslenska boltanum þangað til í febrúar.
# # # # # # # # # # # # #
Framkvæmdir við Friðarhúsið eru á góðum skriði. Er einhver lesandi þessarar síðu sem lumar á klósetti með stút í vegg sem hann er ekki að nota? Viðkomandi gæti fengið kamarinn nefndan í höfuðið á sér…
# # # # # # # # # # # # #
Á dag kom Boggi rafvirki til okkar í Rafheima að líta á bilaðan geislaspilara. Við Kjartan notuðum tækifærið og báðum hann um að líta á bilaða hátalara-tilraunabásinn sem hefur verið að gera okkur gráhærða í tvær vikur – frá því að harðhenti grísinn úr Seljaskóla braut hann. Ég var viss um að okkur hefði á mistekist að lóða saman vírana eða víxlað þeim á einhvern hátt. Hið rétt var að koparvírinn var húðaður og því þurftum við að strjúka yfir endana með sandpappír áður en kom til kasta lóðboltans! – Óskaplega geta svona atriði verið augljós eftir á!
En hátalarabásinn er í það minnsta kominn í lag og það er fyrir öllu.
# # # # # # # # # # # # #
Llion Owen, gamall félagi frá Edinborgarháskóla, sendi mér póst í dag og boðaði komu sína um mánaðarmótin. Llion er góður drengur, Wales-verji frá Aberystwith (enda varla hægt að heita Wales-legra nafni en Llion Owen). – Það skemmtilega við þessa færslu er að innan fárra mánaða mun hann gúggla nafninu sínu, rekast á þessa færslu og springa af forvitni yfir því hvort verið sé að skrifa um hann einhvern óhróður.
Jamm…