Hið nýja ópíum fólksins

Á kvöld ætlaði ég að skrifa mergjaða skammarfærslu hér á bloggið. Mér datt efnið í­ hug í­ morgun og var að bræða þetta með mér frameftir degi. Held að þetta hefði bara orðið helví­ti fí­n færsla.

En svo mætti ég á Laugardalsvöllinn og sá FRAM sigra Fylki, 3:1. Og skyndilega langaði mig ekkert til að æsa mig lengur. Þvert á móti langar mig til að skrifa um eitthvað skrí­tið og skemmtilegt – eða bara eitthvað væmið um hvað barnið sé kúnstugt og hvað mér þyki vænt um konuna mí­na.

Fótbolti er hið nýja ópí­um fólksins og ég er fí­kill.

Reyndar er ég að ná ákveðnum tökum á þessari fí­kn eða öllu heldur er mér að takast að stjórna henni þannig að gleðin sé vonbrigðunum yfirsterkari.

Fyrir nokkrum árum var ég í­ skralli ef FRAM gekk illa í­ deildinni. Sum fallbaráttuhaustin hugsaði ég um stöðuna í­ deildinni oft á dag í­ heilan mánuð. Það leið varla klukkutí­mi án þess að rifjaði upp hversu mörg stig vantaði uppá og hvenær næsti leikur væri. Sama gilti um Luton í­ enska boltanum.

Hugsanlega hefur hrakfallaganga sí­ðustu ára komið manni til nokkurs þroska – í­ það minnsta tek ég þetta ekki jafnmikið inn á mig núna og áður. Ósigrarnir eru vitaskuld ergilegir, en einhvern veginn lærist manni að bí­ta á jaxlinn og hrista þá af sér. Það gerist í­ það minnsta sí­fellt sjaldnar að ég verði miður mí­n yfir töpuðum fótboltaleik – og hefur þó ekki skort tilefnin til að brynna músum.

En sigurgleðin hefur ekki minnkað í­ samræmi við tapsárnina. Ég verð jafnkátur þegar mí­nir menn vinna leiki árið 2007 og 1997 – eða 1987 ef því­ er að skipta.

Þess vegna nenni ég ekki að skrifa neitt ergilegt og pirringslegt í­ kvöld.

Megi Moggabloggið aldrei upplifa það að sjá sí­na menn vinna leik.

Join the Conversation

No comments

Leave a comment

Skildu eftir svar við einsidan Hætta við svar

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *